ΦΡΙΚΗ!!Οι Γερμανοί στρατιώτες μιλούν για τη Σφαγή στο Κομμένο: «Είδα ο ίδιος στρατιώτες να χώνουν μπουκάλια μπίρας στα αιδοία νεκρών γυναικών. Νομίζω πως είδα και πτώματα με βγαλμένα μάτια»!!

NAZI SOLDIERS GREECE 

Φωτογραφία αρχείου | Keystone-France via Getty Images

 

 

Αποσπάσματα συνεντεύξεων στρατιωτών του 12ου Λόχου/ 98ου Συντάγματος/ 1ης Ορεινής Μεραρχίας Εντελβάις από το βιβλίο του Γερμανού ιστοριοδίφη Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, «ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟ ΕΝΤΕΛΒΑΙΣ- η 1η ορεινή μεραρχία, το 22ο ορεινό Σώμα Στρατού και η εγκληματική δράση τους στην Ελλάδα, 1943- 1944», τόμος Α΄. (Βιβλιοπωλείο της Εστίας, Αθήνα, 2009).

Άντον Τσήγκλερ, υποδεκανέας, χειριστής πολυβόλου, εκτέλεσε δεκάδες κατοίκους στην πλατεία του Κομμένου
«Όταν κρατά κανείς κάθε μέρα ένα πολυβόλο στο χέρι, αρχίζει πλέον να το βλέπει μόνο ως εργαλείο. Είναι σα να βγαίνει ένας χωρικός με το δρεπάνι στον αγρό για να θερίσει. Αυτή ήταν η δική μας καθημερινότητα τότε. Το να σκοτώσεις 10 ανθρώπους μέσα σε μία μέρα δεν ήταν τίποτα. Ήταν σαν να θέριζες.
Ο διοικητής μας είχε δεχτεί πυρά στο χωριό, και για το λόγο αυτό το χωριό έπρεπε να πληρώσει. Το είχε πει ο Ζάλμινγκερ. Το χωριό που θα κάναμε την επιχείρηση ήταν «μολυσμένο» από συμμορίτες. Ναι, και μετά μας είπαν να θερίσουμε τους πάντες γιατί και οι Άγγλοι είχαν βομβαρδίσει την Κολωνία.
Ο ανθυπολοχαγός ή ο ομαδάρχης που στεκόταν πίσω μου μου έδωσε διαταγή να πυροβολήσω τους Έλληνες. Αρνήθηκα. Ανάμεσα στους Έλληνες βρίσκονταν γυναίκες και παιδιά. Νομίζω πως μία από τις γυναίκες κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά. Το θεωρούσα έγκλημα. Αυτή η μέρα ανήκει στις χειρότερες αναμνήσεις που έχω απ’ όλο τον πόλεμο. Ο ανθυπολοχαγός ή ομαδάρχης είχε στηθεί πίσω μου και απειλούσε να με πυροβολήσει σε περίπτωση που αρνιόμουν να εκτελέσω την διαταγή του […] Ίσως να με απείλησε και με στρατοδικείο. Τότε άρχισα να πυροβολώ προς τη μεριά των Ελλήνων. Προσπάθησαν να κρυφτούν πίσω από κάτι τελάρα. Θυμάμαι ακόμα τα πάνω τελάρα να πέφτουν στο χώμα».
Στην ερώτηση πως αισθάνθηκε μετά τη σφαγή, ο Τσήγκλερ έκανε μια χειρονομία, μιμούμενος την κίνηση του θεριστή.
«Είναι σαν να κόβεις χόρτα. Γίνεται πολύ γρήγορα. Μετά ησυχία. Καμιά κραυγή, καμιά αναστάτωση. Μετά ησυχάζεις».




Όττο Γκόλντμαν, στρατιώτης, 18 χρονών, Αυστριακός.
«Αμέσως αφότου κατεβήκαμε από τα φορτηγά συγκεντρωθήκαμε και κάποιος αξιωματικός μας έδωσε τη διαταγή πως κανένας Έλληνας δεν έπρεπε να εγκαταλείψει το χωριό ζωντανός. Ο αξιωματικός μας είπε χαρακτηριστικά "να θερίσουμε τους πάντες"».
Καρλ Ντεφρέγκερ, δεκανέας.
«(ο υπολοχαγός Ραίζερ μας είπε) Δεν επιτρέπεται να ζήσει κανείς, όλοι πρέπει να εξοντωθούν.
Από την πλευρά των κατοίκων δεν υπήρξε καμιά αντίσταση. Ούτε ένας πυροβολισμός δεν έπεσε προς το μέρος μας, και δεν είχαμε τραυματίες.
Θυμάμαι ακόμη ακριβώς ότι προσπάθησα να σώσω τέσσερα παιδάκια, περίπου 3- 5 ετών. Τα έκρυψα κάτω από μια κουβέρτα. Δεν ξέρω αν ανακαλύφθηκαν αργότερα και εκτελέστηκαν».
Γιόζεφ Ρηντλ, στρατιώτης.
«Οι κάτοικοι που προσπαθούσαν να διαφύγουν εκτελούνταν. Το ίδιο ίσχυε και για όσους κρύβονταν μέσα στα σπίτια. Ρίχναμε χειροβομβίδες μέσα στα σπίτια και μετά πυροβολούσαμε με καραμπίνες και αυτόματα όπλα μέσα από τις κλειδαμπαρωμένες πόρτες. Η επίθεση κράτησε αρκετές ώρες. Πολλά πτώματα κάηκαν μέσα στα σπίτια και η δυσοσμία ήταν αφόρητη».
Άουγκουστ Ζάιτνερ, στρατιώτης.
«Κάτι που μ’ έκανε πραγματικά να αηδιάσω ήταν πως ορισμένοι από τους στρατιώτες του 12ου Λόχου ασελγούσαν πάνω στα πτώματα. Είδα ο ίδιος στρατιώτες να χώνουν μπουκάλια μπίρας στα αιδοία νεκρών γυναικών. Νομίζω πως είδα και πτώματα με βγαλμένα μάτια. Στην ερώτηση αν αληθεύει πως βρέφη κάηκαν με το να τους τοποθετηθεί στο στόμα βαμβάκι ποτισμένο με βενζίνη, το οποίο μετά και άναψαν, μπορώ μόνο να απαντήσω ότι είδα πράγματι παιδιά (πτώματα) τα οποία έφεραν στο πρόσωπο γύρω από την περιοχή του στόματος φρικτά εγκαύματα. Μετά το άγριο ντουφεκίδι έπεσε μεγάλη ησυχία. Οι περισσότεροι συνάδελφοι ήταν πολύ βαρύθυμοι. Σχεδόν κανείς δεν συμφωνούσε με την επιχείρηση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι στον 12ο Λόχο ανήκαν και σαδιστές που, όπως ανέφερα ήδη, συμπεριφέρθηκαν σαν άγρια ζώα. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια στρατιώτες να κάνουν αστεία και να σπάνε πλάκα με τα πτώματα. Οι περισσότεροι όμως ήταν σοκαρισμένοι και μελαγχολικοί. Όλοι είχαν τύψεις, με μερικές μόνο εξαιρέσεις. Τελικά όμως κατασταλάξαμε στην άποψη πως εκτελούσαμε διαταγές. Μετά το τέλος της επιχείρησης έγινε μεθοκόπι στο στρατόπεδο. Στο χωριό είχαν λαφυραγωγηθεί τρόφιμα και κρασί. Αυτό το κρασί το ήπιανε μέχρι τον πάτο, και μερικοί συνάδελφοι ήρθαν στο κέφι».
Φραντς Τόμασιτς, στρατιώτης.
«Οι περισσότεροι (στρατιώτες) ήταν της άποψης ότι η επιχείρηση δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια επιδρομή για πλιάτσικο με την πρόφαση των αντιποίνων […] Πολλοί είπαν ανοικτά ότι ήταν μεγάλη παλιανθρωπιά να πυροβολούνται ανυπεράσπιστοι πολίτες. Άλλοι πάλι, λίγοι, θεωρούσαν ότι όλοι στο χωριό ήταν εν δυνάμει εχθροί, που υποστήριζαν τους αντάρτες εναντίον μας».
Γιόχαν Χασλάουερ, στρατιώτης, Αυστριακός.
«Έπειτα από δύο ή τρεις ώρες είχαν τελειώσει όλα. Η ζέστη ήταν σχεδόν αφόρητη. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Παντού κείτονταν πτώματα. Ορισμένοι δεν είχαν αφήσει ακόμα την τελευταία τους πνοή. Προσπαθούσαν να κινηθούν και βογγούσαν. Δύο ή τρεις υπαξιωματικοί περνούσαν αργά μέσα από το χωριό και έδιναν στους μελλοθάνατους τη χαριστική βολή».

Καρλ Ζαγκμάιστερ, στρατιώτης που οι αξιωματικοί του ανέθεσαν να κάνει ένα γύρο στο χωριό με μουλάρια για να συλλέξει λάφυρα.
«Μπήκα με αργό ρυθμό με τα μουλάρια μέσα στο χωριό. Το τι αντίκρισα τότε ήταν τρομακτικό. Παντού υπήρχαν πτώματα. Μέσα και έξω από τα σπίτια […] Μπροστά από την εκκλησία βρισκόταν ένας μεγάλος σωρός από πτώματα. Από το λίγο που μπορούσα να διακρίνω ανάμεσα σε αυτό το ανάκατο σύμπλεγμα σωμάτων, κατάλαβα πως τα περισσότερα πτώματα πρέπει να ανήκαν σε γυναικόπαιδα παρά σε άνδρες».
Γιόχαν Έκερ (νοσοκόμος- παρά την αδιαθεσία που επικαλέστηκε, αναγκάστηκε να πάρει μέρος στην επιχείρηση. Ο Έκερ αποκαλούσε τον Ραίζερ «150% ναζί» και του είχε κολλήσει το παρωνύμιο «ο Νέρωνας του 12/98»)
«(Μετά τη σφαγή) ο (υπολοχαγός) Ραίζερ έδωσε οδηγίες για την περίπτωση που […] μέλη του 12ου Λόχου [δέχονταν ερωτήσεις] σχετικά με την επιχείρηση. Μας είπε ότι θα έπρεπε να δηλώσουμε πως μας επιτέθηκαν αντάρτες, ή ότι αντάρτες στο χωριό άνοιξαν πυρ, κάτι που ήταν βέβαια αναληθές».
Ζίγκβαρντ Γκέλερ, υπολοχαγός, διοικητής του 11ου Λόχου του 98ου Συντάγματος. Σε «επιστολή από το μέτωπο» έγραφε για τους Έλληνες:
«Αυτό που παρατηρεί αμέσως κάποιος όταν πατήσει το πόδι του στο ελληνικό έδαφος είναι πως δεν συναντά σχεδόν πουθενά έναν πραγματικά ωραίο τύπο ανθρώπου που να θυμίζει, ακόμα και κάτω από τη βρόμικη μάσκα ενός φτωχαδιάρη ορεινού αγρότη, εκείνο τον Έλληνα άνθρωπο. Μάταια ψάχνει κανείς έναν απόγονο των ανθρώπων που ήταν κάποτε φορείς ενός υψηλού πολιτισμού. Το μόνο που βρίσκει είναι ένα σπάνιο πολύπλευρο φυλετικό συνονθύλευμα τρισάθλιων τύπων. Μόνο υπολείμματα υπάρχουν από τον πάλαι ποτέ εξέχοντα ελληνικό λαό. Ο ελληνισμός έχει πεθάνει […] Πίσω του άφησε τους πρώην σκλάβους απ’ όλα τα μέρη της γης που έμειναν γόνιμοι και συνέχισαν να αναπαράγονται έως ότου κατέλαβαν τον τόπο αυτό, χωρίς όμως να διατηρήσουν τον πολιτισμό, τη μόρφωση ή ακόμα και τις εξωτερικές συνθήκες ζωής. Γεννήθηκε ένας άθλιος λαός εμπόρων και διαβόητων απατεώνων». 

 www.huffingtonpost.g

Related Post

Κατηγορίες: Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ: Όταν οι ναζί έκοψαν το νήμα της ζωής σε 317 άμαχους του Κομμένου Άρτας!!

   

 

 

 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ.

 

Σε ένα μικρό χωριό του νομού Άρτας, το Κομμένο έμελλε να διαπραχθεί από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ένα απερίγραπτο έγκλημα πολέμου εναντίον αμάχων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Τη Δευτέρα 16 Αυγούστου 1943, 120 στρατιώτες του 12ου λόχου του 98ου συντάγματος πεζικού της 1ης ορεινής μεραρχίας ορεινών καταδρομών του γερμανικού στρατού έκαναν στάχτη ολόκληρο το χωριό και δολοφόνησαν εν ψυχρώ 317 κατοίκους, μεταξύ των οποίων 72 παιδιά ηλικίας 4 μηνών έως 10 χρονών.

 

Δείτε το τελευταίο ντοκιμαντέρ της τριλογίας του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα «Η Ελλάδα του Χίτλερ» με τίτλο «Η Πικρή Απελευθέρωση», όπου οι επιζώντες του Ολοκαυτώματος του Κομμένου διηγούνται στον φακό της εκπομπής όσα έζησαν.
Ολόκληρο το ιστορικό της σφαγής του Κομμένου:
Η 1η μεραρχία Εντελβάις στην Ήπειρο
Την άνοιξη του 1943 η 1η Γερμανική μεραρχία Ορεινών Καταδρομών Εντελβάις μεταφέρεται με εντολή του Χίτλερ, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Χούμπερτ Λανς, από τη Σοβιετική Ένωση στο Μαυροβούνιο και στη συνέχεια στην Ήπειρο, όπου και στρατοπεδεύει στην κοιλάδα του Λούρου, μεταξύ Ιωαννίνων και Φιλιππιάδας. Σκοπός της ήταν αφενός να εμποδίσει την αποβίβαση των Βρετανικών και Αμερικανικών δυνάμεων στη Νοτιοδυτική Ελλάδα και αφετέρου να σβήσει το αντάρτικο στην περιοχή. Τον Ιούλιο αρχίζει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις με την ονομασία «επιχείρηση Ζάλμινγκερ» και καταστρέφει δεκάδες χωριά της Ηπείρου, με αποκορύφωμα το κάψιμο τη Μουσιωτίτσας στις 25 Ιουλίου και την εκτέλεση 156 αμάχων. Τον επόμενο μήνα ξεκινά η νέα εκκαθαριστική επιχείρηση με την ονομασία «επιχείρηση Αύγουστος». Ο διοικητής του 28ου Συντάγματος Πεζικού της 1ης μεραρχίας Εντελβάις συνταγματάρχης Ζάλμιγκερ, θέλοντας να έχει τον πλήρη έλεγχο της περιοχής, έκανε συχνές περιπολίες, μία εκ των οποίων τον οδήγησε στο Νοτιοδυτικό τμήμα της και πιο συγκεκριμένα στο Κομμένο της Άρτας.
Η «επίσκεψη Ζάλμινγκερ»
Χωμένο στην άκρη του Αμβρακικού και κρυμμένο στις εκβολές του ποταμού Αράχθου, πνιγμένο στα νερά, τα έλη και την πυκνή βλάστηση τότε, το Κομμένο δεν ανέπτυξε κάποια αξιόλογη αντιστασιακή δράση, αλλά συμμετείχε απλά στον αγώνα εξασφαλίζοντας τρόφιμα για τα ένοπλα τμήματα των ανταρτών, που η έδρα τους βρισκόταν στις ορεινές περιοχές. «Οι κάτοικοι το Κομμένου», αναφέρει στην αγόρευσή του ο Στέφανος Παππάς κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης, «ήταν φιλήσυχοι αγρότες, εκτός ελαχίστων μεταξύ των οποίων και εγώ, που είχαμε καταταγεί αντάρτες στο βουνό διακείμενοι φιλικά στην οργάνωση των εθνικών ομάδων Ζέρβα. Όλοι οι άλλοι κάτοικοι ήταν αμέτοχοι σε οργανώσεις και εργάζονταν καλλιεργώντας και σκάβοντας τη γη». (Στέφανου Παππά «Η σφαγή του Κομμένου, Αθήνα 1976, σελ.132)
Τον Αύγουστο, ωστόσο, του 1943 σημειώνεται μια περίεργη κινητικότητα, καθώς ένα τμήμα του Ε.Λ.Α.Σ. έρχεται στο Κομμένο και ζητά απ’ τις αρχές να μεριμνήσουν για την τροφοδοσία του με μεγάλες ποσότητες αγαθών. Λίγες μέρες νωρίτερα προηγήθηκε η τροφοδοσία των ανταρτών του Ε.Δ.Ε.Σ., οι οποίοι αποζημίωναν τους κατοίκους με τα ανάλογα χρηματικά ποσά.



Οι αρχές αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημά του Ε.Λ.Α.Σ., υποστηρίζοντας ότι οι κάτοικοι δε διαθέτουν τόσο μεγάλες ποσότητες αγαθών, καθώς παράλληλα τροφοδοτούσαν και τις δυνάμεις του Ε.Δ.Ε.Σ.. Μπροστά στην επιμονή των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ., οι υπεύθυνοι του Ε.Δ.Ε.Σ. ζήτησαν υποστήριξη και ενίσχυση από τις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες δεν καθυστέρησαν να εμφανιστούν στο χωριό και να απαιτούν από τους άλλους να αποχωρήσουν χωρίς τα τρόφιμα που είχαν παραγγείλει. Οι συζητήσεις και οι διενέξεις δεν έφερναν αποτέλεσμα, ενώ οι μέρες περνούσαν και τα πράγματα γίνονταν επικίνδυνα για το Κομμένο.
Στις 12 Αυγούστου, ημέρα Πέμπτη, λίγο πριν το μεσημέρι, ένα γερμανικό αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο ίδιος ο διοικητής του 98ου Συντάγματος της 1ης Ορεινής Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, έφτασε στο Κομμένο, προφανώς για να ερευνήσει αν πράγματι στο χωριό δρούσαν ομάδες ανταρτών, όπως υποδείκνυαν οι πληροφορίες που οι γερμανικές υπηρεσίες είχαν συλλέξει. Η «επίσκεψη» Ζάλμινγκερ στο Κομμένο αποτελούσε μέρος των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του 98ου Συντάγματος στην περιοχή της Ηπείρου, με σκοπό την εξόντωση των ανταρτών και το κάψιμο των χωριών εκείνων για τα οποία υπήρχαν υπόνοιες ότι τους τροφοδοτούν και τους ενισχύουν με οποιονδήποτε τρόπο. Το Κομμένο θα ήταν η συνέχεια της εκδικητικής μανίας και των αντιποίνων που είχαν ήδη αρχίσει να εφαρμόζουν οι Γερμανοί σε βάρος αμάχων και είχαν ήδη μετατρέψει σε ερείπια δεκάδες χωριά της Ηπείρου.
Ακριβώς τη μέρα και την ώρα εκείνη στην πλατεία του χωριού οι αντάρτες του Ε.Δ.Ε.Σ. και του Ε.Λ.Α.Σ. είχαν στήσει τα όπλα τους και κάθονταν κάτω απ’ τα δέντρα. Όταν ο Γερμανός Διοικητής βρέθηκε μπροστά στην εικόνα αυτή, διέταξε τον οδηγό του και έκανε αμέσως στροφή αφήνοντας πίσω τους το χωριό, με την απόλυτη πλέον βεβαιότητα πως οι πληροφορίες του ήταν βάσιμες και δε χωρούσαν την παραμικρή αμφιβολία. Μερικές γυναίκες, μάλιστα, έσπευσαν από φόβο να μαζέψουν και να κρύψουν τα όπλα, αλλά φαίνεται πως η κίνησή τους αυτή έγινε αντιληπτή από τους Γερμανούς.
Από τη στιγμή εκείνη που φεύγουν οι Γερμανοί, αρχίζει για τους κατοίκους του Κομμένου ο τρομερός εφιάλτης. Έντρομοι οι κάτοικοι κουβάλησαν τ’ αγαθά τους και τα ’κρυψαν στα χωράφια τους, στα οποία διανυκτέρευαν και οι ίδιοι, ενώ μια επιτροπή, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Κοινότητας Λάμπρο Ζορμπά, μετέβη την επόμενη κιόλας μέρα στην Άρτα και ζήτησε από τις Ιταλικές αρχές και τις συνεργαζόμενες με τους κατακτητές ελληνικές αρχές της πόλης Άρτας να πληροφορηθεί σχετικά με την τύχη του χωριού. Οι αρχές, μάλλον με κάποια αδιαφορία, ίσως διαβεβαίωσαν την επιτροπή πως το χωριό δεν είχε να φοβηθεί τίποτε, γιατί οι αντάρτες δεν ήταν κάτοικοι του Κομμένου. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, και η ίδια η επιτροπή να μην είδε με τη δέουσα σοβαρότητα το γεγονός και να μην έδωσε την πρέπουσα σημασία στην τακτική των αντιποίνων που εφάρμοζαν οι Γερμανοί.
Έτσι στις 15 Αυγούστου, ημέρα που κοιμήθηκε η Παναγία Θεοτόκος, γιόρταζαν όπως είχαν συνήθεια το πανηγύρι τους. Και ο Θόδωρος Μάλλιος τέλεσε το γάμο της κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από το χωριό Παχυκάλαμος.
Η εξόντωση
Τα χαράματα, ωστόσο, της 16ης Αυγούστου 120 άντρες του 12ου λόχου του 98ου Γερμανικού Συντάγματος, το οποίο έδρευε στην περιοχή της Φιλιππιάδας, μια μικρή κωμόπολη 10 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Άρτας, επιβιβάζονται πάνοπλοι στα φορτηγά και σταθμεύουν έξω από το Κομμένο. Αποστολή του 12ου λόχου ήταν η εξόντωση των ανταρτών που δρούσαν στην περιοχή και η εξαφάνιση του χωριού που τους υποστήριζε και τους προμήθευε με τρόφιμα και άλλα απαραίτητα για την αντίστασή τους εναντίον των Γερμανών.
Ήδη όμως από την Πέμπτη 12 Αυγούστου ο Διοικητής του 98ου Συντάγματος συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ σημείωνε στην αναφορά του σχετικά με την επίσκεψή του στο Κομμένο: «Προσωπική αναγνωριστική επιχείρηση διαπίστωσε ότι το Κομμένο (12 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά της Άρτας) βρίσκεται στα χέρια συμμοριτών, 25 – 30 άντρες με στολές ερήμου. Προς το παρόν δεν έχουν σχεδιαστεί αντίποινα» (Χ. Φ. Μάγερ, 59) και το Σάββατο 14 Αυγούστου έλαβε διαταγή «να προετοιμάσει αιφνιδιαστική επιχείρηση κατά της διαπιστωμένης συμμορίας στο Κομμένο». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 60)
Την Κυριακή 15 Αυγούστου συγκέντρωσε τη μονάδα του, για να της ανακοινώσει πως Γερμανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στο Κομμένο και όφειλαν, γι’ αυτό, να δράσουν αμέσως με σκληρά αντίποινα εναντίον των ανταρτών και ξεκλήρισμα του χωριού που είχαν το λημέρι τους. Οι στρατιώτες δε δέχτηκαν με ιδιαίτερη προθυμία τη διαταγή να συμμετάσχουν εθελοντικά στην επιχείρηση. «Τουλάχιστον δώδεκα–δεκαπέντε άντρες είχαν προσφερθεί εθελοντικά για την επιχείρηση». (Mark Mazower, 226) Έτσι η διαταγή άλλαξε και η επιχείρηση ανατέθηκε στο 12ο λόχο του 98ου Συντάγματος. Διοικητής του 12ου λόχου ήταν ο υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ, φανατικός ναζί και αποκαλούμενος Νέρων από κάποιους στρατιώτες. Οι στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση ήταν στο σύνολό τους κληρωτοί.
Οι άντρες του 12ου λόχου του 98ου Συντάγματος Πεζικού συγκεντρώθηκαν στις 5.00 το πρωί πάνοπλοι με οβιδοβόλα, πολυβόλα, οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες και καραμπίνες, και επιβιβάστηκαν στα στρατιωτικά αυτοκίνητα, για να διανύσουν μια διαδρομή μιάμισης περίπου ώρας από την κοιλάδα του ποταμού Λούρου ως το Κομμένο
Αφού πρώτα πήραν το πρωινό τους και τη ρητή διαταγή «κανείς δεν πρέπει να επιζήσει, όλοι στο χωριό πρέπει να εκτελεστούν» (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 67), περικύκλωσαν το χωριό από τρεις πλευρές, αφήνοντας αφύλαχτη τη δυτική πλευρά όπου κυλούσε ο Άραχθος ποταμός, ο οποίος, κατά τη γνώμη του Ρέζερ, αποτελούσε φυσικό εμπόδιο διαφυγής. Όλα οργανώθηκαν με κανονικό σχέδιο μάχης, καθώς για τους Γερμανούς το χωριό ήταν κέντρο ανταρτών, οι οποίοι την ώρα εκείνη βρίσκονταν στον ύπνο μαζί με τους άλλους κατοίκους. Γι’ αυτό και δεν πείραξαν κανέναν και τίποτε πριν δοθεί το σύνθημα της μάχης.
«Είδαμε τους Γερμανούς, μια μικρή ομάδα, την ώρα που βγαίναμε απ’ το χωριό», αφηγείται η Ιφιγένεια Παππά – Κοντογιάννη, κορίτσι 18 χρονών τότε. «Είχαμε ακούσει τα αυτοκίνητα που έρχονταν, αλλά δεν ξέραμε ούτε τι κουβαλούσαν ούτε τι έρχονταν να κάνουν. Μας σήκωσε ο πατέρας μου και μας έδιωξε απ’ το σπίτι, φοβόταν ο άνθρωπος μη μας κάνουν κακό. Φύγετε, να περάσετε το ποτάμι και να πάτε να κρυφτείτε στα χωράφια, μας είπε. Σηκωθήκαμε. Μόλις είχε σκάσει ο ήλιος. Στο χωριό ακούγονταν αμάξια, θόρυβος, φασαρία. Φτάσαμε στα τελευταία σπίτια. Σχεδόν πέσαμε απάνω τους. Δε μας πείραξαν. Κρατούσαν όπλα στα χέρια τους και κουβέντιαζαν μεταξύ τους. Νιώσαμε το κορμί μας να τρέμει. Εκείνοι, κάτι όμορφα παιδιά, μας κοίταξαν και κάτι ψιθύρισαν μεταξύ τους χαμογελώντας. Ήταν παιδιά. Δεν προλάβαμε να απομακρυνθούμε στα εκατό μέτρα κι άρχισε το μακελειό».
Θα πρέπει να ήταν 6.30 το πρωί όταν δόθηκε το σύνθημα της «επίθεσης εναντίον των ανταρτών» με δυο φωτοβολίδες που ρίχτηκαν στον αέρα. Οι μονάδες εφόδου άρχισαν να βάλλουν με όπλα, με πολυβόλα, χειροβομβίδες και όλμους. Στόχος τους η εξαφάνιση από γης ολόκληρου του χωριού, χωρίς κανένα έλεος. Έκαιγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και σκότωναν με μιαν απερίγραπτη αγριότητα άντρες, γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Ακόμη και μωρά. Οι στρατιώτες, κρατώντας μια χειροβομβίδα στα χέρια τους, έσπρωχναν βίαια τις πόρτες των σπιτιών και, ρίχνοντάς την μέσα, τα έκαναν κάρβουνο. 
Ολόκληρες οικογένειες κάηκαν ζωντανές μέσα στα σπίτια τους, πριν ακόμη ξυπνήσουν και καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους. Άλλοι έτρεχαν στους δρόμους για να σωθούν και έπεφταν από τις σφαίρες που θέριζαν το χωριό. Ανθρώπινα σώματα έγιναν κομμάτια ή διαλύθηκαν εντελώς και δε βρέθηκαν ποτέ. Η διαταγή του υπολοχαγού Ρέζερ και των ανωτέρων του ήταν σαφής: να μη μείνει τίποτε ζωντανό, να μη μείνει τίποτε όρθιο σ’ ένα χωριό που αποτελούσε φωλιά των ανταρτών.
Έξι ώρες κράτησε η σφαγή. Οι δρόμοι, οι αυλές, τα καμένα σπίτια, τα χαντάκια, οι κήποι, η πλατεία, ολόκληρο το χωριό γέμισε πτώματα, που μερικά έμεναν άθαφτα για αρκετές μέρες, αφού δεν απέμεινε κανείς ζωντανός απ’ τους συγγενείς για να θάψει τους νεκρούς του. Το Κομμένο σβήνει και χάνεται τυλιγμένο στις φλόγες και βουβό κάτω απ’ τους καπνούς και τις στάχτες που άφησαν πίσω τους φεύγοντας οι άντρες του 12ου λόχου.
Ο ματωμένος γάμος
Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με σαράντα άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, δεκατριών και δέκα χρόνων, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα. Οι ναζί δε σεβάστηκαν και δε λογάριασαν τίποτε και κανέναν. Σκότωσαν και τη νύφη την Αλεξάνδρα και το γαμπρό το Θεοχάρη.
Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ’ τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ’ τις βάρκες και τρέμοντας πάλευαν να γλιτώσουν απ’ τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, δεκαεφτά άτομα. Κι ο θρήνος κι οι κραυγές του πνιγμού έσμιγαν με τη βουή της φωτιάς και των όπλων που αφάνιζαν το Κομμένο.
Σώθηκαν περνώντας στην άλλη όχθη του Αράχθου ή κρυμμένοι στους θάμνους, στα καλαμπόκια και στα λαγκάδια τριακόσιοι πενήντα (350) περίπου. Κι έκαναν μερικοί μέρες πολλές να γυρίσουν στα σπίτια τους και τους νεκρούς να μετρήσουν. Γιατί φώλιασε στην ψυχή τους ο φόβος μήπως ξανάρθουν οι Γερμανοί, για να ολοκληρώσουν το έργο τους. Όταν πια δε γινόταν αλλιώς, βρήκαν τη δύναμη και το πήραν απόφαση. Πρόχειρα και στον τόπο ακριβώς της σφαγής άνοιξαν λάκκους κι έριξαν τους νεκρούς μέσα, για να μην τους φάνε τα σκυλιά και τα όρνια και να μην πέσουν αρρώστιες αγιάτρευτες στο χωριό.
Τρία χρόνια έζησαν με τους τάφους των αγαπημένων προσώπων τους στις αυλές τους. Ύστερα μάζεψαν ό,τι είχε απομείνει από αυτούς και το μετέφεραν στο κοιμητήριο του χωριού. Εκείνοι που σώθηκαν έπρεπε ν’ αντέξουν και ν’ αφήσουν γι’ αργότερα τα δάκρυα και τον πόνο.
Η σφαγή τελειώνει
Όταν το μεσημέρι χτύπησε η καμπάνα για να δώσει το μήνυμα στους Γερμανούς στρατιώτες ότι η μάχη τελείωσε, ελάχιστοι από αυτούς μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που έγινε. Αλλά ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και με τους κατοίκους του Κομμένου που κατόρθωσαν να σωθούν και να επιζήσουν. Το τοπίο έμοιαζε απερίγραπτο και απίστευτο. Κάποιοι από αυτούς που άκουσαν το θόρυβο των αυτοκινήτων, σηκώθηκαν και κατευθύνθηκαν προς την πλατεία για να δουν ποιοι ήταν αυτοί που ήρθαν και τι ήθελαν. Άλλοι, αντί να φύγουν για να σωθούν, βγήκαν στους δρόμους για να δουν τι συμβαίνει, ακόμη κι όταν άρχισε η «μάχη» και το χωριό μεταβαλλόταν σε κόλαση. Κι άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, είχαν την πλάνη στο νου τους, ίσως γιατί έτσι μπορεί να διαδόθηκε την προηγούμενη μέρα, πως οι Γερμανοί θα κάψουν τα σπίτια που θα βρουν άδεια και δε θα πειράξουν τα σπίτια που θα βρουν μέσα ανθρώπους.
«Ήμουν στο γάμο του Μάλλιου, μέχρι το πρωί», αφηγείται ο Χρήστος Χαραλάμπους, 24 χρονών τότε. «Γυρίζω στο σπίτι μου, έπαιρνε να χαράξει. Είχε ξυπνήσει ο πατέρας μου. Ακούμε θόρυβο από αυτοκίνητα. Έρχονται Ιταλοί, είπε ο πατέρας μου. Ξύπνα και τον αδερφό σου το Σπύρο και φύγετε, με συμβούλεψε. Έρχονται να μαζέψουν την ηλικία σας. Εμάς δε θα μας πειράξουν. Ξύπνησα το Σπύρο, ένα θηρίο παλικάρι μέχρι εκεί πάνω. Μόλις βγήκαμε έξω απ’ το χωριό, ακούμε εδώ πέρα να γίνεται χαλασμός. Τρέχαμε σαν παλαβοί. Χιλιάδες σφαίρες σφύριζαν στ’ αφτιά μας κι έπεφταν δίπλα στα πόδια μας. Μέχρι το μεσημέρι το ’καναν το χωριό κάρβουνο. Γυρίσαμε σπίτι μας την άλλη μέρα. Τι να ιδούμε! Μια αυλή γεμάτη πτώματα. Η δική μας οικογένεια και ολόκληρη η οικογένεια του προέδρου Λαμπράκη Ζορμπά. Τι να κάνουμε; Ανοίγουμε ένα λάκκο και τους τραβάγαμε με μια τριχιά και τους ρίχναμε μέσα. Δεκαπέντε – είκοσι νοματαίοι».
Ο Νάσος Βλαχοπάνος έμεινε στο σπίτι για να παρακαλέσει τους Γερμανούς να μην το κάψουν, γιατί είχε μέσα φυλαγμένα τα προικιά της κόρης του Γιαννούλας, την οποία θα πάντρευε ύστερα από λίγες μέρες. Δεκατρείς σφαίρες τρύπησαν το κορμί του και η φωτιά έκαψε και το σπίτι και τα προικιά. Ο Βασίλης Σκουραβέλης έμεινε με ολόκληρη την οικογένειά του μέσα στο σπίτι, για να μην το βρουν άδειο οι Γερμανοί και το κάψουν. Μαζί με το σπίτι έκαψαν και ολόκληρη την οικογένεια του Βασίλη Σκουραβέλη, εννιά άτομα.
Είναι αλήθεια πως οι Γερμανοί στρατιώτες πίστευαν πως λάβαιναν μέρος σε μια μάχη με τους αντάρτες. Καθώς όμως περνούσε η ώρα και δε συναντούσαν πουθενά αντίσταση, όπλα, πυρομαχικά και αντάρτες, κάποιοι από αυτούς άρχισαν να αμφιβάλλουν για τη σκοπιμότητα της επιχείρησης και να περιορίζουν την πολεμική τους δράση, αποφεύγοντας να σκοτώνουν άμαχους και αθώα γυναικόπαιδα, με κίνδυνο μάλιστα να τιμωρηθούν με στρατοδικείο για άρνηση εκτέλεσης διαταγών. Για έξι ώρες οι Γερμανοί πολεμούσαν με φαντάσματα ανταρτών και σκότωναν ανελέητα ανυπεράσπιστους αμάχους.
Όταν δόθηκε το σύνθημα της αναχώρησης του 12ου λόχου απ’ το Κομμένο, ο νεαρός διοικητής του, υπολοχαγός Ρέζερ, θα πρέπει να αισθανόταν πολύ ευχαριστημένος γιατί η επιχείρηση στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία, καθώς δεν υπήρξε ούτε μία απώλεια από τις δυνάμεις του, ενώ οι «εχθροί» κατατροπώθηκαν και άφησαν στο πεδίο της «μάχης» εκατοντάδες θύματα και το χωριό τυλιγμένο στις φλόγες. Αρκετοί, ωστόσο, από τους στρατιώτες του θα πρέπει να έφευγαν βαθιά μελαγχολικοί και συλλογισμένοι, γιατί τους εξαπάτησαν και τους υποχρέωσαν να σκοτώνουν αθώους. Ο στρατιώτης Άλμπερτ Ζένγκερ θυμάται πως μετά την επιχείρηση κάθισαν κάτω από τις πορτοκαλιές για να προφυλαχτούν από την αφόρητη ζέστη του Αυγούστου. «Μετά από τη φασαρία των όπλων κυριαρχούσε απόλυτη ησυχία. Οι περισσότεροι στρατιώτες ήταν στενοχωρημένοι και σχεδόν κανείς δεν ήταν σύμφωνος με την επιχείρηση. Ως αυτό το γεγονός δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ανάμεσά μας υπήρχαν και σαδιστές που συμπεριφέρθηκαν σαν άγρια ζώα. Είδα μα τα μάτια μου στρατιώτες οι οποίοι γελούσαν κι έκαναν αστεία εις βάρος των πτωμάτων. Οι περισσότεροι όμως βρίσκονταν σε μια κατάσταση σοκ και ήταν βαθιά θλιμμένοι. Όλοι είχαν ήδη τύψεις συνείδησης με μερικές μόνο εξαιρέσεις. Στο τέλος καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι εκτελούσαμε απλώς διαταγές ανωτέρων. Η οποιαδήποτε ανυπακοή απέναντι σε επίσημες διαταγές τιμωρούνταν σκληρά». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 81)
Οι Γερμανοί στρατιώτες εγκατέλειπαν το Κομμένο μέσα σε μια κόλαση φωτιάς και σε έναν τρομερό εφιάλτη, που κάποιοι από αυτούς μπορεί να τον κουβαλούσαν μαζί τους και να τον έφερναν με πολύ τρόμο στο νου τους, όταν ο πόλεμος τέλειωσε και η ζωή ξαναμπήκε στον κανονικό της δρόμο. Για πολλά χρόνια. Νικητές; Σε τι είδους μάχη; Ηττημένοι; Ίσως.
«Ο ανθυπολοχαγός ή αρχηγός της ομάδας μου έδωσε τη διαταγή να πυροβολήσω τους Έλληνες. Αρνήθηκα. Ανάμεσα στους Έλληνες βρίσκονταν γυναίκες και παιδιά και νομίζω μια από τις γυναίκες κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά. Ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι ετοιμαζόμουν να διαπράξω ένα έγκλημα. Αυτή η μέρα ανήκει στις χειρότερες αναμνήσεις που έχω από όλο τον πόλεμο. Ο ανθυπολοχαγός ή ομαδάρχης είχε στηθεί πίσω μου και απειλούσε να με πυροβολήσει με το οπλοπολυβόλο του σε περίπτωση που θ’ αρνιόμουν να εκτελέσω τη διαταγή του. Αυτή την απειλή την πήρα πολύ σοβαρά. Όλοι μας είχαμε αναγκαστεί να λάβουμε μέρος στην επιχείρηση. Ίσως να με απείλησε και με στρατοδικείο. Αμέσως άρχισα να πυροβολώ προς τη μεριά των Ελλήνων, οι οποίοι προσπάθησαν να κρυφτούν πίσω από τα κασόνια», θυμάται αρκετά χρόνια μετά ο στρατιώτης Άλμπερτ Τσάντερ. (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 76).
Το ταξίδι της επιστροφής τους στη βάση της μονάδας τους θα ήταν ασφαλώς πιο δύσκολο από τον πρωινό τους περίπατο τόσο μέχρι να φτάσουν στο Κομμένο όσο και κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής τους στους άδειους από εχθρούς δρόμους του. Και ήταν πολύ φυσικό για κληρωτούς αξιωματικούς και στρατιώτες, που μέσα σε λίγες ώρες μετέτρεψαν σε κόλαση ένα παραδεισένιο χωριό που δεν τους έφταιξε σε τίποτε και δεν πρόβαλε καμιά αντίσταση στην επιχείρησή τους. «Οι αντιδράσεις των κληρωτών ήταν κι αυτές ταραγμένες. Στα φορτηγά που πήγαιναν πίσω στη Φιλιππιάδα, συζητούσαν γι’ αυτό που είχαν κάνει. Πολλοί απ’ αυτούς έδειχναν μελαγχολικοί και συγκλονισμένοι. Ο Καρλ Ντ. θυμόταν ότι “στον 12ο λόχο η ενέργεια αυτή συζητήθηκε πολύ. Σύντομα όλοι οι στρατιώτες έμαθαν γι’ αυτή. Λίγοι την έβρισκαν σωστή. Εγώ ήμουν τόσο επηρεασμένος απ’ αυτές τις ωμότητες που για εβδομάδες είχα χάσει την ψυχική μου ισορροπία”. Την ώρα των τουφεκισμών αναφέρεται πως ένας υπαξιωματικός πέταξε το πηλήκιο στα πόδια του Ρέζερ και φώναξε: “Herr Oberleutnant, απλώς να θυμάστε ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που συμμετέχω σε κάτι τέτοιο. Αυτό είναι μια Schweinerei (αθλιότητα) που δεν έχει τίποτα να κάνει με τον πόλεμο”» (Mark Mazower, σελ. 226, και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 82)
Οι Γερμανοί φεύγουν
Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι πως οι γερμανικές υπηρεσίες, στα επίσημα έγγραφά τους, έκαναν λόγο για ληστές και αντάρτες στο Κομμένο και προετοίμασαν τους στρατιώτες για μια μεγάλη αναμέτρηση με τις δυνάμεις των αντιστασιακών οργανώσεων. Και το τραγικό πως εδώ μέσα δε βρήκαν την παραμικρή αντίσταση, δεν ακούστηκε ούτε ένας πυροβολισμός εναντίον τους, παρά μόνο ακούγονταν τα βογκητά, οι λυγμοί και οι θρήνοι των έντρομων άμαχων κατοίκων του χωριού από τους δικούς τους μονάχα πυροβολισμούς και το δικό τους θανατικό. Μέσα σ’ ένα πρωί το Κομμένο μέτρησε 317 θύματα μιας θηριωδίας και μιας βαρβαρότητας που δεν την αντέχει ακόμη και να την ακούει κανείς. Εξοντώθηκαν 20 οικογένειες, εκτελέστηκαν 95 νήπια και παιδιά ηλικίας έως 15 ετών, θανατώθηκαν 126 γυναίκες.
Αυτό όμως δεν εμπόδισε στο ελάχιστο τους γραφειοκράτες της γερμανικής πολεμικής μηχανής να αναφέρουν την ίδια ημέρα του ολοκαυτώματος με υπερβολική δόση ανανδρίας και ανεντιμότητας, διαστρεβλώνοντας βάναυσα την αλήθεια, πως στο Κομμένο έγινε μάχη με τους αντάρτες: «Σήμερα το πρωί, κατά την περικύκλωση του Κομμένου που έγινε από τρεις πλευρές, ο 12ος Λόχος δέχτηκε πολύ πυκνά πυρά απ’ όλα τα σπίτια. Τότε ο Λόχος άνοιξε πυρ με όλα του τα όπλα, επέδραμε στον οικισμό και τον πυρπόλησε. Φαίνεται πως κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης μερικοί από τους ληστές κατάφεραν να ξεφύγουν προς τα νοτιοανατολικά. Υπολογίζεται ότι σ’ αυτή τη μάχη σκοτώθηκαν 150 άμαχοι. Τα σπίτια δέχτηκαν έφοδο με χειροβομβίδες, με αποτέλεσμα τα περισσότερα να πάρουν φωτιά. Όλα τα βοοειδή και το μαλλί έγιναν λάφυρα. Θα ακολουθήσει χωριστή αναφορά λαφύρων. Κατά την πυρπόληση των σπιτιών μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών εξερράγησαν και κρυμμένα όπλα είναι επίσης πιθανόν να κάηκαν μαζί τους». (Mark Mazower, σελ. 223 και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 83)
Μπορεί στη συνείδηση πολλών Γερμανών στρατιωτών να έμεινε χαραγμένη η εικόνα του πλιάτσικου, «με την πρόφαση ότι πρόκειται για αντίποινα ύστερα από την επίθεση κατά κάποιου στρατηγού», οι Γερμανικές, ωστόσο, αρχές δε δυσκολεύτηκαν στα επίσημα έγγραφά τους να κάνουν λόγο για ληστές, συμμορίτες, αποβράσματα και να χρησιμοποιήσουν ανακρίβειες που μπορούσαν να εμφανίσουν τα εγκλήματά τους εναντίον ανυπεράσπιστων και αμάχων ως πραγματική μάχη με τον εχθρό που τους επιτέθηκε.
Έτσι την επόμενη ημέρα νέα αναφορά σημειώνει, μετατρέποντας τους 150 άμαχους σε 150 νεκρούς από την πλευρά του εχθρού: «Αποτέλεσμα εκκαθαριστικής επιχείρησης στο Κομμένο: 150 νεκροί από την πλευρά του εχθρού, μερικά βοοειδή, όπλα ιταλικής προέλευσης. Η φωτιά στο χωριό ανατίναξε μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Το αποτέλεσμα της επιχείρησης επιβεβαίωσε την υποψία και την αναφορά της μεραρχίας ότι η ανατολική πλευρά του κόλπου της Άρτας αποτελεί κέντρο συμμοριτών με ισχυρές ενεργούς ληστοσυμμορίες». (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 93, και Mark Mazower, σελ. 224) Ενώ ο τότε υπολοχαγός και μετέπειτα Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε. Κουρτ Βαλντχάιμ, ο οποίος υπηρετούσε στο γραφείο συντονισμού του γερμανικού γενικού επιτελείου στην Αθήνα, σημείωνε στις 17 Αυγούστου στο Ημερολόγιο Πολέμου της μονάδας του: «17 Αυγούστου: Αυξανόμενη αεροπορική δραστηριότητα του εχθρού με επιδρομές εναντίον της δυτικής ελληνικής ακτής και των Ιόνιων νησιών. Στην περιφέρεια της 1ης Ορεινής Μεραρχίας, η κωμόπολη του Κομμένου (βόρεια του κόλπου της Άρτας) καταλαμβάνεται ύστερα από έντονη εχθρική αντίσταση. Απώλειες του εχθρού». (Mark Mazower, σελ. 224 και Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 96)
Τόσο απλά, λοιπόν, και τόσο σαθρά. Ένα χωριό παραδομένο στις φλόγες των ναζί και 317 άμαχοι και ανυπεράσπιστοι νεκροί, εκτελεσμένοι στα σπίτια τους, στις αυλές και τους δρόμους, δεν ήταν παρά οι εχθροί που πρόβαλαν έντονη αντίσταση στους πάνοπλους Γερμανούς του 12ου Λόχου! Η Γερμανία διέτρεχε κίνδυνο από τα γυναικόπαιδα, τα μωρά και τους άοπλους του Κομμένου!
Μεσημέρι 1.30΄, σημειώνει ο γυμνασιάρχης Στέφανος Παππάς, οι Γερμανοί φεύγουν. Αφήνουν πίσω τους ένα ολοκαύτωμα, ένα απέραντο νεκροταφείο. Και παίρνουν μαζί τους τα λάφυρα του πολέμου: κοπάδια ζώων μεγάλων και μικρών που συγκέντρωσαν στην πλατεία του χωριού, κουβέρτες, σεντόνια, φορέματα, κουστούμια, παπούτσια, γραμμόφωνα, χρήματα, χρυσαφικά. (Στέφανου Παππά, σελ. 29) Η επίσημη έκθεση, ωστόσο, της Βέρμαχτ αναφέρει: «16 κεφάλια βοοειδή, 1 γεμάτο φορτηγό σακιά με μαλλί, 5 ιταλικές καραμπίνες, 1 ιταλικό αυτόματο πιστόλι». (Mark Mazower, σελ. 224)
Ο τραγικός επίλογος
Οι σκηνές φρίκης που εκτυλίχτηκαν το πρωινό της ματωμένης εκείνης Δευτέρας στο Κομμένο και χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη συνείδηση εκείνων που κρύφτηκαν και είδαν με τα μάτια τους όλη την έκταση της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας, συνθέτουν ένα πένθιμο εμβατήριο, που ηχεί τυραννικά μέσα μας και μας ελέγχει και μας ανακρίνει και ζητά εξηγήσεις με απόγνωση, μα παίρνει απαντήσεις θολές και μισές, που χάνονται μέσα στον άνεμο.
Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 80 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Το Κομμένο είναι μια διαρκής καταγγελία της βίας και της βαρβαρότητας. Είναι ένας ασίγαστος πόνος και μια διαμαρτυρία εναντίον κάθε μορφής ρατσισμού. Απ’ τα χείλη και την ψυχή των λίγων πλέον επιζώντων βγαίνει αβίαστα ένα σύνθημα: «όχι άλλη βία κι όχι άλλη αγριότητα στον πλανήτη».
Γιατί το Κομμένο αποθήκευσε κι έκλεισε μέσα στη μικρή του ιστορία όλη την έκταση της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας που σπέρνουν αλόγιστα η καθαρότητα της φυλής και η αίσθηση της υπεροχής απέναντι στον άοπλο και τον ανίσχυρο να προστατεύσει τον εαυτό του. Γιατί τούτη η ματωμένη σελίδα του, τα δάκρυα κι η ορφάνια, η φυγή κι η απόγνωση των δικών του παιδιών είναι το πρώτο του μάθημα που μας ανεβάζει ψηλά και μας πάει στην ευπρέπεια της αλληλεγγύης, του ανθρωπισμού και της απέραντης αγάπης.
Αν κατορθώσουμε κάποτε να διαβούμε τα στενά σύνορά μας και τολμήσουμε να περάσουμε στην απέναντι όχθη, έτσι που τον πόνο του ανθρώπου να τον κάνουμε πόνο δικό μας, τότε είναι βέβαιο πως η πρώτη μας έγνοια κι η πρώτη μας πράξη θα σταθούν στο Κομμένο και τον άγιο του τόπο θα τον κάνουν πάρκο ανθρωπιάς και μουσείο της ειρήνης και της συναδέλφωσης των ανθρώπων και των λαών.
Και μπορεί από τούτα τα πάρκα της φιλίας και της ανθρωπιάς να ξεχυθεί το μεγάλο ποτάμι σε μια παγκόσμια διαδήλωση, που στις πιο ψηλές κορφές των βουνών θα στήσει τα λάβαρα και στο κέντρο της γης θα θέσει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του: Να τελειώνουμε τώρα με τους πολέμους. Να τελειώνουμε τώρα με τους αποικιοκράτες και τους ιμπεριαλιστές. Το απαιτούν οι νεομάρτυρες των πυρπολημένων και πλημμυρισμένων στο δάκρυ και στο αίμα χωριών μας. Το απαιτούν οι νεομάρτυρες των φούρνων και των κρεματορίων. Το απαιτεί το Κομμένο με τα 317 θύματά του και τ’ απερίγραπτο ολοκαύτωμά του.
Ο τραγικός απολογισμός και το έγκλημα πολέμου
Ότι στο Κομμένο διαπράχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Ανεξάρτητα από το τι έχει αποφασιστεί στη δίκη της Νυρεμβέργης και τι εκκρεμότητες έχουν απομείνει στα διεθνή δικαστήρια και στα επίσημα εθνικά και διεθνή έγγραφα, στη συνείδηση όλων των ανθρώπων, η σφαγή των αμάχων και η ισοπέδωση του χωριού μόνο ως έγκλημα πολέμου έχει καταγραφεί. Το ολοκαύτωμα του Κομμένου ανήκει στις ελάχιστες εκείνες φρικιαστικές περιπτώσεις όπου άνθρωποι ανυπεράσπιστοι και κατά κύριο λόγο ανυποψίαστοι μετατρέπονται αιφνίδια σε τραγικά θύματα μιας οργανωμένης επίθεσης τακτικού στρατού με στόχο δήθεν την εξόντωση ανταρτών.
Στο Κομμένο οι ναζιστικές δυνάμεις δεν έδωσαν μάχη. Δε συγκέντρωσαν τους κατοίκους του για να επιλέξουν θύματα προς εκτέλεση. Δεν εφάρμοσαν τα γνωστά αντίποινα. Τέτοιος λόγος, ασφαλώς, δεν υπήρχε, αφού κανείς Γερμανός αξιωματικός ή στρατιώτης ούτε εκτελέστηκε ούτε τραυματίστηκε ούτε, εν πάση περιπτώσει, αντιμετωπίστηκε με βαναυσότητα από τους κατοίκους του ή από τους αντάρτες που υποτίθεται ότι έδρευαν σ’ αυτό. Ακόμη και ο ίδιος ο συνταγματάρχης Ζάλμινγκερ, που έφτασε σ’ αυτό στις 12 Αυγούστου, διευκολύνθηκε να το εγκαταλείψει ανενόχλητος. «Όχι μόνο δεν πείραξαν τους Γερμανούς οι αντάρτες, αλλά βοηθήσαμε το αυτοκίνητο να βγη από το χαντάκι, που είχε ανατραπή, και να φύγη ανενόχλητο. Κάναμε περισσότερο από ό,τι επέβαλε η εθνική μας τιμή, ενώ μπορούσαμε όλους να τους σκοτώσουμε», αναφέρει ο Στέφανος Παππάς καταθέτοντας στη δίκη της Νυρεμβέργης (Στέφανου Παππά, σελ. 132)
Πλήθος στοιχείων και μαρτυριών από τους ίδιους τους Γερμανούς στρατιώτες δεν αφήνουν το ελάχιστο ίχνος σχετικά με το κακούργημα και το έγκλημα πολέμου. «Χωριά στα οποία θα πέφτουν πυροβολισμοί ή θα απαντώνται οπλισμένοι, θα καίγονται και ο ανδρικός πληθυσμός θα εκτελείται» ανέφερε η διαταγή του στρατηγού Βάλτερ φον Στέτνερ, διοικητή της 1ης Μεραρχίας Ορεινών Καταδρομών. Στο Κομμένο εκτελέστηκαν οι πάντες χωρίς καμιά διάκριση, παρότι δεν έπεσαν πυροβολισμοί ούτε απαντήθηκαν οπλισμένοι αντάρτες. «Στο χωριό δεν υπήρξε η παραμικρή αντίσταση, ούτε καν ένας πυροβολισμός, και από τη δική μας πλευρά δεν υπήρξε ούτε ένας τραυματίας», αναφέρει ο δεκανέας Κουρτ Ντρέερ». Παρά ταύτα εκτελέστηκαν 95 παιδιά ηλικία 4 μηνών έως 15 χρονών, 126 γυναίκες από 16 έως 80 χρονών και 96 άντρες από 16 έως 80 χρονών.
«Πρώτα ρίχναμε χειροβομβίδες μέσα στα σπίτια και μετά πυροβολούσαμε με καραμπίνες και οπλοπολυβόλα από τις πόρτες. Πολλά πτώματα κάηκαν μέσα στα σπίτια και η μυρωδιά ήταν αφόρητη», θυμάται ο Γιοχάνες Ραλ. «Ήμουν αυτόπτης μάρτυρας όταν κάποιοι στρατιώτες έχωναν μπουκάλια μπίρας στα γεννητικά όργανα γυναικείων πτωμάτων. Νομίζω ότι είδα και πτώματα με βγαλμένα μάτια», εκμυστηρεύεται χωρίς να μπορεί να κρύψει την αηδία του ο Άλμπερτ Σένγκερ.
«Τα μέλη του 12ου λόχου συνέλαβαν εκείνους που ήταν κρυμμένοι στα σπίτια τους και τους συγκέντρωσαν στη μικρή πλατεία… ήταν μια ομάδα 15 – 20 ανθρώπων, κυρίως γυναίκες. Ανάμεσά τους υπήρχαν όμως και μερικά αγόρια και κορίτσια 12 ή 13 ετών… Ο Τσάντερ έστησε το πολυβόλο σε απόσταση 10 – 15 μέτρων… έριξε μια σειρά ριπές και θέρισε τον κόσμο», περιγράφει ο Όσκαρ Γκούντμαν, ο οποίος σημειώνει πως ο Τσάντερ άνοιξε πυρ στην αυλή του Θεόδωρου Μάλλιου την ώρα του γάμου, κατόπιν διαταγής του ανθυπολοχαγού και απειλής ότι σε περίπτωση ανυπακοής θα συντάξει αναφορά σε βάρος του και θα τον στείλει στο στρατοδικείο. Αλλά κι ο ίδιος ο πυροβολητής δεκανέας Άλμπερτ Τσάντερ ομολογεί χαρακτηριστικά: «Ήμουν πολύ ταραγμένος που θ’ αναγκαζόμουν να πυροβολήσω γυναικόπαιδα. Τα νεύρα μου ήταν εξαιρετικά τεντωμένα. Πραγματικά δε θυμάμαι πια, είναι σαν να έχω στη μνήμη μου ένα κενό». (Βλ. Χ. Φ. Μάγερ σελ. 76 – 82)
Για το ίδιο γεγονός καταθέτει στη δίκη της Νυρεμβέργης ο γυμνασιάρχης Στέφανος Παππάς: Οι Γερμανοί «έβγαλαν έξω από το σπίτι του Θεόδωρου Μάλλιου, που γινόταν ο γάμος, 10 – 15 άτομα που εθέρισαν με το πολυβόλο. Είδα με τα μάτια μου απέναντι από τα θύματα σωρός από κάλυκες. Οι υπόλοιποι, γαμπρός, νύφη, συμπέθεροι και άλλοι εν όλω 32 κάηκαν, έγιναν στάχτη μέσα στο διώροφο σπίτι, που καίονταν μια ολόκληρη ημέρα και νύχτα». (Στέφανου Παππά, σελ. 126)
Οι Γερμανοί φρόντισαν, μετά το τέλος της «μάχης» και παρά την αφόρητη ζέστη, να κάνουν μια τελευταία επιθεώρηση στο χωριό και να αποτελειώσουν ό,τι έμεινε στη μέση. «Παντού υπήρχαν πτώματα. Ορισμένοι δεν είχαν αφήσει ακόμη την τελευταία τους πνοή. Προσπαθούσαν να μετακινηθούν και βογκούσαν. Δύο ή τρεις κατώτεροι αξιωματικοί έκαναν μια τελευταία περιπολία στο χωριό κι έδωσαν τη χαριστική βολή στους ετοιμοθάνατους», θυμάται ο δεκαεννιάχρονος στρατιώτης Γιόχαν Χάουσμαν. (Χ. Φ. Μάγερ, σελ. 80)
Λίγο πριν αναχωρήσει ο στρατός, οι επικεφαλής παρότρυναν τους στρατιώτες να πάρουν μαζί τους ό,τι ήθελαν ως λάφυρο από το χωριό. «Οι στρατιώτες όμως ήταν σε τέτοιο βαθμό εξαντλημένοι, που δεν άγγιξαν σχεδόν τίποτε από τα πράγματα που βρίσκονταν ολόγυρα. Μόνο οι αξιωματικοί φόρτωσαν στα φορτηγά κλεμμένα χαλιά και άλλα πολύτιμα αντικείμενα», θυμάται ένας άλλος δεκαεννιάχρονος στρατιώτης, ο Χανς Τίσλερ. (Χ.Φ. Μάγερ, σελ. 80) Ενώ ο Ρέζερ «διέταξε μερικούς στρατιώτες να βάλουν φωτιά στα λίγα σπίτια που είχαν μείνει ανέπαφα». (Mark Mazower, σελ. 223)
Θα μπορούσε να παραθέσει κανείς αμέτρητα γεγονότα που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία πως το ολοκαύτωμα του Κομμένου ήταν ένα έγκλημα πολέμου, σε βαθμό που ο ίδιος ο ταγματάρχης Ράινχολντ Κλέμπε, που ακολούθησε την εκκαθαριστική επιχείρηση ως διοικητής του τάγματος στο οποίο ανήκε ο 12ος λόχος, χωρίς να λάβει μέρος σ’ αυτή, να επιπλήξει αυστηρά τον υφιστάμενό του υπολοχαγό Βίλι Ρέζερ, όταν κάτωχρος και αηδιασμένος από αυτό που αντίκρισαν τα μάτια του μέσα στο Κομμένο, βρέθηκε αντιμέτωπος μαζί του: «αυτό, κύριε υπολοχαγέ, δεν έχει καμιά σχέση με τον πόλεμο. Με κάτι τέτοια δε θέλω να έρθω σε επαφή». (Χ.Φ. Μάγερ, σελ. 90 και Mark Mazower, σελ. 226)
Τα στοιχεία της καταστροφής είναι συνταρακτικά. Εξοντώθηκαν και αφανίστηκαν 20 ολόκληρες οικογένειες. Δολοφονήθηκαν μαζικά και αποτρόπαια 71 παιδιά ηλικίας κάτω των δέκα ετών. Μέσα στα ίδια τους τα σπίτια κάηκαν ζωντανοί γονείς μαζί με τα παιδιά τους. Ούτε ένα τουφέκι δε στράφηκε εναντίον των γερμανών. Οι απώλειες του Κομμένου 317 νεκροί. Σπίτια καμένα, αγαθά λεηλατημένα, κτίρια πυρπολημένα. Οι απώλειες των επιδρομέων ένα μεγάλο, ένα τεράστιο και απερίγραπτο μηδέν, που στρέφεται, εντέλει, εναντίον τους και τους εξευτελίζει.
Στο Κομμένο, στις 16 Αυγούστου 1943, γράφτηκε μια από τις πιο τραγικές σελίδες, από εκείνες που αδυνατεί να τις αντέξει ο νους του ανθρώπου και αρνείται να τη συγχωρήσει η παγκόσμια ιστορία. Η μαζική εκτέλεση και ο αφανισμός ολόκληρων οικογενειών συνιστά μια γενοκτονία, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε αρχαίες τραγωδίες.
Ο Θεόδωρος Αντωνίου εκτελέστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του, ηλικίας 4, 3 και 2 ετών. Ο Χρήστου Αποστόλου σφαγιάστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του, τη μητέρα του και τα δύο παιδιά του, ηλικίας 11 και 3 ετών. Ο Αθανάσιος Διαμαντής εκτελέστηκε μαζί με τη γυναίκα του και τα πέντε παιδιά του, ηλικίας 30, 10, 16, 8 και 5 ετών. Ο Κων/νος Κριτσιμάς σφαγιάστηκε μέσα στο σπίτι του μαζί με τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του, ηλικίας 8, 6, 3 και 1 έτους. Η Αικατερίνη Μαράγγου εκτελέστηκε μαζί με το παιδί της, ηλικίας 40 ετών, και τα πέντε εγγόνια της, ηλικίας 14, 11, 8, 6 και 4 ετών. Ο Θεόδωρος Μάλλιος σφαγιάστηκε στο γάμο της κόρης του, μαζί με τη γυναίκα του, τα εφτά από τα εννιά παιδιά του, ηλικίας 25, 24, 22, 21, 16, 11, και 6 ετών, και τη νύφη του, ηλικίας 24 ετών. Στο ματωμένο γάμο δολοφονήθηκαν η νύφη Αλεξάνδρα και ο γαμπρός Θεοχάρης.
Από το γένος Κοντογιάννη εκτελέστηκαν 29 άτομα, από το γένος Κριτσιμά 24, από το γένος Κολιοκώτση 16, από το γένος Διαμαντή 15, από το γένος Αντωνίου 13. Από τους ξένους που εκείνη την ημέρα βρέθηκαν στο Κομμένο λόγω του πανηγυριού του Δεκαπενταύγουστου και του γάμου εκτελέστηκαν περίπου 35 άτομα. Εκτελέστηκαν επίσης 3 Ισραηλίτες, οι οποίοι έμεναν στο Κομμένο.
* Από το βιβλίο «Άι Κομμένο της άσβεστης μνήμης» του Δημήτρη Χρ. Βλαχοπάνου, «Εντύπωσις», 2η έκδοση 2009
Βασική βιβλιογραφία
1. Στέφανου Παππά: Η σφαγή του Κομμένου
2. Χ.Φ. Μάγερ: Η φρίκη του Κομμένου (Καλέντης)
3. Mark Mazower: Στην Ελλάδα του Χίτλερ (Αλεξάνδρεια)
4. Ζωντανές μαρτυρίες 

 

TVXS Ιστορία

Related Post

Κατηγορίες: Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Απελευθέρωση της Ιεράπολης/Μένπετζ – Σύμπτωση μήπως;

Διαβάστε με προσοχή αυτό το άρθρο που αφορά τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις


  •  

Του Murat Yetkin, εφ. Hürriyet, 15/8/2016

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης
Μην προσπερνάτε έτσι εύκολα την λέξη Ιεράπολις/Μένπετζ. Είναι μια μικρή πλην όμως εξαιρετικής σημασίας πόλη. Έχει ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων και το όνομά της προέρχεται από τα αραμαϊκά, τη γλώσσα του Αβραάμ και του Ιησού· λεγόταν Μάνμπατς, που σημαίνει «Κεφαλόβρυσο».

 

Όμως, εκτός από τις πηγές πόσιμου ύδατος, η πόλη αυτή είναι στρατηγικής σημασίας γιατί αποτελεί σταυροδρόμι μεταξύ Ράκκας, Χαλεπίου και Ανατολίας.
Είναι τέτοια η στρατηγική της σημασία, που ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ρωμανός Δ΄ Διογένης πρότεινε στον Αρπ Αρσλάν την Ιεράπολη, αντί του Ματζικέρτ και του Έρτζις, το 1070. Και ο Αρπ Αρσλάν θα δεχόταν την πρόταση που του έκανε ο Ρωμανός, αν δεν χαλούσαν τη συμφωνία οι Βυζαντινοί, για να ακολουθήσει το 1071 η μάχη του Ματζικέρτ.
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η Ιεράπολη είναι όντως μια ιστορική πόλη. Άλλωστε, γι’ αυτόν το λόγο ήταν σημαντική για τον ISIS, γι’ αυτόν το λόγο οι ΗΠΑ κινητοποιήθηκαν, μαζί με τους συμμάχους τους, για την απελευθέρωσή της.
Η Ιεράπολις απελευθερώθηκε από τους τζιχαντιστές του ISIS στις 12 Αυγούστου 2016. Εκείνοι που χάρηκαν πιο πολύ από όλους, είναι οι γυναίκες της Ιεράπολης γιατί απαλλάχτηκαν από την εκπόρνευση και από άλλες βαρβαρότητες του ISIS, δηλώνοντας τη χαρά τους με φωτογραφίες που έβγαλαν, καίγοντας τις μπούρκες που τις υποχρέωσαν να φορούν οι τζιχαντιστές.

 

Η επιχείρηση για την απελευθέρωσή της ξεκίνησε στις 31 Μαΐου, από την μετωπική οργάνωση «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (SDF), με την υποστήριξη και υπό το συντονισμό της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM).
Το όνομα «Δημοκρατικές Δυνάμεις της Συρίας» (SDF) επιλέχτηκε στην ουσία για να μην εξαγριωθεί η Τουρκία και για να λειτουργήσει ως κάλυμμα στη συμμετοχή των Δυνάμεων Λαϊκής Άμυνας (YPG/PYD), που αποτελούν την κύρια δύναμη πυρός, ενώ συμμετέχουν σχεδόν συμβολικά και ένοπλοι από ορισμένες αραβικές φυλές της περιοχής.
Η όλη διαδικασία άρχισε στις 18 Μαΐου, όταν ο Ομπάμα πήρε τηλέφωνο και συνομίλησε επί 70 λεπτά με τον Ερντογάν.
Ήταν γνωστή η θέση της Τουρκίας, να μην περάσει ο έλεγχος της γραμμής των 98 χλμ που εκτείνεται από την Τζαραμπλούς (Ευρωπός) μέχρι τη Μάρε, στα χέρια του PKK/PYD.
Οι Αμερικανοί με τη σειρά τους δήλωναν ότι είχαν ανάγκη την υποστήριξη των δυνάμεων του YPG/PYD για να απελευθερώσουν την Ιεράπολη από τον ISIS, και υπόσχονταν ότι μετά την απελευθέρωση οι δυνάμεις των Κούρδων θα υποχωρούσαν ανατολικά του ρου του Ευφράτη.
Η Τουρκία δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Η πολιτική που ακολούθησε στο θέμα της Συρίας επί μια τετραετία, είχε καταρρεύσει με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους στις 24 Νοεμβρίου 2015. Είχε γίνει γνωστό ότι θα αποχωρούσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου, όμως δεν είχε αναλάβει ακόμα καθήκοντα πρωθυπουργού ο Μπιναλί Γιλντιρίμ.
Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία δεν μπορούσε να προσεγγίσει τον εναέριο χώρο της Συρίας. Το θέμα της Συρίας είχε μείνει πλέον στη δικαιοδοσία της 2ης Στρατιάς, που έχει τομέα ευθύνης τα σύνορα Συρίας, Ιράν και Ιράκ. Η 2η Στρατιά, που έχει έδρα τη Μαλάτεια, δεν είχε πλέον μόνο την ευθύνη φύλαξης των συνόρων, είχε αναλάβει επιπλέον και την αποστολή αντιμετώπισης του ISIS αλλά και των ανταρτών του PKK με τις μονάδες πυροβολικού, τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητου πεζικού που διαθέτει.
Στην περιοχή ευθύνη της η 2η Στρατιά είχε να διαχειριστεί δυο ζητήματα με παγκόσμια στρατηγική σημασία, τη βάση του Ιντζιρλίκ και τα ραντάρ της Αντιπυραυλικής Ασπίδας.
Η τηλεφωνική συνομιλία Ομπάμα-Ερντογάν έγινε με βάση αυτό το παρασκήνιο. Την αμέσως επόμενη μέρα, στις 19 Μαΐου, ο διοικητής της CENCTOM, στρατηγός Τζόζεφ Βότελ, άρχισε τις επαφές με την κυβέρνηση του Ιράκ στη Βαγδάτη και τους Κούρδους αξιωματούχους στην Ερμπίλ, για να αρχίζουν σταδιακά οι επιχειρήσεις Ιεράπολης-Φαλούτζας και Ράκκας-Μοσούλης.
Ο στρατηγός Βότελ πέρασε στο έδαφος της Συρίας στις 20 Μαΐου. Αν και δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα, συναντήθηκε με Κούρδους αξιωματούχους και με ορισμένους Άραβες ηγέτες τοπικών φυλών στο Κομπάνι, όπου έγινε εκτίμηση της κατάστασης.
Από εκεί ο Αμερικανός στρατηγός πέρασε στο Ιντζιρλίκ στις 21 Μαΐου, όπου συναντήθηκε με τον Β΄ Αρχηγό ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας, τον στρατηγό Γιασάρ Γκιουλέρ, ο οποίος του υπογράμμισε ότι για την Τουρκία δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ PKK και PYD.
Το πρωί της 22ας Μαΐου, και ενώ ο στρατηγός Βότελ ήταν ακόμα στην Άγκυρα, οι τουρκικές εφημερίδες είχαν ένα ενδιαφέρον πρωτοσέλιδο. Ο αρχηγός της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας, πτέραρχος Αμπιντίν Ουνάλ, ενόσω ο στρατηγός Βότελ βρισκόταν στο έδαφος του Ιράκ, επιβιβάστηκε σε ένα F­16 που απογειώθηκε από την αεροπορική βάση Ακιντζί της Άγκυρας, και αφού επιθεώρησε τις αεροπορικές βάσεις του Μπαλικεσίρ και του Ντιγιάρμπακιρ, συμμετείχε ο ίδιος σε αεροπορικό βομβαρδισμό εναντίον στόχων του PKK, στο όρος Κανδήλι, που βρίσκεται στην επικράτεια του Ιράκ.
Το μήνυμα ήταν σαφές: Η Τουρκία δεν θα χτυπούσε τους στόχους και τις δυνάμεις του PYD/PKK που είχαν ανάγκη οι ΗΠΑ για την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ιεράπολης, θα συνέχιζε όμως να χτυπά τους στόχους και τις δυνάμεις του PKK στο Ιράκ και στην Τουρκία, ανεξαρτήτως αν αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ενισχύσεις στην επιχείρηση της Ιεράπολης.
Στις 23 Μαΐου άρχισε η διακλαδική άσκηση Efes­2016, στην περιοχή της Σμύρνης.
Στην άσκηση συμμετείχαν και τα μέλη του ΝΑΤΟ ΗΠΑ, Αγγλία, Γερμανία, Πολωνία, καθώς και οι χώρες Αζερμπαϊτζάν, Σ. Αραβία, Κατάρ και Πακιστάν. Και για πρώτη φορά έγινε άσκηση εναντίον τρομοκρατών που είχαν καταλάβει κατοικημένους τόπους.
Στις 26 Μαΐου, ενώ ήταν έτοιμη η σύσκεψη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων δημοσίευσε φωτογραφίες Αμερικανών κομάντο να έχουν στις στολές τους σήματα του στρατού των Κούρδων της Συρίας YPG, και του γυναικείου κλάδου YPJ.
Η Τουρκία δεν αντέδρασε σ’ αυτήν την πρόκληση. Καταδίκασε τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Τσεχία και τη Σουηδία που επέτρεψαν την πολιτική οργάνωση των Κούρδων της Συρίας PYD να ανοίξει Γραφείο Εκπροσώπησης, όμως δεν είπε τίποτε για τις ΗΠΑ.
Στις 31 Μαΐου άρχισαν οι απογειώσεις αεροσκαφών για υποστήριξη της επιχείρησης για την απελευθέρωση της Ιεράπολης, με τον όρο να μην συμμετέχουν σε υποστήριξη θέσεων του YPG/PYD.
Ενώ συνεχιζόταν η επιχείρηση της Ιεράπολης, χωρίς να έχει σημαντικά αποτελέσματα, έλαβαν χώρα δύο εξελίξεις που έμελλε να επηρεάσουν δραματικά την πολιτική που ακολουθούσε η Τουρκία στο θέμα της Συρίας.
Πρώτα ανακοινώθηκε στις 26 Ιουνίου, στη Ρώμη, ότι εξομαλύνονται οι σχέσεις Τουκρίας-Ισραήλ. Την επόμενη μέρα, στις 27 Ιουνίου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωνε στη Μόσχα ότι δεχόταν την επιστολή συγγνώμης του Ερντογάν, που δήλωνε την απαρχή της εξομάλυνσης των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Ο πρόεδρος του Καζακστάν είχε εξασφαλίσει την αποδοχή της επιστολής τις 24 Απριλίου στη σύνοδο των ηγετών της Συνεργασίας της Σαγκάης, στην Τασκένδη.
Αυτές οι δύο κινήσεις έδειχναν ότι η Τουρκία απαλλασσόταν από τον ασφυκτικό κλοιό που αντιμετώπιζε στη Συρία.
Την επομένη, στις 28 Ιουνίου, τζιχαντιστές του ISIS σκότωναν 45 άτομα στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης. Δέκα μέρες μετά, στις 8 Ιουλίου, μια άγνωστη μέχρι τότε παράνομη οργάνωση, οι Ταξιαρχίες Tel Hamis, ανακοίνωναν ότι σκότωσαν τον Μπαχόζ Ερντάλ, υψηλόβαθμο στρατιωτικό στέλεχος του PKK. Η πληροφορία αυτή δεν επαληθεύτηκε επακριβώς, αλλά με βάση τις υπηρεσίες πληροφοριών στην Άγκυρα, ο Ερντάλ ήταν σημαντικό πρόσωπο στις επαφές μεταξύ Ροζάβα-Κανδήλι και ίσως ο επικεφαλής της επιχείρησης της Ιεράπολης, που είχε επαφές και συνεργασία με Αμερικανούς αξιωματικούς για το θέμα.
Στις 15 Ιουλίου, μια ομάδα αξιωματικών μέσα στο στρατό, επιχείρησε αν ανατρέψει την κυβέρνηση. Το πραξικόπημα καταπνίγηκε μετά την αντίδραση του Προέδρου της Δημοκρατίας, των ηγετών των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των στελεχών του στρατού και της αστυνομίας που παρέμειναν πιστοί στην κυβέρνηση, με κυρίαρχο το ρόλο του κόσμου που βγήκε στους δρόμους, υποστηρίζοντας την νόμιμη κυβέρνηση.
Οι πραξικοπηματίες σκότωσαν περίπου 300 ανθρώπους, αλλά ηττήθηκαν. Δεν κατάφεραν να συλλάβουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον Πρωθυπουργό, αλλά συνέλαβαν σχεδόν το σύνολο της στρατιωτικής ηγεσίας.
Ο Β΄ Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Γκιουλέρ, ήταν από κείνους που δέχτηκαν την περισσότερη βία. Ο αρχηγός του ΓΕΑ απήχθη από ένα γάμο, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.
Έδρα των πραξικοπηματιών ήταν η αεροπορική βάση Ακιντζί, από την οποία απογειώθηκε ο αρχηγός ΓΕΑ, πτέραρχος Ουνάλ, για να βομβαρδίσει το Κανδήλι. Οι πραξικοπηματίες απογείωσαν F­16 από τις αεροπορικές βάσεις του Ακιντζί και του Ντιγιάρμπακιρ, από την περιοχή ευθύνης της 2ης Στρατιάς, και βομβάρδισαν το Προεδρικό Μέγαρο και το κτήριο της Βουλής της δικής τους χώρας.
Περίπου 5.000 κομάντο της Στρατοχωροφυλακής, που υπηρετούσαν σε μονάδες της 2ης Στρατιάς για επιχειρήσεις εναντίον του PKK, μεταφέρθηκαν στην Άγκυρα για να βοηθήσουν το πραξικόπημα.
Ο διοικητής της 2ης Στρατιάς συνελήφθη με την κατηγορία της συμμετοχής στο πραξικόπημα. Το ίδιο και ο διοικητής της βάσης του Ιντζιρλίκ, ο οποίος κατέφυγε σε κτήριο των ΗΠΑ, και ζήτησε άσυλο το οποίο απορρίφθηκε.
Περίπου 2.000 αξιωματικοί και μόνιμοι υπαξιωματικοί του δεύτερου μεγαλύτερου στρατού του ΝΑΤΟ συνελήφθησαν ή αποστρατεύτηκαν.
Την επόμενη μέρα ο ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ, τηλεφώνησε στον Τούρκο Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, στρατηγό Ακάρ, που μόλις είχε απελευθερωθεί από την ομηρία των πραξικοπηματιών, και αντί να του πει «περαστικά», του ζήτησε το λογαριασμό γιατί κόπηκε το ρεύμα στη βάση του Ιντζιρλίκ και γιατί σταμάτησαν οι πτήσεις αεροσκαφών από εκεί.
Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα ήταν εκνευρισμένη από την πρώτη μέρα. Η Γερμανίδα καγκελάριος, που επισκέφθηκε την Τουρκία τέσσερις φορές μέσα σε έξι μήνες για το θέμα των προσφύγων από τη Συρία, όπως και ο Ομπάμα, τηλεφώνησαν τον Ερντογάν τρεις μέρες μετά το πραξικόπημα, για να του πουν «περαστικά».
Η κάθε καταδίκη του πραξικοπήματος από τη Δύση συνοδευόταν και από ένα «όμως», για τις διώξεις εναντίον των υπόπτων. Ενώ, αντιθέτως, ο Πούτιν τηλεφώνησε την επόμενη μέρα, δηλώνοντας την αμέριστη συμπαράστασή του στον Ερντογάν.
Τις επόμενες μέρες παρατηρήθηκαν εξελίξεις που εκνεύρισαν την Άγκυρα. Στις 25 Ιουλίου, την επομένη της δημοσίευσης του άρθρου του συμβούλου του Ερντογάν İbrahim Kalın, με το οποίο απαιτούσε την έκδοση του Γκιουλέν, οι New York Times δημοσίευαν άρθρο το οποίο έλεγε ότι ο Γκιουλέν υπηρέτησε τις αρχές της Δύσης και ότι δεν πρέπει να εκδοθεί.
Στις 27 Ιουλίου το πρώην στέλεχος της CIA, Γκράχαμ Φούλερ, δήλωνε ότι ο Γκιουλέν δεν είναι δυνατόν να αναμίχθηκε στο πραξικόπημα, και ότι εκφράζει το «μετριοπαθές Ισλάμ», που είναι το Ισλάμ του μέλλοντος.
Στις 28 Ιουλίου ο διοικητής της CENTCOM, στρατηγός Βότελ, που ήταν υπεύθυνος για την επιχείρηση της Ιεράπολης, εξέφρασε το παράπονο ότι η Τουρκία συνέλαβε τους αξιωματικούς με τους οποίους συνεργαζόταν ο ίδιος για της συγκεκριμένη επιχείρηση.
Επίσης, ο συντονιστής των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, Τζέιμς Κλάπερ, δήλωνε ότι η Τουρκία φυλάκισε τα στελέχη με τα οποία ήταν σε επαφή οι αμερικανικές υπηρεσίες, εμποδίζοντας τον αγώνα εναντίον του ISIS, σαν να μην είχε γίνει καν απόπειρα πραξικοπήματος, στην οποία συμμετείχαν τα στελέχη αυτά.
Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, στρατηγός Ντάνφορντ, επισκέφθηκε την Άγκυρα προσπαθώντας να σώσει την κατάσταση, χωρίς να καταφέρει και πολλά πράγματα.
Ο Ερντογάν το πρώτο του ταξίδι εκτός Τουρκίας μετά το πραξικόπημα το έκανε στη Ρωσία, στις 9 Αυγούστου. Αυτό είναι σύμπτωση;
Το PKK, που σταμάτησε τη δράση του μετά το πραξικόπημα, από κείνη τη μέρα ξανάρχισε τις επιθέσεις.
Στις 12 Αυγούστου, την ημέρα που ο Ιρανός ΥΠΕΞ Τζεβάντ Ζαρίφ δήλωνε στην Άγκυρα ότι καλωσορίζει την προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία, ανακοινώθηκε η απελευθέρωση της Ιεράπολης.
Η Άγκυρα δήλωνε την ευαρέσκειά της, όμως την ίδια στιγμή ζητούσε από τις ΗΠΑ να απομακρύνουν αμέσως το PYD από την Ιεράπολη και να το στείλουν ανατολικά του ρου του Ευφράτη.
Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά ήταν το γεγονός ότι το Πεντάγωνο δήλωνε ότι η Τουρκία μπορεί να έχει δίκιο, αφού η πλειονότητα των κατοίκων της Ιεράπολης είναι Άραβες, με τους Κούρδους και τους Τσερκέζους να αποτελούν μειονότητα.
Τώρα η Άγκυρα περιμένει δυο πράγματα από τις ΗΠΑ. Το ένα είναι η έκδοση του Γκιουλέν, για να οδηγηθεί στο δικαστήριο και να δικαστεί, και το δεύτερο η μετακίνηση των δυνάμεων του PYD/PKK από την Ιεράπολη σε περιοχές ανατολικά του ρου του Ευφράτη.
Στις 24 Αυγούστου αναμένεται στην Άγκυρα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν. Ας δούμε μέχρι τότε ποιες άλλες συμπτώσεις μάς περιμένουν…

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα | Γράψτε σχόλιο

Το ιδανικό «αντίο» ενός μύθου… Ο καλύτερος Έλληνας κολυμβητής στην Ιστορία!!


Έτσι έγινε, γιατί έτσι έπρεπε να γίνει… Ο κορυφαίος σύγχρονος Έλληνας αθλητής, ο καλύτερος Έλληνας κολυμβητής στην Ιστορία, ο άνθρωπος σύμβολο για τον ελληνικό αθλητισμό, δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να κλείσει την καριέρα του χωρίς ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.
Το έχασε για λίγο στο Λονδίνο, αλλά το γεγονός αυτό, όσο κι αν τον στενοχώρησε αρχικά, τον πείσμωσε να συνεχίσει για άλλη μία τετραετία. Στα 36 του χρόνια, απέναντι σε σαφώς νεότερους αθλητές, κολύμπησε στην Κοπακαμπάνα ακόμη 10 χιλιόμετρα και… ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Κι ας είχε κλείσει τα μάτια από τον πόνο, όπως δήλωσε ο ίδιος λίγο μετά την κούρσα. Εμαθε άλλωστε να ζει με τον πόνο και την κούραση, έμαθε να ζει και να πρωταγωνιστεί πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα.


 

Γεννημένος στις 19 Φεβρουαρίου 1980 στο Λίβερπουλ (τόπο καταγωγής της μητέρας του), ο Γιαννιώτης μεγάλωσε στην Κέρκυρα (τόπο καταγωγής του πατέρα του), όπου και μυήθηκε στο κολύμπι, αγωνιζόμενος στον τοπικό ΝΑΟΚ. Το ταλέντο του φάνηκε από τα πρώτα βήματά του και το καλοκαίρι του 1998 πήρε το «βάπτισμα του πυρός» σε μεγάλες διοργανώσεις, συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εφήβων/νεανίδων, στην Αμβέρσα. Λίγο καιρό αργότερα πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, μετακόμισε στην Αθήνα και εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον προπονητή Νίκο Γέμελο, την οποία συνέχισε μέχρι τέλους και η οποία «σημάδεψε» την αθλητική σταδιοδρομία του.
Σε ηλικία 19 ετών ο Γιαννιώτης είναι ήδη στέλεχος της εθνικής ομάδας κολύμβησης, συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας του Χονγκ Κονγκ και τα Ευρωπαϊκά της Κωνσταντινούπολης (50άρα) και της Λισαβόνας (25άρα). Ένα χρόνο αργότερα παίρνει μία… πρώτη γεύση από Ολυμπιακούς, καθώς δίνει το «παρών» στους Αγώνες του Σίδνεϊ, ενώ τον Δεκέμβριο του 2000 συμμετέχει για πρώτη φορά σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης, παίρνοντας την 7η θέση στα 1.500μ. ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 25άρας πισίνας στη Βαλένθια.
Η επόμενη τετραετία σηματοδοτεί την πρώτη «χρυσή εποχή» του Σπύρου Γιαννιώτη. Το 2001 γίνεται ο πρώτος Έλληνας (άνδρας) κολυμβητής που μετέχει σε τελικό Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, τερματίζοντας 7ος στα 400μ. ελεύθερο στην Φουκουόκα. Την ίδια χρονιά κατακτά δύο χρυσά μετάλλια στους Μεσογειακούς Αγώνες της Τύνιδας. Το 2002 στο Βερολίνο είναι μέλος της ομάδας 4Χ200μ. ελεύθερο, που χαρίζει στη χώρα μας το πρώτο μετάλλιο (χάλκινο) σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κολύμβησης, ενώ στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2004, στη Μαδρίτη, «αγγίζει» το βάθρο και σε ατομικό αγώνισμα, καταλαμβάνοντας τελικά την τέταρτη θέση στα 1.500μ. ελεύθερο.
Το αποκορύφωμα της «χρυσής» τετραετίας έρχεται στον καταλληλότερο τόπο και χρόνο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Ο Γιαννιώτης «γράφει» ιστορία στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ, καθώς γίνεται ο μοναδικός Έλληνας κολυμβητής μετά το 1896 που συμμετέχει σε δύο τελικούς, ενώ η πέμπτη θέση που καταλαμβάνει στα 1.500μ. ελεύθερο είναι η καλύτερη για τη χώρα μας στην ιστορία των Ολυμπιακών (εξαιρουμένης της διοργάνωσης του 1896).
Η επόμενη διετία θα αποδειχθεί προβληματική. Τη στιγμή που η ελληνική κολύμβηση γνωρίζει πρωτοφανείς επιτυχίες με τους Άρη Γρηγοριάδη, Γιάννη Δρυμωνάκο και Νέρι Νιαγκουάρα, ο Γιαννιώτης εμφανίζεται πολύ κατώτερος του αναμενομένου στο Παγκόσμιο του Μόντρεαλ, το 2005, ενώ στο Ευρωπαϊκό του 2006 μπαίνει μεν στον τελικό των 400μ., σημειώνοντας μάλιστα πανελλήνιο ρεκόρ, αλλά αποτυγχάνει στο βασικό αγώνισμά του, τα 1.500μ. Ο κύκλος φαίνεται να κλείνει…
Κάπου εκεί, μακριά πια από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Γιαννιώτης μαζί με το Νίκο Γέμελο παίρνουν μία απόφαση με πολύ μεγάλο ρίσκο: να στρέψουν την προσοχή τους στην (σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα) κολύμβηση σε ανοιχτή θάλασσα. Μία ενδεχόμενη αποτυχία, την οποία πολλοί προεξοφλούσαν, θα αποτελούσε την χαριστική βολή στην υστεροφημία του κοκκινομάλλη πρωταθλητή. Στην ουσία, ήταν μία απόφαση εκτός των ορίων της -κοινής- λογικής.
Ακολουθούν κάποιοι μήνες εντατικής προπόνησης και, τα ξημερώματα της 18ης Μαρτίου 2007, ο Γιαννιώτης βρίσκεται στην πλατφόρμα εκκίνησης του αγώνα 5χλμ. του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος υγρού στίβου της Μελβούρνης, δοκιμάζοντας για πρώτη φορά τις δυνάμεις του εκτός πισίνας. Θα χρειαστεί 56 λεπτά, 56 δευτερόλεπτα και 6 δέκατα για να ολοκληρώσει τη διαδρομή και πριν από αυτόν έχουν τερματίσει μόλις δύο αθλητές. Εκείνο το πρωί, οι… αγουροξυπνημένοι δημοσιογράφοι κοιτούν και ξανακοιτούν τα επίσημα αποτελέσματα, ψάχνοντας να βρουν ένα λάθος που δεν υπάρχει… Ο Γιαννιώτης έχει πετύχει το ακατόρθωτο: δίνει νέα ώθηση στην καριέρα του και ταυτόχρονα βάζει στον υπερκορεσμένο (λόγω “Αθήνα 2004”) «χάρτη» του ελληνικού αθλητισμού ένα νέο άθλημα. Σύντομα θα βρει μιμητές, πρώτα την -κατά ένα χρόνο μεγαλύτερή του- Μαριάννα Λυμπερτά και στη συνέχεια νέα παιδιά (Αραούζου, Φωκαΐδης), που σταδιακά μετατρέπουν την Ελλάδα σε μία άκρως υπολογίσιμη δύναμη του open water.
Ο ακούραστος Κερκυραίος, όμως, έχει αλλού το μυαλό του: το μεγάλο «στοίχημα» είναι η πρόκριση -και εν συνεχεία η διάκριση- στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Η κολύμβηση ανοιχτής θάλασσας κάνει το 2008 ντεμπούτο στο Ολυμπιακό πρόγραμμα, αλλά με το αγώνισμα των 10χλμ., που έχει τελείως διαφορετικές απαιτήσεις από το 5άρι. Ο αναγεννημένος Γιαννιώτης αποδεικνύεται πιστός στο ραντεβού του, καθώς, με την ένατη θέση που καταλαμβάνει στο Παγκόσμιο της Σεβίλης, εξασφαλίζει το «εισιτήριο» για την κινεζική πρωτεύουσα. Πηγαίνει στο Πεκίνο έχοντας στο μυαλό του ότι μπορεί να επιστρέψει ακόμη και με μετάλλιο. Συμμετέχει για… ζέσταμα στα 1.500μ. ελεύθερο και διαλύει το πανελλήνιο ρεκόρ, πετυχαίνοντας και τον μοναδικό άθλο που δεν είχε καταφέρει στην πισίνα: να κατέβει τα 15 λεπτά.
Όμως την κρίσιμη ημέρα, στα 10χλμ., όλα πηγαίνουν στραβά. Ενώ ο Έλληνας πρωταθλητής κάνει την κούρσα του και είναι επικεφαλής, προσπαθώντας να αποφύγει τον συνωστισμό και το αναπόφευκτο… ξύλο, βλέπει ένα «μπουλούκι» αθλητών (έτσι το περιέγραψε ο ίδιος) να τον προσπερνάει, χάνει τον έλεγχο και την αυτοσυγκέντρωσή του και καταποντίζεται. Η 16η θέση της τελικής κατάταξης είναι μία τεράστια απογοήτευση, για τον ίδιο και τον προπονητή του, αλλά και για ολόκληρη την ελληνική αποστολή. Το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό του Ντουμπρόβνικ, λίγες εβδομάδες αργότερα, δεν είναι αρκετό για παρηγοριά. Η σκέψη της αποχώρησης στριφογυρίζει ξανά στο μυαλό του.
Η προετοιμασία για την επόμενη σεζόν είναι σχετικά πλημμελής και θέτει ερωτηματικά, στα οποία ο Γιαννιώτης απαντά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στο Παγκόσμιο της Ρώμης ανεβαίνει ξανά στο βάθρο των 5χλμ., αυτή τη φορά μάλιστα ένα σκαλί πιο πάνω (δεύτερος), ενώ πραγματοποιεί εξαιρετική εμφάνιση και στα 10χλμ., όπου τερματίζει έκτος. Η «αλυσίδα» των επιτυχιών συνεχίζεται στο Ευρωπαϊκό του 2010, όπου κατακτά χρυσό στο ομαδικό και χάλκινο στα 5χλμ.
Και μετά ήρθε η Σανγκάη. Ο Γιαννιώτης είναι πια ένα από τα φαβορί, συγκαταλέγεται στα κορυφαία ονόματα του open water, αλλά αυτά δεν τον φορτώνουν με επιπλέον βάρος. Πριν ταξιδέψει στην Κίνα, θέτει ξεκάθαρο στόχο να πλασαριστεί στη 10άδα των 10χλμ. και να πάρει απευθείας την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Θα τα καταφέρει και μάλιστα… λίγο καλύτερα απ΄όσο υπολόγιζε, καθώς επιστρέφει στην Αθήνα με ένα χρυσό μετάλλιο στο 10άρι και (ακόμη) ένα ασημένιο στο 5άρι. Στο τέλος του 2011 αναδεικνύεται κορυφαίος αθλητής της χρονιάς στην ψηφοφορία του ΠΣΑΤ και ξεκινά την προετοιμασία του για το μεγάλο ραντεβού της βρετανικής πρωτεύουσας.
Το Λονδίνο τον πληγώνει. Η τέταρτη θέση είναι η κορυφαία που έχει πάρει ως τότε Ελληνας κολυμβητής σε Ολυμπιακούς Αγώνες (πλην του 1896), αλλά για τον Γιαννιώτη δεν ήταν αρκετή. Ηθελε το μετάλλιο, ονειρευόταν το χρυσό, όμως ο… νεοφερμένος στην ανοιχτή θάλασσα Ουσάμα Μελούλι άλλαξε τα δεδομένα της κούρσας, ευνοήθηκε από το γεγονός ότι ο αγώνας έγινε σε λίμνη και όχι στη θάλασσα και κέρδισε. Ο Ελληνας πρωταθλητής προσπάθησε να ακολουθήσει τον ξέφρενο ρυθμό του Τυνήσιου, αλλά στο τέλος έμεινε από δυνάμεις και περιορίστηκε στην τέταρτη θέση. Το -απολύτως ανθρώπινο- ξέσπασμά του μετά την κούρσα θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη όσων το έζησαν από κοντά.
Οσο όμως κι αν τον πείραξε η απώλεια του μεταλλίου, ο Γιαννιώτης είναι γεννημένος πρωταθλητής και ως τέτοιος αφήνει πίσω του το παρελθόν. Από τη στιγμή που αποφάσισε να συνεχίσει, έστω και με πιο χαλαρή προετοιμασία, ήταν δεδομένο πως θα εμφανιστεί ανταγωνιστικός στη Βαρκελώνη, ελάχιστοι όμως πίστευαν ότι θα μπορούσε να επαναλάβει το θρίαμβο της Σανγκάης. Όμως η λογική δεν είναι το… φόρτε του Έλληνα πρωταθλητή. Αψηφά και πάλι τους κανόνες της και επιστρέφει στην Αθήνα έχοντας διατηρήσει τον παγκόσμιο τίτλο στα 10χλμ. και με ένα ασημένιο στο ομαδικό. Αυτή τη φορά δοκιμάζει και τον “υπερ-μαραθώνιο” των 25χλμ., όπου πηγαίνει “καρφί” για το χρυσό, χάνει όμως μία στροφή και υποχρεώνεται να γυρίσει πίσω, μένοντας τελικά έκτος. Δεν το ξαναδοκίμασε…
Μετά από μία σχετικά “σβηστή” χρονιά (όπου και πάλι πάντως πήρε ασημένιο με το ομαδικό στο Ευρωπαϊκό του Βερολίνου), ο Γιαννιώτης οριστικοποιεί τη μεγάλη απόφαση: θα συνεχίσει ως το Ρίο, για να κυνηγήσει αυτό που έχασε στο Λονδίνο. Πρώτος σταθμός είναι το Παγκόσμιο του Καζάν, όπου μία θέση στη δεκάδα αρκεί για το Ολυμπιακό εισιτήριο. Ο Κερκυραίος δυσκολεύεται απέναντι στη νεότερη γενιά αθλητών, αλλά στο φινάλε όχι απλώς παίρνει την πρόκριση, αλλά ανεβαίνει και στο τρίτο σκαλί του βάθρου.
Μια τελευταία χρονιά, μια τελευταία προετοιμασία… Ατελείωτες ώρες προπόνησης, εβδομάδες ολόκληρες σε καμπ, μακριά από την οικογένειά του, υπό το άγρυπνο βλέμμα του Νίκου Γέμελου, με τη συντροφιά της συναθλήτριάς του Κέλλυς Αραούζου, που τον βλέπει κάτι ανάμεσα σε μεγάλο αδελφό, πατέρα και… θεό. Η αποθέωση στον Άλιμο, κατά την τελευταία συμμετοχή του σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα πισίνας, όπου φτάνει τους 32 ατομικούς τίτλους. Ενα τελευταίο ταξίδι για το Ρίο, ολη η γνώριμη διαδικασία πριν τον αγώνα και μετά μία ώρα και 53 λεπτά στα άγρια νερά της Κοπακαμπάνα. Το τελευταίο χτύπημα στην πλακέτα τερματισμού έρχεται μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου πιο αργά απ΄ ό,τι θα έπρεπε για να του χαρίσει τον τίτλο, αλλά το απωθημένο του Ολυμπιακού μεταλλίου δεν υπάρχει πια. Ο θρύλος, έγινε μύθος… Γιατί έτσι έπρεπε να γίνει, κι έτσι έγινε… Καλή ξεκούραση, Σπύρο!
Οι συμμετοχές του Σπύρου Γιαννιώτη σε μεγάλες διοργανώσεις:
ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
2000 (Σίδνεϊ): 20ος 400μ. ελεύθερο, 21ος 1.500μ. ελεύθερο
2004 (Αθήνα): 5ος 1.500μ. ελεύθερο, 7ος 400μ. ελεύθερο
2008 (Πεκίνο): 12ος 1.500μ. ελεύθερο, 24ος 400μ. Ελεύθερο
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
2001 (Φουκουόκα): 7ος 400μ. ελεύθερο, 9ος 1.500μ. ελεύθερο, 18ος 800μ. ελεύθερο
2003 (Βαρκελώνη): 17ος 1.500μ. ελεύθερο
2005 (Μόντρεαλ): 18ος 1.500μ. ελεύθερο, 23ος 400μ. ελεύθερο, 23ος 800μ. ελεύθερο
2007 (Μελβούρνη): 20ος 1.500μ. Ελεύθερο
ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
1999 (Κωνσταντινούπολη): 16ος 1.500μ. ελεύθερο, 17ος 400μ.ελεύθερο
2000 (Ελσίνκι): 12ος 400μ. ελεύθερο, 13ος 1.500μ. ελεύθερο
2002 (Βερολίνο): 3ος 4Χ200μ. ελεύθερο, 9ος 400μ. ελεύθερο, 11ος 1.500μ. ελεύθερο
2004 (Μαδρίτη): 4ος 1.500μ. ελεύθερο, 4ος 4Χ200μ. ελεύθερο, 9ος 400μ. ελεύθερο
2006 (Βουδαπέστη): 8ος 400μ. ελεύθερο, 12ος 1.500μ. ελεύθερο
2008 (Αϊντχόφεν): 5ος 1.500μ. Ελεύθερο
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ (25άρας)
1999 (Χονγκ Κονγκ): 16ος 1.500μ. ελεύθερο, 29ος 200μ. ελεύθερο
2000 (Αθήνα): 9ος 4Χ200μ. ελεύθερο, 17ος 1.500μ. ελεύθερο
2002 (Μόσχα): 7ος 4Χ200μ. ελεύθερο, 12ος 1.500μ. ελεύθερο, 25ος 400μ. ελεύθερο
ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ (25άρας)
1999 (Λισαβόνα): 10ος 1.500μ. ελεύθερο, 13ος 400μ. ελεύθερο
2000 (Βαλένθια): 7ος 1.500μ. ελεύθερο, 10ος 400μ. ελεύθερο
2001 (Αμβέρσα): 5ος 400μ. ελεύθερο, 6ος 1.500μ. ελεύθερο
2002 (Ριέσα): 7ος 1.500μ. ελεύθερο, 8ος 400μ. ελεύθερο
2003 (Δουβλίνο): 13ος 400μ. ελεύθερο, 14ος 1.500μ. ελεύθερο
2004 (Βιένη): 8ος 1.500μ. ελεύθερο, 11ος 400μ. ελεύθερο, 45ος 200μ. ελεύθερο
 
ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
2008 (Πεκίνο): 16ος 10χλμ. 2012 (Λονδίνο): 4ος 10χλμ.
2016 (Ρίο ντε Τζανέιρο): 2ος 10χλμ.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
2007 (Μελβούρνη): 3ος 5χλμ., 31ος 10χλμ.
2008 (Σεβίλη): 9ος 10χλμ.
2009 (Ρώμη): 2ος 5χλμ., 6ος 10χλμ.
2010 (Ρόμπερβαλ): 5ος 5χλμ.
2011 (Σανγκάη): 1ος 10χλμ., 2ος 5χλμ., 6ος ομαδικό 5χλμ.
2013 (Βαρκελώνη): 1ος 10χλμ., 2ος ομαδικό 5χλμ., 6ος 25χλμ.
2015 (Καζάν): 3ος 10χλμ., 8ος ομαδικό 5χλμ.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
2008 (Ντουμπρόβνικ): 1ος 5χλμ., 4ος ομαδικό 5χλμ., 6ος 10χλμ.
2010 (Μπάλατον): 1ος ομαδικό 5χλμ., 3ος 5χλμ., 7ος 10χλμ.
2014 (Βερολίνο): 2ος ομαδικό 5χλμ., 8ος 10χλμ.
2016 (Χόορν): 5ος 10χλμ.
 
Ο Γιαννιώτης έχει κατακτήσει ακόμη έξι μετάλλια (δύο χρυσά, τρία ασημένια και ένα χάλκινο) σε Μεσογειακούς Αγώνες, μετάλλια σε παγκόσμια στρατιωτικά πρωταθλήματα (μεταξύ αυτών ένα χρυσό), ενώ το 2012 ήταν πρώτος στη γενική κατάταξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 10χλμ. Έχει πανηγυρίσει 32 ατομικές νίκες σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα (στην πισίνα), όπου είναι ο απόλυτος ρέκορντμαν, ενώ κατέκτησε όλους τους τίτλους με τον Ολυμπιακό από την πρώτη χρονιά που μετακόμισε στο λιμάνι (1999). Είναι επίσης κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στα 400μ. ελεύθερο (3:48.67 από τις 31 Ιουλίου 2006 στη Βουδαπέστη), στα 800μ. (7:55.67) και στα 1.500μ. (14:53.32).
Τα δύο τελευταία ρεκόρ τα πέτυχε στην ίδια κούρσα στο Πεκίνο, στις 15 Αυγούστου 2008, και ιδίως το ρεκόρ των 1.500μ. λογικά θα περάσουν πολλά χρόνια για να καταρριφθεί. Συνολικά στο αγώνισμα αυτό έχει καταρρίψει 13 φορές το πανελλήνιο ρεκόρ, του οποίου είναι κάτοχος συνεχώς από το 2000, με εξαίρεση ένα τετράμηνο το 2004, όταν το είχε πάρει ο Γιώργος Διαμαντίδης. Εχει αναδειχθεί τρεις φορές κορυφαίος αθλητής της χρονιάς στα βραβεία του Πανελληνίου Συνδέσμου Αθλητικών Συντακτών (2011, 2012 και 2013).
 
[Πηγή: Mignatiou.com, Γιάννης Δημητρόγλου στην ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα | Γράψτε σχόλιο

Γ. Μάζης: Γιατί το Ισλαμικό Κράτος θα συντριβεί


Τους λόγους για τους οποίους το Ισλαμικό Κράτος γιγαντώθηκε, αλλά και τον ρόλο που διαδραμάτισε η Δύση στην ενδυνάμωσή του περιγράφει σε συνέντευξή του στο Capital.gr o καθηγητής Γεωπολιτικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Μάζης. Εξηγεί γιατί οι Μουσουλμάνοι δράστες τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι αλλόφρονες, παρά μόνον πιστοί και σημειώνει ότι η εξόντωση του ISIS αποτελεί μονόδρομο.


Συνέντευξη στον Δημήτρη Δελεβέγκο

– Το Ισλαμικό κράτος βρίσκεται πίσω από ορισμένα από τα πιο μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα των τελευταίων εβδομάδων. Πώς θα το ορίζαμε;

Το Ισλάμ, ως πρωτίστως Δικαιϊκό σύστημα και δευτερευόντως Μεταφυσική, έχει τέσσερις νομικές Σχολές, ορίζοντας την κοινωνική ζωή των πιστών του επί γης. Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες θρησκείες στον πυρήνα των οποίων βρίσκεται η πνευματική διάσταση της ανθρώπινης φύσης ούτε υπόσχεται, απλώς, κάποιες επιβραβεύσεις και ποινές στον άλλο κόσμο. Το μεταφυσικό σκέλος υφίσταται, αλλά κύριο λόγο έχει το νομικό σύστημα το οποίο θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε με το νομοθετικό σύστημα ενός κοσμικού πολιτεύματος που πηγάζει από το Κοινοβούλιο.

Ωστόσο, στο Ισλάμ στη θέση του Κοινοβούλιου βρίσκονται τα ιερά κείμενα του Κορανίου που καθορίζουν τη νομική πραγματικότητα που διέπει την καθημερινή ζωή και συμπεριφορά των πιστών.  Με αυτό ως δεδομένο το Ισλάμ διαιρείται σε τέσσερις νομικές ερμηνείες των ιερών αυτών κειμένων.

– Ποιες είναι αυτές;

Πρόκειται για τις σχολές Χανμπάλι (Hanbali), Μαλέκι (Maleki),  Σαφέι (Shafeii) και Χανάφι (Hanafi), δηλαδή χανμπαλιστική, μαλεκιτική, σαφεϊτική και χαναφιτική. Όλες αποτελούν νομικά συστήματα που αντλούν το όνομά τους από τον λόγιο Μουσουλμάνο που έκανε την ερμηνεία. Η προσέγγιση που μας απασχολεί, εν προκειμένω, είναι η Σχολή Χανμπάλι της οποίας απότοκος μαθητής είναι ο Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ που την συνέδεσε με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας από τη σύστασή του. Έτσι, το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας απέκτησε τον προσδιορισμό "ουαχαβιτικό" που σημαίνει ότι το νομικό σύστημα που το διέπει είναι η ερμηνεία του Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ. Είναι, δηλαδή η πιο σκληρή νομική – σουνιτική ερμηνεία του Ισλάμ.

Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύσσεται η έννοια του Σάλαφ, του αγνού, του σωστού Μουσουλμάνου όπου υπάρχουν δύο προσεγγίσεις που σχετίζονται με τα καθήκοντά του. Σύμφωνα με την πρώτη, ένας αγνός Μουσουλμάνος μπορεί να "αδιαφορεί" για το τι συμβαίνει γύρω του, να προτρέπει αδελφούς του να τον ακολουθήσουν στον "σωστό δρόμο" αλλά να μην καταφεύγει στην επιβολή τιμωρητικών ποινών εναντίον όσων δεν συμμορφώνονται με τις προτροπές του. Σύμφωνα με τη δεύτερη, την τακφιριστική ερμηνεία ο σωστός Μουσουλμάνος προτρέπει στο "σωστό δρόμο" και τιμωρεί όσους δεν συμμορφώνονται με την προτροπή του. O ISIS, λοιπόν, δηλαδή το Ισλαμικό κράτος, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, όντας Σουνιτικό, Χανμπαλικό, Ουαχαβιτικό, Σαλαφιστικό και Τακφιριστικό κίνημα που εμφανίστηκε το 2013 ως αυτόνομη ομάδα και προέρχεται από τη διάσπαση της Αλ Κάιντα του Ιράκ που μεταφέρθηκε στην Συρία.

– Πώς γιγαντώθηκε;

Με χρήματα της Σαουδικής Αραβίας που προέρχονται από ειδικά βακουφικά φιλανθρωπικά ιδρύματα της, χωρίς να εμπλέκεται το επίσημο σαουδαραβικό κράτος. Βέβαια όποιος έχει ταξιδέψει στη χώρα και γνωρίζει το Καθεστώς, αντιλαμβάνεται ότι ένα τέτοιο ίδρυμα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς την απόλυτη υποστήριξη του σαουδαραβικού κράτους. Άρα πρόκειται για ένα άλλο πρόσωπο του σαουδαραβικού κράτους το οποίο χρηματοδοτεί αυτή την οργάνωση, η οποία είναι έναντίον της Αλ Κάιντα. Να σημειώσουμε ότι στην Αλ Κάιντα, τα τελευταία επτά-οκτώ χρόνια έχουν πυκνώσει οι φωνές που λένε ότι το Βασίλειο των Σαούδ είναι διεφθαρμένο. Και το γεγονός ότι ο ISIS, το Ντάες (αραβικό ακρωνύμιο του Ισλαμικού Κράτους) ήταν εναντίον της Αλ Κάιντα εξυπηρετούσε το σαουδαραβικό κράτος. Έτσι δημιουργήθηκε διότι έπρεπε να διακοπεί η συνέχεια αυτού που ονομάζουμε σιιτικό τόξο: αρχίζει από την Τεχεράνη, εκτείνεται στην Δαμασκό και ολοκληρώνεται στον Νότιο Λίβανο όπου υπάρχει ως κυρίαρχο πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και στρατιωτικό στοιχείο η σιιτική Χεσμπολάχ που λαμβάνει κατευθύνσεις από την Τεχεράνη. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι αυτό το σιιτικό τόξο έχει ως ενδιάμεσο κρίκο τη Συρία και εκείνος που θα μπορούσε να διαλύσει τον κρίκο αυτό, ουσιαστικά, θα ακύρωνε τη γεωπολιτική δυναμική του σιιτικού τόξου, το οποίο μπορεί να "κατεβάσει” υδρογονάνθρακες, εμπορεύματα ή να κάνει προβολή της στρατιωτικής ισχύος της Τεχεράνης στην Μεσόγειο.

– Στο σημείο αυτό μπαίνει στη σκακιέρα η Δύση;

Ουσιαστικά, η καταστροφή του σιιτικού τόξου υπήρξε ένα από τα διακυβεύματα του στρατιωτικού σχεδίου της Δύσης εναντίον του Ιράν, το οποίο είχε τη στήριξη της Δαμασκού και του Νότιου Λιβάνου. Στο κάδρο εισέρχεται ο φόβος της Σαουδικής Αραβίας ότι ένα πυρηνικά εξοπλισμένο Ιράν θα μπορούσε να προβάλει μία δυσανάλογα μεγάλη ισχύ στον αραβοπερσικό κόλπο και να ζημιωθούν τα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας εκεί. Αντιλαμβάνεστε ότι υπήρχε μία σωρεία συγκλινόντων συμφερόντων μέρος των οποίων είναι και το Ισραήλ που επιδιώκει την εξουδετέρωση του Ιράν.  Εξάλλου, το Ιράν  θα μπορούσε να υποκύψει σε ένα ενδοϊσλαμικό πόλεμο, γεγονός που θα εξυπηρετούσε το Ισραήλ: οι Μουσουλμάνοι θα έκαναν τη δουλειά απαλλάσσοντάς το από ένα σημαντικό εχθρό.

Ωστόσο, ο εχθρός αυτός στηρίζεται σε δύο πόδια, στη Δαμασκό και στην Χεσμπολάχ του Νότιου Λιβάνου, γεγονός που εξηγεί γιατί ένα κίνημα που θα στρεφόταν εναντίον αυτών των αξόνων ισχύος θα ήταν πολύ εξυπηρετικό. Έτσι, είχε τη στήριξη όλων των Δυτικών δυνάμεων που θεωρούσαν ότι η λεία που θα απέμενε θα ήταν το φυσικό αέριο της Συρίας η οποία θα τριχοτομούνταν. Και θα δημιουργούνταν ένα συριακό Κουρδιστάν το οποίο μαζί με το ιρακινό και το τουρκικό (σ.σ.: Κουρδιστάν) θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα χερσαίο στρατηγικό βάθος για την ασφάλεια του Ισραήλ που την είχε απωλέσει εξαιτίας της ισλαμιστικής Τουρκίας.

Επιπλέον, θα μπορούσε να ελέγχει και το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας προς όφελος των Αμερικανών, των δυνάμεων δηλαδή που αντιλαμβάνονται τη Ρωσία ως εχθρό. Ακόμη, αυτοί οι οποίοι θα ήλεγχαν το Κουρδιστάν, θα ήλεγχαν τα 2/3 των υδάτων της Μέσης Ανατολής και του καλύτερου πετρελαϊκού κοιτάσματος της Μέσης Ανατολής που έχει μεγάλη καθαρότητα και χαμηλότατο κόστος με τιμή που αγγίζει το ένα δολάριο ανά βαρέλι. Αυτό το πετρέλαιο, εξάλλου, ήταν αντικείμενο λαθρεμπορίας της οικογένειας Ερντογάν.

– Δεδομένης της αρχής της Τακίγια (σημ: η "σοφή" περίσκεψη ή απόκρυψη της θρησκευτικής ομολογίας των Σιιτών Μουσουλμάνων όταν οι συνθήκες είναι εχθρικές), μήπως ο κίνδυνος της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο νομίζουμε;

Αναφέρω συχνά ότι το Ισλάμ δεν είναι μία οποιαδήποτε θρησκεία και γι’αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Μουσουλμάνοι δράστες τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι αλλόφρονες, παρά μόνον πιστοί. Η κουλτούρα μας, αυτή των κλασικών ελληνικών οικουμενικών αξιών του Αριστοτέλη και του Διαφωτισμού, δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ούτε τι λέει το Κοράνι ούτε να αντιληφθούμε ότι τις επιθέσεις αυτές υπαγορεύουν ιερά κείμενα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις επιθέσεις στην εφημερίδα Charlie Hebdo και στο Μπατακλάν, πρώην διοικητές των Ειδικών υπηρεσιών της Γαλλίας δήλωναν πως κανένα από αυτά τα τρομοκρατικά χτυπήματα δεν στερείται θεολογικής βάσης η οποία να μην βρίσκεται στα ιερά κείμενα του Ισλάμ. Και, βέβαια, εάν μελετήσετε το νομικό σύστημα του Ισλάμ, θα αντιληφθείτε ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην είναι δυνατόν να δικαιολογηθεί βάσει αυτού.

– Το σύνθημα του ισλαμικού κράτους είναι "θα παραμείνει και θα επεκταθεί". Θα μπορούσε αυτό να αποτελέσει πραγματικότητα; Εκτιμάτε ότι θα κλιμακωθεί η ισλαμική τρομοκρατία;

Οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι επιδεικνύουν, πλέον, μηδενική "ανοχή” στον ISIS. Και αυτό επειδή αντιλαμβάνονται πως το τέρας που κατασκεύασαν στράφηκε εναντίον τόσο των ιδίων όσο και της Ευρώπης. Με τη σειρά της η τελευταία στράφηκε κατά της Αμερικής που ζήτησε από την Ευρώπη να υποστηρίξει το κίνημα αυτό επειδή ήταν χρήσιμο για την ανατροπή του δικτάτορα Μπασάρ αλ Άσαντ που θα επέτρεπε την απόκτηση μεριδίου από την "πίτα” της Συρίας. Γι’αυτό τώρα έχει προκληθεί τεράστιο ζήτημα στη Δύση. Οι Ρώσοι έχουν αποδειχθεί, ήδη, πολύ αποτελεσματικοί στην καταπολέμηση του ISIS, ο οποίος πιστεύω ότι θα συντριβεί.

Ωστόσο, θα παραμείνει ένα κομμάτι στη Συρία το οποίο θα περάσει στην σουνιτική διοίκηση. Ένα άλλο τμήμα του, δυτικό θα είναι υπό την Αλαουτική διοίκηση και θα λειτουργεί σαν ρωσικό προτεκτοράτο και η Βόρεια Συρία θα είναι ένα δεύτερο Κουρδιστάν που θα πακτώνει στο ιρακινό κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ. Και εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκιάς που θεωρεί ότι θα έχει σειρά.

Έτσι, το Κουρδιστάν ευνοεί τους πάντες: τους Ρώσους που στήριξαν ενθέρμως τη θυγατρική του PKK, το PYD που πολέμησε εκεί. Τους Αμερικανούς που δεν δέχονται ότι το PYD είναι τρομοκρατική οργάνωση, ζήτημα που προκαλεί εγκεφαλικά στον Ταγίπ Ερντογάν. Τους Ισραηλινούς οι οποίοι, λόγω της δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδιστάν, θα έχουν ένα τεράστιο χερσαίο στρατηγικό βάθος στην περιοχή το οποιο τους είχε αποστερήσει ο Ερντογάν.  Άλλωστε, η πεποίθηση της Αμερικής, της Ρωσίας και του Ισραήλ για τη δημιουργία του διευρυμένου Κουρδιστάν έκανε την Τουρκία να λειτουργήσει διπλωματικότερα και να κάνει δεκτή τη συγγνώμη του Ισραήλ που θα καταβάλει 20 εκατ. δολάρια ανά κεφάλι για τους δολοφονηθέντες του Μαβί Μαρμαρά το 2010. Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν ζήτησε συγγνώμη από τον Πούτιν για την κατάρριψη του πολεμικού αεροσκάφους Σουχόι, προσθέτοντας, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, ότι το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από δυνάμει πραξικοπηματία που επιδίωκε να εμπλέξει την Τουρκία με τη Ρωσία σε πόλεμο.

Ως εκ τούτου, είναι τόσα πολλά τα συμφέροντα που δεν υπάρχει περίπτωση να μην οδηγηθεί σε αποκλιμάκωση ο ISIS.

– Δια της διπλωματικής οδού, ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση για τη σταδιακή αποδυνάμωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας;

Θα πρέπει η Δύση να απευθυνθεί και να εξηγήσει στη Σαουδική Αραβία ότι πρέπει να σταματήσει να επιτρέπει στα βακουφικά φιλανθρωπικά ιδρύματά της να χρηματοδοτούν ιερείς-κήρυκες μίσους στην Ευρώπη και σαλαφιστικά κέντρα – γιάφκες και τεμένη όπου συσπειρώνονται ριζοσπαστικά στοιχεία Θα πρέπει να το αντιληφθεί αυτό η Ευρώπη και η Αμερική, οι οποίες δεν θα πρέπει να γοητεύονται από τους ποταμούς δολαρίων της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ που, μεταξύ άλλων, είναι προστάτης της τρομοκρατικής οργάνωσης "Αδελφοί Μουσουλμάνοι".  Θα πρέπει, λοιπόν, να τους συμβουλέψουμε να πάψουν να ενθαρρύνουν τη χρηματοδότηση που οδηγεί στη δημιουργία ενός Φράνκεσταϊν που είναι δύσκολο να τεθεί υπό έλεγχο.

 
 

  www.capital.gr

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Οι εραστές της ηθικής παρακμής και η Ελλάδα της ελπίδας. Η απάντηση του Χρήστου Κωτούλα στους «προοδευτικούς» κάφρους βεβηλωτές του μνημείου του πατέρα του !!

 

 

 

Απάντηση του γιού του πιλότου Στέργιου Κωτούλα, ως προς την βεβήλωση του μνημείου του πατέρα του  του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη

 Πρόσφατα στην Κεφαλονιά έγινε μα βεβήλωση ενός μνημείου, προς τιμήν ενός ανθρώπου που που θυσιάστηκε το 2009, στην εκτέλεση του καθήκοντος και της τιμής και έστω και τις τελευταίες στιγμές, προσπάθησε να μην ρίξει το πυροσβεστικό του αεροπλάνο σε σπίτια και ξενοδοχεία σε περιοχή της Κεφαλονιάς και το κατάφερε, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί μόνο αυτός. Για την ηρωική του αυτή πράξη ανηγέρθηκε στην περιοχή της πτώσης και του θανάτου του ένα λιτό  μνημείο. Και όμως, υπάρχουν ανθρωποειδή μεταξύ μας, με προφανή μεγάλη έλλειψη εγκεφαλικής ουσίας και εμφορούμενοι με "προοδευτικές" τάχα μου αντιλήψεις και ιδέες, που εμφορούνται από δήθεν αντιμιλιταριστικές απόψεις, απλώς πρόσχημα και κάλυμμα της αρρωστημένης αντίληψης περί ζωής, ηθικών αξιών, πατρίδος , αγάπης και  προσφοράς στον συνάνθρωπο και την κοινωνία γενικά, που κάνουν την (τάχα μου) επανάστασή των με βάρβαρη και αντικοινωνική στάση και συμπεριφορά. Διάβασα την απάντηση του γυιού του ηρωικού πιλότου, του Χρήστου Κωτούλα και έμεινα έκπληκτος από την μεστότητα και αμεσότητα του λόγου του και την χωρίς εμπάθεια απάντησή του στους ¨προοδευτικούς" κάφρους, που τους τσακίζει ιδεολογικά, αν έχουν έστω και λίγη εγκεφαλική ουσία και καταλάβουν τι τους γράφει. Διαβάστε την απάντηση του γυιού του πιλότου – ήρωα Κωτούλα και στο τέλος δείτε  πως έγινε το τραγικό περιστατικό και ποιος ήταν ο Σμήναρχος Στέργιος Κωτούλας. 


 O Χρήστος Στεργίου- Κωτούλας, ο γιος του πιλότου Στεργίου Κωτούλα, απάντησε ως προς την πράξη της βεβήλωσης του μνημείου του πατέρα του:
"Η βεβήλωση όχι του μνημείου, αλλά η βεβήλωση της ιδέας του "αντιφασισμού" είναι αυτή που πρέπει να συγκλονίζει την κοινή γνώμη, όταν σύμβολα αλτρουισμού καταστρέφονται ανώνυμα
(ανύπαρκτα) από τα θύματα φαλλικού ευνουχισμού, τους δράστες, που το πολιτικό σύστημα στο οποίο ανήκουν τους ωθεί σε τέτοιου είδους ψυχωτικές εκδηλώσεις. Ο αντιφασισμός όχι μόνο δεν εκφράζεται με τις πράξεις σας, αλλά ούτε καν ομοιάζει με αυτό που το σύστημά σας σας έχει διδάξει! Αυτή είναι η εκδήλωση του ανθρώπινού σας βιασμού από το "αντιφασιστικό" σας σύστημα, που σας έχει σκλαβώσει φασιστικά σε αυτό το σύνδρομο "Στοκχόλμης"…και όχι Κεφαλληνίας…
(Και φυσικά ανησυχώ ότι ούτε καν καταλαβαίνετε, οι δράστες, τί λέει η παράγραφος! Γιατί κάπου στην άγνοια έχει παραπέσει η ύπαρξή σας…)"

Πως έγινε το ατύχημα. Διαβάζουμε στο http://policenet.gr/ :

27 Αυγούστου 2009, ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα, με πτώση πυροσβεστικού αεροσκάφους τύπου PZL, συγκλονίζει την Ελλάδα! 
Ο Σμήναρχος Στέργιος Κωτούλας, 55 ετών και πατέρας δύο παιδιών, θα χάσει την ζωή του την ώρα που επιχειρεί για την κατάσβεση πυρκαγιάς στην περιοχή του Κατελειού. 
 

 

Το πολωνικής προέλευσης αεροσκάφος, με έτος κατασκευής και άφιξης στην Ελλάδα το 1983, είχε συμπληρώσει 4.733 ώρες πτήσεων. Ο Κωτούλας είχε συνολική εμπειρία 4.025 ώρες πτήσης σε μαχητικά, μεταγωγικά και ψεκαστικά αεροσκάφη, εκ των οποίων 524 ώρες στα αεροσκάφη PZL. Ζούσε τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια στην Κεφαλλονιά, καθώς ήταν επικεφαλής του κλιμακίου των αεροσκαφών που εδρεύουν στο νησί και είναι σε ετοιμότητα να επέμβουν σε περίπτωση πυρκαγιών.

 Στις 12:45, τα αεροσκάφη εντόπισαν την φωτιά και κινήθηκαν προς αυτήν πετώντας χαμηλά. Όταν ο Σμήναρχος έφτασε σε απόσταση 20 έως 30 μέτρων από την φωτιά, το αεροσκάφος του χτύπησε σε καλώδια υψηλής τάσης, το αριστερό φτερό κόπηκε, με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο και το PZL να καταπέσει σε αυλή ξενοδοχείου, δίπλα σε παραθεριστές που ευτυχώς δεν τραυματίστηκαν. Ο Ηρωικός Σμήναρχος, στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που είχε στην διάθεσή του προσπάθησε να μην ρίξει το PZL σε σπίτια ή ξενοδοχεία! Ο    θάνατος του ηρωικού πιλότου επιβεβαιώθηκε λίγα λεπτά αργότερα από τους άντρες των σωστικών συνεργείων που περισυνέλεξαν το πτώμα του. Έπεσε λαβωμένος και τυλίχτηκε στις φλόγες.
Οι συνάδελφοί του περιέγραφαν τον Στέργιο Κωτούλα ως έναν άνθρωπο σοβαρό, με έντονη αίσθηση του καθήκοντος, χαμογελαστό, χαμηλών τόνων και πρόθυμο να βοηθάει όποτε του το ζητούσαν. Διακρινόταν για το ήθος, τον επαγγελματισμό και το πάθος του για το αεροπλάνο. Έλεγε: «Όσο νερό φορτώνω, τόσο πρέπει να ρίξω στην φωτιά. Ούτε σταγόνα πίσω…».

 Το μόνο που θα λέγαμε συμπληρώνοντας την  εξαιρετική απάντηση του γυιου του Σμηνάρχου Κωτούλα είναι ότι
 όσο θα υπάρχουν ήρωες, που θα ξεχνούν τον εαυτό τους, που θα "σπαταλούν ασυλλόγιστα" την ζωή τους, για τα ιδανικά, για την πατρίδα και για τον συνάνθρωπο, τόσο θα μπορούμε να ελπίζουμε, τόσο θα πιστοποιείται, ότι η Ελλάδα, η πηγή της ψυχικής ευγένειας, της τιμής, του φωτός, της αλήθειας, της δόξας, θα ζει, κόντρα στους χαλεπούς καιρούς και την ηθική (και οικονομική)  παρακμή που σήμερα βιώνουμε!!

 

http://www.analystsforchange.org/

Related Post

Κατηγορίες: Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Türk Ordusu. Ποιος Τούρκικος Στρατός και ποια Πολιτική;

 

 

 


 

 

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

 

Τα τελευταία γεγονότα στην Τουρκία, με το αποτυχημένο πραξικόπημα και τις εξ αυτού εξελίξεις, με τις  χιλιάδες συλλήψεις, φυλακίσεις και τους πάσης  φύσεως διωγμούς και ευτελισμούς των συμμετασχόντων με οιαδήποτε τρόπο στο πραξικόπημα, ή διακείμενων φιλικά ή συμμετείχαν στο κίνημα (Hizmet, «Υπηρεσία»), του  Γκιουλέν είναι γνωστά και ευραίως

προβεβλημένα από όλα τα ΜΜΕ. Εδώ θα εξετάσουμε έναν βασικό παράγοντα  της εθνικής υπόστασης της Τουρκίας, τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (για συντομία Τουρκικός στρατός, Türk ordusu), που πρωταγωνιστούσε σε όλες τις εκφάνσεις  της πολιτικής, κοινωνικής,  οικονομικής και  εθνικής  υπόστασης της Τουρκικής δημοκρατίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ από το 1922 και μέχρι σήμερα, που όλα αυτά άλλαξαν.


 

Η Βαρβαρότητα, η Ταπείνωση..

 

          Την επομένη του πραξικοπήματος, όταν τα πάντα είχαν τελειώσει και ο τουρκικός στρατός ή τουλάχιστον τα τμήματα που συμμετείχαν είχε «ηττηθεί»  από τις ισλαμικές πολιτοφυλακές του προέδρου Τατζίπ Ερντογάν,  το φως της ημέρας μας αποκάλυψε σκηνές απίστευτες, πρωτόγνωρες, απαράδεκτες για ένα στράτευμα και για τους πολίτες της χώρας που ανήκει ο στρατός. Οι σκηνές συμπεραλάμβαναν εικόνες ντροπής, φρίκης, αίματος, βαρβαρότητας και κατέρριψαν μυθεύματα και αντιλήψεις περί Τουρκίας, πολιτισμού, δημοκρατικής συνειδησης, του μεγάλου έθνους και του ανίκητου (;) στρατού της, το στήριγμα του έθνους σε κάθε επιβουλή.  Οι εικόνες και τα βίντεο μας μετέδωσαν με καταιγιστικούς ρυθμούς την κατάρρευση των  τουρκικών μύθων και μας αποκάλυψαν τις μεγάλες αδυναμίες  και διαφορές που υποκρύπτονταν στην τουρκική πολυπολιτισμική και πολυεθνική Βαβέλ, που το Κεμαλικό σύστημα διακυβέρνησης  και μέχρις ενός σημείου η 14ετής διακυβέρνηση Ερντογάν είχαν επιμελώς αποκρύψει. 

 

 

Οι στρατιώτες του «ένδοξου» τουρκικού στρατού (Türk ordusu) που συμμετείχαν στο πραξικόπημα έλαβαν εντολή , προφανώς από προιστάμενα κλιμάκια να παραδοθούν, σε ποιους και με ποιο τρόπο, ακόμη δεν είναι σαφές. Ποιος έδωσε την εντολή   να αφήσουν κάτω τον εξοπλισμό των και τα όπλα των, να κατέλθουν των αρμάτων και να παραδοθούν με τα χέρια ψηλά σε αλλαλάζοντες πολίτες, (Ισλαμιστές οπαδοί του ΑΚΡ), οι οποίοι εκ των υστέρων έκαναν πλιάτσικο αρπάζοντας όπλα , γυλεούς  κλπ και αφού συλλάβουν τους άοπλους «μαχητές!», να προβούν σε πράξεις υψίστης  βαρβαρότητας, κτηνοδίας, ταπείνωσης  και εγκληματικότητας.

 Ξεγύμνωσαν τους στρατιώτες, τους συγκέντρωσαν σε σωρούς και άρχισαν τα λιντσαρίσματα, τους εξευτελισμούς, τις προσωπικές ταπεινώσεις και ξυλοδαρμούς, φθάνοντας μέχρι και αποκεφαλισμού ενός εξ αυτών, σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ, υπό το άγρυπνο βλέμμα της απαθούς και μη ενεργούσης ως όφειλε τουρκικής αστυνομίας. Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι ήταν μεμονωμένα γεγονότα και έγιναν «εν βρασμώ ψυχής» κάποιων θερμοκέφαλων «ισλαμιστών δημοκρατών» (sic) , (αδόκιμος όρος που δεν υφίσταται), τι να πει κανείς για την συνέχεια των γεγονότων. Και πάλι οι καταιγιστικές εικόνες και τα βίντεο της ντροπής, με τον on camera εξευτελισμό ανωτάτων αξιωματικών (εν ενεργεία και εν αποστρατεία) και με τα σημάδια βασανισμού τόσο εμφανή, που δεν σου άφηναν περιθώριο να εκφράσεις έστω και κάποια αδύναμη έστω δικαιολογία, για αυτά που με θράσος παρουσίαζαν οι νικητές, αδιαφορώντας για την παγκόσμια κριτική που θα προκαλούσαν, θυμίζοντάς μας την φράση του Γαλάτη Βρέννου,  Vae Victis ,«Ουαί τοις ηττημένοις». Εικόνες πρωτόγνωρες και συνάμμα αποκαλυπτικές της δομής και της αντίληψης της τουρκικής κοινωνίας και ταυτόχρονα αποκαλυπτικό πεδίο  μελλοντικών εξελίξεων.

 


 

 

Η Ελληνική Εθνική Αντίληψη..

 

          Ο όρκος των αρχαίων Αθηναίων εφήβων, που έδιδαν οι Αθηναίοι έφηβοι κατά την ενηλικίωσή του, όταν έπαιρναν τα όπλα, που γράφτηκε από τον ίδιο τον Σόλωνα, τον νομοθέτη άρχιζε ως εξής:

«Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά,

ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτην,

ότω αν στοιχίσω … » 

 

Δηλαδή «Δε θα ντροπιάσω τα όπλα τα ιερά, ούτε θα εγκαταλείψω το συμμαχητή μου, με οποιονδήποτε κι αν ταχθώ στη γραμμή…..».

Η παράδοση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα και έχει ενσωματωθεί στα εθνικά ιδεώδη και στις παραδόσεις των Ελλήνων, ώστε έχουμε άπειρα παραδείγματα στην ιστορία του Ελληνικού έθνους, που οι Έλληνες και ο Ελληνικός στρατός εφαρμόζουν την υψηλή αυτή εθνική αντίληψη. Και μετά λόγου γνώσης και απόλυτης βεβαιότητος, δεν υπήρχε περίπτωση Έλληνα ηγήτορα, οιουδήποτε κλιμακίου, που θα διέτασε την εγκατάλειψη των όπλων των ιερών, την εγκατάλειψη του συμμαχητή του στρατιώτη και θα παρέδιδε το τμήμα του στην οργή του  όχλου, όσες διαταγές και αν ελάμβανε, ότι και αν συνέβαινε, ότι και αν επακολουθούσε. Και αυτή η ενσυνείδητη αντίληψη ηγεσίας έλκει την καταγωγή της από την αρχαιότητα και τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων του 5ου π.Χ. αιώνα μέχρι σήμερα. Και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά του Ελληνικού και Τουρκικού στρατού, που δεν αντιλαμβάνονται οι Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες τις τελευταίες δεκαετίες, με την εθνοκτόνο «Πολιτική Κατευνασμού», που εφαρμόζουν απέναντι στην Τουρκία.

 

 

                  

 Ο Μέγας Ναπολέων  διατύπωσε λακωνικώς « Larmee, cest  la nation», ήτοι «Ο Στρατός είναι το Έθνος». Οπότε, εάν το «Έθνος είναι ένα καθημερινό δημοψήφισμα», κατά την περίφημο ρήση του Ερνέστου Ρενάν, τότε ο Στρατός είναι η καθημερινή πραγμάτωση της Εθνικής Ενότητας.  Σε ότι μας αφορά ο Ελληνικός Στρατός υπήρξε ιστορικά, ως εκ της φύσης, προέλευσης και σύνθεσής του, ο γνησιότερος εκπρόσωπος του Έθνους και της Εθνικής μας Ενότητας.

 

Συμπεράσματα-Εκτιμήσεις

 

 Έτσι με βάση όλα αυτά που διαδραματίσθηκαν προ ολίγων ημερών στην Τουρκία προκύπτουν τα εύλογα ερωτήματα τι σημαίνουν όλα αυτά και τι συμπεράσματα  προκύπτουν; Ο ουδέτερος αναλυτής θα διαπιστώσει:

·        Ο Τουρκικός στρατός, δημιούργημα του Μουσταφά Κεμάλ ήταν μια σκόπιμα υπερτιμημένη αντίληψη, που κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος στο πραξικόπημα.

·        Ο συνδετικός ιστός του Τουρκικού στρατού δεν υπήρχε ποτέ, καθόσον δεν υπήρχαν οι εθνοτικές και εθνικές  ιδέες και αντιλήψεις, απαραίτητο συστατικό, για συμπαγή εθνικό στρατό.

·        Ο Τουρκικός στρατός στηρίχθηκε στην κυριαρχία επί της πολυπολιτισμικής, πολυεθνικής και ουδέποτε ενωμένης τουρκικής κοινωνίας, με διαρκείς παρεμβάσεις στα πολιτικά και όχι μόνο δρώμενα του τουρκικού κράτους, διατηρώντας έτσι τον μύθο του.

·        Οι τουρκικές ηγεσίες απεδείχθησαν κατώτερες των περιστάσεων, ανίκανες να δράσουν αυτοβούλως και με πρωτοβουλία, όταν οι συνθήκες και οι διαμορφούμενες καταστάσεις επιβάλλουν τούτο, όπως στην περίπτωση του πραξικοπήματος, εγκαταλείποντας  στην κυριολεξία τα διοικούντα τμήματα στην μοίρα των και στο οργισμένο πλήθος. Κάτι αδιανόητο για Έλληνες ηγήτορες και επιμένω να το τονίζω αυτό.

·        Ο μεγάλος αριθμός συλληφθέντων Αξιωματικών και δη διοικήσεων, αποστερεί από τον Τουρκικό στρατό το 1/3 των ικανών ανωτέρων Αξιωματικών, κενό δυσαναπλήρωτο , ήτοι επιφέρει σοβαρό πλήγμα στην μαχητική ικανότητα.

·        Το τραύμα που υπάρχει σήμερα στις  πληγωμένες Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι βαθύ και θα παραμείνει για πολύ.  Έχει μείνει στίγμα στις ψυχές και στην συνείδηση όχι μόνο των στρατιωτικών, αλλά και των Τούρκων πολιτών, εκτός των φανατικών ισλαμιστών, που έχουν μόνο μία συνείδηση, την θρησκευτική.

·        Ο διχασμός, η καχυποψία, το μίσος, ο διαχωρισμός σε «νομιμόφρωνες  καθεστωτικούς» και σε Κεμαλικούς, η «Γκιουλενικούς»,  η έλλειψη εμπείρων ηγετών (λόγω της σύλληψής των),η  παντελής έλλειψη ηθικού,   αποτελούν σήμερα το διαλυτικό στοιχείο εντός του Τουρκικού στρατού, που έχει ως αποτέλεσμα το να έχει μειωθεί δραματικά η μαχητική ισχύς και η μαχητική ικανότητα σε τέτοιο βαθμό, ώστε  θα χρειαστούν πολλά χρόνια (για ορισμένους αναλυτές από 5 έως 10 χρόνια), για να βρεθεί στην προ πραξικοπήματος κατάσταση.

·        Το σαράκι που θα τρώει καθημερινά τις ψυχές των Τούρκων θα περιμένει να βρει δικαίωση, μόνο με τον τρόπο που αυτοί ξέρουν. Έτσι τίποτα να μην αποκλείεται για το μέλλον.

·        Η μείωση της μαχητικής ικανότητας του Τουρκικού στρατού θα αναγκάσει την Τουρκία να αναθεωρήσει την εθνική της στρατηγική, καθόσον είναι δεδομένο ότι δεν θα μπορεί άμεσα να αντιμετωπίσει πολλές απειλές ταυτόχρονα και σε περισσότερα του ενός μέτωπα, με κίνδυνο να υποστεί εθνικές ήττες. 

 

 

Η Τουρκία καλείται πλέον να αποδείξει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις που έρχονται , ήτοι το Κουρδικό στο εσωτερικό, την πολιτική ήττα στην Συρία, το έτοιμο σχεδόν κράτος του Κουρδιστάν (YPG) στην Βόρεια Συρία, τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ (ραγδαία επιδεινούμενες) και το ΝΑΤΟ, τις σχέσεις της με την Ε.Ε. , με τους γείτονές της κλπ , πάνω σε μια νέα βάση δεδομένων. Με έναν πληγωμένο και με μειωμένη μαχητική ικανότητα στρατό, με ένα καθεστώς απολυταρχικό και  ανελεύθερο, με  μια Ισλαμικού τύπου «δημοκρατία» κατά το όραμα του Σουλτάνου και με προβλήματα με όλους του γείτονες. Σε ότι μας αφορά, θα πρέπει να αλλάξουμε αντίληψη και συμπεριφορά, να εφαρμόσουμε Πολιτική Ανάσχεσης και όχι Κατευνασμού, όπως μέχρι τώρα, καθόσον η γείτονα χώρα απεδείχθη περίτρανα ότι είναι  ένας γίγαντα με σαθρά πήλινα πόδια, που δεν πρέπει να φοβόμαστε και οι αδυναμίες του έγιναν απολύτως φανερές στις γέφυρες του Βοσπόρου, με ημίγυμνους τρομαγμένους στρατιώτες,  ένα πρωινό της 16ης Ιουλίου.

 

*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), Tactical Intelligence School (US Army), Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, αρθρογράφος  και συν διαχειριστής του www.analystsforchange.org

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Ανασκόπηση των εξελίξεων σε Συρία και Ιράκ


 

 

 

 

 

Ανασκόπηση των εξελίξεων σε Συρία και Ιράκ

Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Μπορεί τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία να έχουν προσελκύσει την προσοχή των ΜΜΕ στην Συρία όμως και στο Ιράκ το δράμα των ανελέητων συγκρούσεων συνεχίζεται καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι προσπαθούν εν μέσω ενός ατελέσφορου πολέμου φθοράς να ενισχύσουν τις θέσεις τους.

Στα τέλη Ιουλίου, τα συριακά στρατεύματα, υποβοηθούμενα και από τη ρωσική αεροπορία ολοκλήρωσαν την πλήρη περικύκλωση της Aleppo αναγκάζοντας τις δυνάμεις της επικαλούμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης σε αναδίπλωση. Συγχρόνως, Ρώσοι και Σύριοι αξιωματούχοι ανακοίνωσαν την πρόθεση δημιουργίας «ασφαλών διαδρόμων» για τους αμάχους που έχουν εγκλωβιστεί εδώ και μήνες στη Aleppo. Πάγια τακτική του συριακού καθεστώτος είναι η περικύκλωση σημαντικών αστικών κόμβων που βρίσκονται στα χέρια των ανταρτών, ο σφοδρός βομβαρδισμός τους, η δημιουργία αφόρητων συνθηκών επιβίωσης και ασφάλειας για τους εγκλωβισμένους αμάχους, ο εξαναγκασμός τους σε εγκατάλειψη της περιοχής, η εν συνεχεία απομόνωση των ανταρτών και η σταδιακή εξολόθρευση τους με χρήση μεμακρυσμένων πυρών αποφεύγοντας μια πολύνεκρη εκ του συστάδην σύγκρουση. 


Αντικειμενικός στόχος του ταλαιπωρημένου και αποδυναμωμένου συριακού στρατού είναι η ελαχιστοποίηση των απωλειών του, ο έλεγχος κομβικών αστικών κέντρων και η εξασφάλιση σχετικά ήρεμων συνθηκών διαβίωσης στο δυτικό τμήμα της χώρας. Η ανακατάληψη της πόλεως Aleppo για το καθεστώς του Άσσαντ εντάσσεται στους παραπάνω στόχους ενώ ενέχει και συμβολική σημασία. Παράλληλα αποδυναμώνει σημαντικά τις δυνάμεις της επικαλούμενης μετριοπαθούς αντιπολίτευσης με ότι αυτό συνεπάγεται για τις επαναλαμβανόμενες και συνεχώς διακοπτόμενες συνομιλίες ειρήνευσης και εξυπηρετεί και την πανούργα πολιτική του Άσσαντ για εξαφάνιση του μετριοπαθούς χώρου. Συγχρόνως κάθε προέλαση του συριακού στρατού ανατολικά του Aleppo περιορίζει το διάδρομο που ελέγχεται από τις δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους» και ο οποίος ενώνει τις κατεχόμενες από το τελευταίο περιοχές με την Τουρκία, αποτελώντας στο παρελθόν, τον κύριο άξονα ενίσχυσης των αντιπάλων του Άσσαντ.

Πενήντα χιλιόμετρα ανατολικά από το Aleppo και δέκα χιλιόμετρα δυτικά από τον ποταμό Ευφράτη, όριο που επανειλημμένα είχε τεθεί από την Τουρκία ως το μέγιστο αποδεκτό όριο μιας κουρδικής προέλασης, βρίσκεται σε εξέλιξη η πολιορκία και μερική κατάληψη της πόλεως Manbiz από τις δυνάμεις των φιλοκουρδικών Syrian Democratic Forces (SDF). Μάλιστα την τελευταία εβδομάδα, οι αεροπορικές δυνάμεις του ηγούμενου από τις ΗΠΑ συνασπισμού, εξαπέλυσαν σφοδρές αεροπορικές επιθέσεις στην περιοχή για να υποβοηθήσουν τις ενέργειες των Κούρδων προκαλώντας σημαντικές απώλειες αμάχων όπως και οι Αμερικανοί παραδέχθηκαν. Η συριακή κυβέρνηση στις 28 Ιουλίου, κατέφυγε στον ΟΗΕ καταδικάζοντας τις αεροπορικές επιδρομές και ισχυριζόμενη πως κάθε ενέργεια εντός της συριακής επικράτειας πρέπει να γίνεται σε συνεννόηση και με την έγκριση της νόμιμης κυβέρνησης της Δαμασκού.

Εκτιμάται ότι η απόσταση που χωρίζει τα στρατεύματα του καθεστώτος από τις δυνάμεις του SDF είναι λιγότερο από 30 χιλιόμετρα. Οι μάχες για τον έλεγχο του Manbiz είναι σφοδρές και έχουν ενταθεί μετά και το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία καθώς οι Κούρδοι επιθυμούν να εκμεταλλευθούν την τουρκική ενασχόληση με τα εσωτερικά θέματα και την πρόσκαιρη αποδυνάμωση τους. Σε αυτήν την επιδίωξη τους, μάλλον βρίσκουν τους Αμερικανούς φίλους πρόθυμους συμπαραστάτες καθώς οι τελευταίοι επιθυμούν να επιστήσουν στην Άγκυρα τους κινδύνους που εμπεριέχει μια τυχοδιωκτική ισλαμιστική πολιτική και οι υπερφίαλες φιλοδοξίες και αντιδυτικές κορώνες του «σουλτάνου».

Βέβαια, πρέπει να επισημανθεί ότι η προχώρηση των Κούρδων δυτικά του Ευφράτη και σε εδάφη κατοικημένα από αραβικούς πλέον πληθυσμούς συναντά την καχυποψία και φόβους των ντόπιων ενώ η αντίσταση στην προέλαση τους γίνεται εντονότερη. Ο κίνδυνος αυτός είναι αντιληπτός από τους Αμερικάνους που λέγεται ότι έχουν αναπτύξει πλέον των 300 ανδρών των ειδικών δυνάμεων όπισθεν των περιοχών των συγκρούσεων και εγγύς του ποταμού Ευφράτη, ως μια ενδεχόμενη εγγύηση προς τους τοπικούς πληθυσμούς αλλά και υπόμνηση των ορίων εντός των οποίων θα πρέπει να κινηθούν οι ανυπόμονοι «σύμμαχοι» τους. Συνοπτικά, στη βόρεια Συρία και στο κομμάτι που ελέγχεται από το SDF, παρατηρούμε από τον πρόσφατο Ιούνιο, μια επικέντρωση των πολεμικών ενεργειών προς τα δυτικά (πέραν του Ευφράτη και προς την κατεύθυνση του γειτονικού κουρδικού καντονίου του Efrin) και περιορισμού των κουρδικών ενεργειών προς νότο, δηλαδή προς την κατεύθυνση που οδηγεί στην «πρωτεύουσα του Χαλιφάτου», τη Racca.

Στην πλευρά των τζιχαντιστών έχουμε την πρόσφατη δήλωση της μετονομασίας της οργάνωσης Al-Nusra σε Jabhat Fateh al-Sham (the Front for the Conquest of the Levant) και την αποκήρυξη των σχέσεων της με την Al-Qaeda. Μια ενέργεια που αποσκοπεί στο να ενισχύσει την οργάνωση μέσα από τη δημιουργία μιας περισσότερο αποδεκτής εικόνας και την αποσύνδεση της από την περιβόητη τρομοκρατική οργάνωση. Άλλωστε η «αποκήρυξη» αυτή έτυχε και της επίσημης αποδοχής της Al-Qaeda καθόσον θα συμβάλλει στην ενίσχυση του «ιερού στόχου του αγώνα για την επικράτηση του Ισλάμ».