ΗΠΑ και ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ: Στο θολωμένο μου μυαλό!!


 

 
 
Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
 
          Και να που το τελματωμένο θέμα  της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής διένεξης ξανάρθε στην επικαιρότητα  με τις χειρότερες  συνθήκες. Η επίσκεψη Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον και η δήλωση  Τραμπ, για επανέναρξη των συνομιλιών , αλλά  και η ρήση του ότι «μπορεί να ζήσει και με την λύση ενός κράτους στην περιοχή, αν το αποδεχθούν και οι δύο πλευρές» (σιγά μην την αποδεχθούν ποτέ οι Παλαιστίνιοι),
 

πυροδότησε αντιδράσεις όχι μόνο στον Αραβικό κόσμο, αλλά και στον Δυτικό κόσμο. Και τούτο διότι ο πρόεδρος Τραμπ υιοθέτησε ουσιαστικά τις θέσεις Νετανιάχου, στο θέμα αυτό, της λύσης ενός κράτους, που δεν αποδέχεται κανένα Αραβικό κράτος.  Μάλιστα στο Ισραήλ  ο Νετανιάχου  έχει ήδη δεχτεί επικρίσεις από την ισραηλινή Δεξιά,  επειδή εξετάζει το ενδεχόμενο παύσης της εποικιστικής  δραστηριότητας , κατόπιν σχετικής παραίνεσης  του προέδρου Τραμπ.

          Η  Γαλλία όμως θεωρεί «συγκεχυμένη και ανησυχητική» τη νέα θέση των ΗΠΑ όσον αφορά την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη, όπως δήλωσε  ο Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών,  σχολιάζοντας την παρέκκλιση του Προέδρου Τραμπ από τη πάγια  δέσμευση των ΗΠΑ επί δεκαετίες τώρα, για υποστήριξη της λύσης των δύο κρατών. Μετά την  συνάντησή του με τον νέο Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των Είκοσι (G20) στη Βόννη, δήλωσε: «Ήθελα να του υπενθυμίσω, μετά τη συνάντηση Τραμπ -Νετανιάχου, ότι κατά την άποψη της Γαλλίας, δεν υπάρχουν άλλες επιλογές, εκτός από την προοπτική μιας λύσης δύο κρατών και ότι η άλλη επιλογή που ανέφερε ο κ. Τίλλερσον δεν είναι ρεαλιστική, δίκαιη ή ισορροπημένη». Ακόμη και ο Γερμανός ΥΠΕΞ,  προειδοποίησε ότι η οικοδόμηση περισσότερων ισραηλινών εποικισμών στα παλαιστινιακά εδάφη ενδέχεται να θέσει τέλος στην προοπτική της λύσης δύο κρατών και να πυροδοτήσει συγκρούσεις στην περιοχή.



 

          Και η αλλοπρόσαλλη εξωτερική των ΗΠΑ συνεχίστηκε όταν  σε αντίθεση με τη σαφή προτίμηση του Προέδρου Τραμπ  για οποιαδήποτε λύση θεωρείται καλύτερη από τα δύο μέρη (δηλαδή η άποψη  Νετανιάχου, του ενός κράτους, που φυσικά δεν δέχονται οι Παλαιστίνιοι), η Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Νίκι Χάλλευ, δήλωσε  ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν απολύτως μια λύση δύο κρατών για την Ισραηλινο-Παλαιστινιακή διένεξη και ότι όποιος πιστεύει ότι αυτό δεν ισχύει, σφάλει». Και συνέχισε δηλώνοντας  στους δημοσιογράφους: «Σκεφτόμαστε όμως και αντισυμβατικά, δηλαδή, τι πρέπει να γίνει για να καθίσουν οι δύο πλευρές στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Για ποιο πράγμα πρέπει να τους πείσουμε να συμφωνήσουν;».
          Σύμφωνα δε, με παλαιστινιακές πηγές, η αποκήρυξη της ιδέας των δύο κρατών θα έχει ολέθριες συνέπειες για όλη την περιοχή. Ο εκπρόσωπος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης [PLO], Νάσερ Ελ Κίντουα, δήλωσε: «Απόρριψη της λύσης των δύο κρατών ισοδυναμεί με απόρριψη της ειρηνευτικής διαδικασίας». Ακόμη και ο Αραβικός Σύνδεσμος πήρε θέση στο θέμα και αρνείται να παρεκκλίνει από την πάγια θέση του, και  «επαναλαμβάνει την ακλόνητη υποστήριξή του στη λύση των δύο κρατών για τους  δύο λαούς και προειδοποιεί ότι είναι ενάντια στη μετακίνηση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ», που ήταν προεκλογική υπόσχεση του Τραμπ.
Στο  πολιτική διελκυστίνδα  πήρε μέρος και η οργάνωση Χεζμπολάχ , η οποία σε ανακοίνωσή της αναφέρει ότι η συνάντηση Τραμπ – Νετανιάχου, σηματοδότησε στην ουσία το τέλος των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Σημειώνεται επίσης ότι ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλλα , μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο της Χεζμπολάχ, al-Manar του Λιβάνου, απείλησε ότι «σε οποιαδήποτε μελλοντική σύγκρουση με το Ισραήλ, η Χεζμπολάχ θα πλήξει όχι μόνο τη δεξαμενή αποθεμάτων αμμωνίας του Ισραήλ, αλλά και τον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα, στο νότιο Ισραήλ». Επιπλέον, σχολιάζοντας την κοινή συνέντευξη Τύπου Τραμπ – Νετανιάχου δήλωσε ότι «οι Άραβες ηγέτες και όλοι όσοι είχαν υποστηρίξει τις διαπραγματεύσεις ως μια στρατηγική πρέπει να αναγνωρίσουν την αποτυχία αυτής της προσέγγισης και να ατονήσουν ότι ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος της αντίστασης».  Απαντώντας στις απειλές  Νασράλλα, ο Υπουργός Πληροφοριών του Ισραήλ, Ίσραελ Κατζ , δήλωσε ότι «σε περίπτωση που υπάρξει οποιαδήποτε επίθεση σε αστικά κέντρα ή υποδομές του Ισραήλ, θα μπει στο στόχαστρο ολόκληρος ο Λίβανος», συμπεριλαμβανομένων των υποδομών της χώρας.
          Διαπιστώνουμε έτσι,  ότι μετά το ταξίδι Νετανιάχου στις ΗΠΑ, το Παλαιστινιακό ζήτημα πήρε στην κυριολεξία φωτιά. Αντί να αποτελέσει την αφορμή της επανεκκίνησης των συνομιλιών, μάλλον οξύνθηκε η κατάσταση, αφενός  με τις διφορούμενες και αντιφατικές θέσεις των ΗΠΑ, των θεμάτων εποικισμού του Ισραήλ στην Δυτική Όχθη και  της πρόθεσης Τραμπ να μεταφέρει την Αμερικανική Πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ και      αφετέρου με  την απόρριψη της λύσης του ενός κράτους από Παλαιστινίους και Αραβικό Σύνδεσμο, καθώς και   τις απειλές Νασράλλα κατά Ισραήλ,  με αποτέλεσμα οι δύο πλευρές, να βρεθούν στα χαρακώματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά   η οργάνωση Χεζμπολάχ, που θεωρείται πλέον εμπειροπόλεμη και καλά εξοπλισμένη από την συμμετοχή της στο πόλεμο της Συρίας, να απειλεί  ευθέως το Ισραήλ, με πυρηνικό και βιολογικό ολοκαύτωμα, με πλήγματα σε αποθήκες με χημικό υλικό και στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Ντιμόνα. Ωραία  λοιπόν  τα κατάφερε  ο πρόεδρος Τραμπ για αρχή, αφού δεν έλαβε υπόψη, τις πάγιες θέσεις της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αυτοσχεδιάζει  επικίνδυνα σε έναν χώρο που αποτελεί επί δεκαετίες το πεδίο άγριων συγκρούσεων, εθνικών, θρησκευτικών, πολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών συμφερόντων και επιδιώξεων και την προβολή ισχύος κρατικών δρώντων, εις βάρος των λαών που ζουν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Δηλαδή «στο θολωμένο μου μυαλό», όπως  τραγουδούσε ο μεγάλος Στέλιος Καζαντζίδης Οι εξελίξεις αναμένονται σύντομα, ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι οι χείριστες και ότι θα επικρατήσει η σύνεση και η λογική, που αναζητούνται μέχρι τώρα.
 
*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος(ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, Tactical Intelligence School (U.S. Army), Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση του ΕΚΠΑ.

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Ο “πυρομανής” Ερντογάν είναι έτοιμος να βάλει φωτιά στο Αιγαίο; Θα πρέπει πολύ να το σκεφτεί

 

tου  ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο “πυροδοτικός μηχανισμός” που ο “εμπρηστής” Ερντογάν έχει ποντίσει στο Αιγαίο έχει σχήμα κάλπης! Το κάλπικο κλίμα πολέμου που έχει επιβάλλει η Άγκυρα το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο μπορεί πολύ εύκολα να μετατραπεί σε μια πραγματική “παράσταση έντασης”. Στην Αθήνα ανησυχούν ότι ο Ερντογάν δεν θα διστάσει να “σηκώσει την παράσταση” αν πιστέψει ότι αυτό θα του δώσει τη νίκη στο δημοψήφισμα του Απριλίου μέσω του οποίου ελοίζει να γίνει και τυπικά σουλτάνος.

“Η Τουρκία ψάχνει μια “νίκη” στο Αιγαίο και η Ελλάδα δεν μπορεί να ανεχθεί δεύτερα Ίμια”! Το μήνυμα της Άγκυρας προς την Αθήνα έχει γίνει κατανοητό,αλλά σαφής είναι και η απάντηση. Το Αιγαίο “μυρίζει μπαρούτι”, το φυτίλι έχει απλωθεί και  τα σπίρτα βρίσκονται στα χέρια του Ερντογάν που όλο και περισσότεροι φοβούνται ότι πρόκειται για πυρομανή!


Το “παιχνίδι” που παίζεται στο Αιγαίο το τελευταίο διάστημα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει επικίνδυνο. Η προσπάθεια της Άγκυρας να οδηγήσει την κατάσταση έντασης που εκείνη δημιούργησε και συντηρεί, σε “θερμό επεισόδιο” γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο πιεστική. Το τελευταίο δεκαήμερο η Τουρκία έχει επιδοθεί σε άνευ προηγουμένου “ψυχολογικές επιχειρήσεις”, με συνεχή δημοσιεύματα περί επεισοδίων στο Αιγαίο και ειδικά  στην περιοχή των Ιμίων. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν αποδειχτεί ψευδείς ειδήσεις. Αλλά μέσα σ΄ αυτό το παραπληνητικό σκηνικό η Άγκυρα δείχνει ότι κάτι ετοιμάζει στο Αιγαίο.

Τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, στο Πεντάγωνο υπήρξε μεγάλη ανησυχία. Μόλις έπεσε το σκοτάδι εντοπίστηκαν στη περιοχή των Ιμίων τρία σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής κι ένα φουσκωτό. Η ανησυχία των επιτελών του ΓΕΕΘΑ, πως κάποια στιγμή οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν να αποβιβαστούν σε μία από τις δύο βραχονησίδες, έστω μόνο για να βγάλουν…φωτογραφία, είναι διαρκής. Σήμανε συναγερμός ο οποίος δεν αφορούσε μόνο στην περιοχή που εξελισσόταν το γεγονός. Πληροφορίες της Real News αναφέρουν ότι σε αεροδρόμια “πρώτης γραμμής” της Πολεμικής Αεροπορίας, οι αποθήκες οπλισμού άνοιξαν και τουλάχιστον έξι μαχητικά αεροσκάφη F-16 , “φορτώθηκαν” από τους οπλουργούς των μονάδων! Τα ζεύγη των μαχητικών παρέμειναν σε κατάσταση άμεσης απογείωσης μέχρι τις 3 τα ξημερώματα της Τετάρτης! Δεν είναι κάτι συνηθισμένο και δείχνει ότι αυτό που είπε σε δηλώσεις του ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, εφαρμόζεται στην πράξη: “Δεν θα είμαστε πάντα τόσο ανεκτικοί”, είπε στέλνοντας στην απέναντι πλευρά το μήνυμα να μην κλιμακώσουν απερίσκεπτα μια κρίση στο Αιγαίο.

Το μήνυμα αυτό έχει “περάσει” στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου πολύ πριν το διατυπώσει δημόσια ο Ν.Κοτζιάς. Η αντιμετώπιση των -λίγων αριθμητικά- τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο γίνεται με “ποιοτικά αναβαθμισμένο” τρόπο από την ελληνική πλευρά και όχι μόνο με εναέρια μέσα! Τα κινητά ρωσικά αντιαρεπορικά συστήματα που βρίσκονται αναπτυγμένα σε νησιά του Αιγαίου “λοκάρουν” όλο και συχνότερα τους Τούρκους πιλότους. Είναι  πάρα πολλές οι περιπτώσεις που οι νεαροί και άπειροι Τούρκοι χειριστές οι οποίοι έχουν απομείνει στην πρώτη γραμμή πτήσεων της τουρκικής αεροπορίας ένιωσαν εξαιρετικά άβολα, όταν άκουσαν τον τραχύ συριγμό του συστήματος που τους προειδοποιεί ότι έχουν εγκλωβιστεί από επίγειο ραντάρ αντιαεροπορικού συστήματος! Η ελληνική ενέργεια είναι καθόλα νόμιμη με βάση το διεθνές δίκαιο και γι΄ αυτό η Τουρκία δεν βγάζει …τσιμουδιά. Γι΄ αυτό και οι πτήσεις των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών γίνονται σε ασυνήθιστα μεγάλα ύψη πάνω από 25.000 πόδια!

Ο “γρίφος” του ΤΣΕΣΜΕ

Η Άγκυρα δείχνει ανικανοποίητη από το αποτέλεσμα των προκλήσεων της στο Αιγαίο,αν δεχτούμε ότι τελικός της στόχος ήταν και παραμένει να οδηγηθούμε σ΄ ένα σοβαρό θερμό επεισόδιο. Γι΄ αυτό και κάποιες κινήσεις της αποδίδονται στον εκνευρισμό της. Πριν δυο εβδομάδες είχε βγάλει το ωκεανογραφικό-ερευνητικό σκάφος ΤΣΕΣΜΕ στο κεντρικό Αιγαίο. Παρέμεινε για τρία 24ωρα στη περιοχή,χωρίς να κάνει οποιαδήποτε παράνομη κίνηση. Παρακολουθείτο διαρκώς από πλοίο του ΠΝ και ελικόπτερα. Το απέσυρε και το ξαναέβγαλε την περασμένη Τετάρτη στην περιοχή πέριξ της Σαμοθράκης. Στη NAVTEX που εξέδωσε δεν προσδιορίζει τη χρονική διάρκεια της παραμονής του στην περιοχή, η οποία θα καθοριστεί με νεότερη διαταγή. Τις πρώτες ώρες της παρουσίας του στο Αιγαίο, έπλευσε αυστηρά στην περιοχή που είχε καθορίσει η NAVTEX. Ωστόσο η παρουσία του αποτελεί ένα γρίφο για τους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ που προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα. Οι Τούρκοι “έστησαν” τη κρίση του Μαρτίου του 1987 ,με την παρουσία ερευνητικού σκάφους στην ίδια περίπου περιοχή.

Οι πολιτικές και στρατιωτικές ισορροπίες

Ίσως να ακούγεται παράδοξο, αλλά αυτή τη στιγμή στα ελληνοτουρκικά υπάρχει μια “ισορροπία” που μάλλον κάνει τουλάχιστον τους στρατιωτικούς στην Άγκυρα να είναι πιο αναποφάσιστοι από τους πολιτικούς για την εκδήλωση οποιασδήποτε επιθετικής ενέργειας στο Αιγαίο.

Οι κυβερνήσεις και των δύο χωρών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, διαφορετικής φύσεως βεβαίως. Το καθεστώς Ερντογάν μπορεί να αναζητά απεγνωσμένα μια “νίκη επιβεβαίωσης” αλλά γνωρίζει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να φανεί “συγκαταβατική”, “υποχωρητική” ή “αδύναμη” έναντι οποιασδήποτε κλιμάκωσης. Όχι μόνο για τους αυτονόητους εθνικούς λόγους αλλά και για πολιτικούς.

Σε στρατιωτικό επίπεδο η Τουρκία μπορεί να ΄χει να παρουσιάσει μεγάλους αριθμούς διαθεσιμοτήτων σε οπλικά συστήματα αλλά αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προς το παρόν προβλήματα στο ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Όταν ψάχνει πιλότους στην εφεδρεία για να πετάξουν στο Αιγαίο ή στηρίζεται σε νέους και άπειρους χειριστές, αφού οι έμπειροι είναι είτε στη φυλακή είτε στις επιχειρήσεις της Συρίας, καταλαβαίνει κανείς τον προβληματισμό των Τούρκων στρατηγών για την πρόκληση μιας ελληνοτουρκικής κρίσης.

Από την άλλη πλευρά οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μπορεί να ΄χουν προβλήματα που προκάλεσε η οκτάχρονη οικονομική κρίση αλλά υπερτερεί σαφώς σε ανθρώπινο δυναμικό και εμπειρία. Κάποιοι στο ΓΕΕΘΑ προσθέτουν και το “σύνδρομο των Ιμίων” , το οποίο ουδείς στρατιωτικός θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να ξαναζήσει.Κι αυτό παραδόξως κρατά όπως λένε ψηλά το ηθικό.

*Δημοσιεύθηκε στη Real News

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ

Ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο και αμυντικές βιομηχανίες

 

Σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης με πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας, η επιλογή της Κυβέρνησης να προχωρήσει στην υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων  κόστους περίπου 4,4δισεκ. Ευρω, προκαλεί εύλογες απορίες και επιδέχεται  κριτικής, εκτός και αν επιβάλλεται για σοβαρούς λόγους εθνικής ασφάλειας, που θα πρέπει να αναλυθούν επαρκώς.

Επειδή,  τα εξοπλιστικά προγράμματα , έχουν αποδεδειγμένα  φαύλο παρελθόν  καταλήστευσης του Δημόσιου Ταμείου, κάθε ευρώ που θα δίδεται για την αγορά ή τη συντήρηση οπλικών συστημάτων , θα πρέπει να είναι πλήρως αιτιολογημένο  και υπό τον διαφανή και εξονυχιστικό έλεγχο της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής.

Η Ελλάδα, έχει την ατυχία, να γειτονεύει γεωγραφικά με την Τουρκία, μια χώρα,  που όχι μόνο δεν κρύβει τις εδαφικές αξιώσεις της σε βάρος του Ελληνισμού (Αιγαίο, Θράκη και Κύπρος), αλλά  διεκδικεί εμπράκτως ελληνικά εδάφη με την απειλή ή την χρήση στρατιωτικής βίας.  «Ζωντανά» παραδείγματα η εισβολή στην Κύπρο (Καλοκαίρι 1974) και Ίμια (1996).

Η Τουρκία, ανεξάρτητα από Κυβερνητικά σχήματα (Ισλαμιστές, Κεμαλικοί, σοσιαλιστές, δημοκρατικοί) , υιοθετεί διαχρονικά και συστηματικά,  μια επιθετική, επεκτατική και αναθεωρητική πολιτική σε βάρος της Ελλάδας.  Στοχεύει, στην πολιτικοστρατιωτική  ομηρεία της Κύπρου, στην αλλαγή του κυριαρχικού καθεστώτος στο Αιγαίο και στην αναγνώριση ως  τουρκικής  της μουσουλμανικής (θρησκευτικής  μειονότητας της Θράκης.  Η Τουρκία «επενδύει» τις Στρατηγικές επιλογές της σε βάρος του Ελληνισμού με την στρατιωτική της ισχύ την οποία αναβαθμίζει διαρκώς με δαπανηρά εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής αξιοποιώντας  αδυναμίες της ελληνικής διοίκησης, προωθεί απροκάλυπτα πλέον, καθεστώς αυτονομίας στη Θράκη.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία από το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ), και τη χρονική περίοδο από το 1995 μέχρι και το 2016, 55.879 τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη έχουν κάνει 32.104 παραβιάσεις  του εθνικού μας εναέριου χώρου , από τις οποίες 1.817 ήταν πάνω από ελληνικό έδαφος (υπερπτήσεις)!

Η Τουρκία του Τ. Ερντογάν, παρά τα σοβαρά εσωτερικά προβλήματα και τις εξωτερικές απειλές (Κουρδικό, Συρία, ISIS), υλοποιεί ένα μεσοπρόθεσμο εξοπλιστικό πρόγραμμα κόστους 22 δισεκ. Δολαρίων.

Ήδη με την αγορά  των  100 μαχητικών αεροσκαφών 5ης γενιάς τύπου F-35 Στέλθ, που θα αρχίσει η παραλαβή των 4 πρώτων το 2018 (η πρώτη παραγγελία περιλαμβάνει 24 F-35, που θα παραλάβει η Τουρκία μέχρι το 2024) και σε  συνδυασμό με την αναβάθμιση της τουρκικής αντιαεροπορικής άμυνας με την προμήθεια του Κινεζικού α/α συστήματος μακρού βεληνεκούς FD-2000 (η κινεζική εκδοχή των S-300), η Τουρκία , μεθοδεύει να πραγματοποιήσει την απειλή της, για πλήρη  ανατροπή του συσχετισμού στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο . Αν δεν υπάρξει σοβαρή ελληνική αντίδραση, η Τουρκία, με την αδιαμφισβήτητη αεροπορική υπεροχή που θα διαθέτει,  θα μετατρέψει το Αιγαίο σε “τουρκική λίμνη” ! Επισημαίνουμε ότι η Τουρκία, είναι συμπαραγωγός χώρα στην κατασκευή των    F-35 και μάλιστα, συμμετέχει και η Τουρκική Αεροπορική Βιομηχανία, με εντυπωσιακά οφέλη.

Επειδή όμως, η συνεργασία Πολεμικών Βιομηχανιών, σφυρηλατεί και ισχυρές πολιτικοδιπλωματικές διακρατικές συμμαχίες,  επισημαίνουμε ότι: Στο πρόγραμμα JSF (το οποίο αναπτύσσεται από την αμερικανική LockheedMartin) κατασκευής του υπερσύγχρονου μαχητικού αεροσκάφους F-35 Στέλθ,  συμμετέχουν ως κύριοι χρήστες οι ΗΠΑ (1.850 αεροσκάφη) , η Βρετανία (140) και ακολουθούν, η Τουρκία (100),  η Ιταλία (60), η Ολλανδία (37), η Αυστραλία (100), η Νορβηγία (52), η Δανία (30) και ο Καναδάς (65). Ως αγοράστριες χώρες, αλλά όχι συμπαραγωγοί, εκδήλωσαν το ενδιαφέρον τους, επίσης, το Ισραήλ (παρήγγειλε 43 αεροσκάφη), η Ιαπωνία (42) και η Νότια Κορέα (40).Κατά την πρώτη σκληρή δοκιμασία των F-35, που  ήταν η συμμετοχή τους στην άσκηση RedFlag στην έρημο της Νεβάδα, κατόρθωσαν  να αποφύγουν τον εγκλωβισμό τους από επίγεια ραντάρ και εξολόθρευσαν τέσσερις επίγειους στόχους σε ελάχιστα λεπτά. Με τα  σημερινά δεδομένα στο Αιγαίο (ελληνική αεράμυνα), από το 2018 που η Τουρκία θα έχει τα πρώτα των F-35, αυτά δυνητικά, θα πετούν, όχι στη βραχονησίδα Παναγιά ή στο Αγαθονήσι,  αλλά και πάνω από την πλατεία Συντάγματος,  χωρίς να γίνονται αντιληπτά!!

Η ελληνική αντίδραση

Σε πρόσφατη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, αξιολογήθηκε η τουρκική απειλή, καθώς και ο συσχετισμός των αεροπορικών δυνάμεων  στο Αιγαίο.  Εκτιμήθηκαν τα τούρκικα  εξοπλιστικά προγράμματα και ειδικά η ενίσχυση της Τουρκικής Αεροπορίας και οι συνέπειες της θεαματικής αύξησης της στρατιωτικής ισχύος της Τουρκίας, για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Αποφασίστηκε στο ΚΥΣΕΑ, η ενίσχυση της αεροπορικής ισχύος  και της αεράμυνας της χώρας, καθώς επίσης και ένα σχέδιο βιωσιμότητας της εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας με έμφαση την ουσιαστική αναβάθμιση της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ).

Με εντολή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου και μετά από εισήγηση των επιτελείων, που εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ,  ξεκίνησε η διαδικασία για την αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών F -16, εκδηλώθηκε ενδιαφέρον προς την αμερικανική κυβέρνηση για την προμήθεια αεροσκαφών πέμπτης γενιάς (F -35) και βρίσκεται σε τελικό στάδιο η υποστήριξη και συντήρηση των ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικών πυραύλων S- 300.

Το ΥΠΕΘΑ έστειλε την  απαραίτητη “LetterofRequest” (LOR) με την οποία ζητείται από την Αμερικανική κυβέρνηση να υποβάλει αίτηση για διακρατική πρόταση, περιλαμβάνοντας ένα είδος «μενού» με όλα τα σενάρια αναβαθμίσεως του στόλου των 155 ελληνικών F-16. Μαζί με το LOR για τα F-16 το ΥΠΕΘΑ ζήτησε  πλήρη ενημέρωση,  για το μαχητικό αεροσκάφος 5ης γενιάς το ΣΤΕΛΘ,  F-35 . Το κόστος για την αναβάθμιση των 155 μαχητικών F-16, υπολογίζεται στα 1,3 δισεκ. Δολάρια. Το κόστος για την απόκτηση των F-35, είναι, στα 100 εκατομ. Δολάρια το κομμάτιμε τη συνολική τιμή να ανεβαίνει στο 150 εκατομ. Δολάρια , αν προσθέσουμε και τα οπλικά συστήματα.  Η Πολεμική Αεροπορία, ζητάει την απόκτηση τουλάχιστον 20 αεροσκαφών F-35.Αξιόπιστες πληροφορίες από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αναφέρουν, ότι το 2020 η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία θα παραλάβει τα 2 πρώταF-35 !

Επίσης, ολοκληρώνεται και η συμφωνία για την τεχνική  υποστήριξη και συντήρηση των Κατευθυνόμενων αντιαεροπορικών Βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς εδάφους-αέρος S- 300PMU-1 με κόστος στα 160 εκατομ. ευρω. Ακόμη,  είναι σε εκκρεμότητα ο εκσυγχρονισμός των γαλλικών μαχητικών Mirage-2000, που εκτός των άλλων θα αποκτήσουν και  τη δυνατότητα  εκτόξευσης των πυραύλων Exocet AM-39, αλλά και  των Μ 2000-5, επειδή ο σχετικός διαγωνισμός κηρύχθηκε άγονος λόγω υψηλού κόστους. Γίνεται προσπάθεια επίλυσης θεμάτων νομικής φύσεως και να μειωθεί το κόστος, ώστε να υλοποιηθεί το σχετικό πρόγραμμα. Το κόστος υπολογίζεται στα 25 εκατομ. Ευρώ το κομμάτι, και έχει προβλεφτεί το ποσό των 450 εκατομ. Ευρώ.

Συνολικά  το κόστος για τα εξοπλιστικά ανέρχεται  περίπου στα 4,4 δισεκ. Ευρώ. Και το εύλογο ερώτημα είναι, που και πως θα εξασφαλίσει η Κυβέρνηση, στην παρούσα  δυσμενή οικονομική συγκυρία, το παραπάνω ποσό,  για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Η Κυβέρνηση εξετάζει την πρόταση,  για ένα δεκαετούς διάρκειας χαμηλότοκο χρηματοδοτικό πρόγραμμα, που, σύμφωνα με πληροφορίες,  θα εξασφαλίσει και θα εγγυηθεί  η αμερικανική κυβέρνηση.

Τα δύο βασικά εξοπλιστικά προγράμματα, ο εκσυγχρονισμός των F-16  και η αγορά των F-35, θα γίνουν από την αμερικανική εταιρεία την Lockheed Martin. Η Ελλάδα,  θα προσπαθήσει να αναλάβει σημαντικό υποκατασκευαστικό έργο και για τα δυο προγράμματα, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ). Το εξοπλιστικό πρόγραμμα που προωθεί η Κυβέρνηση έχει δύο στόχους. Να διατηρηθεί η σχετική ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, ώστε να αποτραπεί κάθε προσπάθεια της Τουρκίας να αλλάξει το συνοριακό καθεστώς.  Και ο δεύτερος στόχος είναι,  να «αιματοδοθεί»  η εγχώρια αμυντική βιομηχανία , κυρίως η ΕΑΒ, που τώρα πνέει τα λοίσθια, παρότι διαθέτει άριστο επιστημονικό δυναμικό και σύγχρονες εγκαταστάσεις, όλα με κρατικές επενδύσεις.Επίσης και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) θα ωφεληθούν από τις δαπάνες για την προμήθεια στρατιωτικού υλικού και ανταλλακτικών,  για την συντήρηση των παλαιότερων οπλικών συστημάτων. Σε αυτή την «ταραγμένη»  χρονική περίοδο, οι δαπάνες για την άμυνα,  θα πρέπει να θεωρούνται επένδυση στην Ειρήνη, στη σταθερότητα, στην οικονομία και την ασφάλεια των πολιτών.

Η ΕΑΒ και τα ΕΑΣ

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία (ΕΑΒ) έχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά λόγω λανθασμένων πολιτικών επιλογών, αντιμετωπίζει το φάσμα της απαξίωσης και της πώλησης ή του λουκέτου.  Η αξιοπιστία της ΕΑΒ αποδεικνύεται και από το ότι, έχει υπογράψει πρωτόκολλα συνεργασίας με ηγέτιδες εταιρείες του κλάδου της αεροναυπηγικής (LockheedMartin, ΕΑDS, DassaultAviation, Finmeccanica, Snecma, Thales, Pratt&Whitney, Boeing).   Επίσης το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρείας -που ανέρχεται σε 1.380 εργαζόμενους- έχει εξειδικευμένες γνώσεις υψηλού επιπέδου ενισχύοντας έτσι καθοριστικά την ανταγωνιστικότητα της εταιρείας.

Τα ΕΑΣ

Για τη βιομηχανική μονάδα τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ), υπάρχουν σοβαρές καταγγελίες για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Πρόσφατα ο επίτιμος Α/ΓΕΝ Ναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης, παραιτήθηκε  από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων, καταλογίζοντας ευθύνες στην πολιτική ηγεσία,  για την καταστροφική πορεία της εταιρείας.

Ο Παναγιώτης Μοσχολιός, ο οποίος έχει διατελέσει και πρόεδρος του ΔΣ και διευθύνων σύμβουλος των ΕΑΣ, σε επιστολή του αναφέρει ότι: «Τα ΕΑΣ πήραν από το 2003 ως το 2012, 1,2 δις ευρώ “ζεστό χρήμα” επιδοτούμενα από το κράτος! Απ΄ αυτά , μόλις τα 40 εκατομμύρια δόθηκαν για επενδύσεις της εταιρείας». Εύλογο, αλλά αναπάντητο ερώτημα;  τι έγιναν τα υπόλοιπα;

Αποφασίστηκε για την σωτηρία και τη βιωσιμότητα των ΕΑΣ, να υλοποιηθεί ένα  σχέδιο αναδιάρθρωσης, που εγκρίθηκε τον Δεκέμβριο του 2013 από την Βουλή, που είχε ως βασικούς στόχους να αντιμετωπιστούν οι δομικές αιτίες  της ελλειμματικής λειτουργίας της εταιρίας και να βρεθεί λύση στο πρόβλημα των επιδοτήσεων. Όμως, από το 2015 μέχρι το 2016 το πρόγραμμα «πάγωσε», για διαφόρους λόγους . Αν δεν υπάρξει άμεσα πρωτοβουλία της Κυβέρνησης, τα ΕΑΣ θα οδηγηθούν σε εκκαθάριση και λουκέτο. Η συμμετοχή της ΕΑΒ και των ΕΑΣ στο νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αποτελεί το «διαβατήριο» για την βιωσιμότητα  των εγχώριων Αμυντικών Βιομηχανιών, για τις οποίες το Ελληνικό κράτος έχει επενδύσει τεράστια ποσά.

Σε ερώτησή μου , στον ΑΝΥΠΕΘΑ Δ. Βίτσα, απάντησε:

Χ.Κ. Είναι βιώσιμες οι μεγάλες  μονάδες της εγχώριας Αμυντικής Βιομηχανίας; Ποια είναι τα σχέδια της Κυβέρνησης, για τα ΕΑΣ, την ΕΑΒ, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Ελευσίνας;

ΑΝΥΠΕΘΑ Δ. ΒΙΤΣΑΣ.  Για εμάς η προσέγγιση του όλου θέματος της αμυντικής βιομηχανίας ξεκινάει από την ανελαστική παραδοχή, ότι δεν μπορεί να υπάρχει επαρκής αμυντική κάλυψη της χώρας χωρίς εγχώρια αμυντική βιομηχανία, είτε αυτή είναι κρατική, είτε υπό κρατικό έλεγχο είτε είναι ιδιωτική. Η αμυντική βιομηχανία αποτελεί παράγοντα της αποτρεπτικής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων.

Πρώτο μας μέλημα, που ήδη το έχουμε πετύχει, είναι η αποτροπή  του ξαφνικού θανάτου. Για τα ΕΑΣ εξασφαλίσαμε ανακεφαλαίωση των χρεών ώστε με λυμένα χέρια να βγουν στη διεθνή αγορά. Για την ΕΑΒ εξασφαλίσαμε ενίσχυση του προσωπικού της ώστε να μπορεί να φέρει σε πέρας τις υποχρεώσεις της. Στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, το Πολεμικό Ναυτικό τα κρατάει ζωντανά ώστε να μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, όταν λυθούν τα άλλα ζητήματα.

Στα Ναυπηγεία Ελευσίνας επίσης το Πολεμικό Ναυτικό έχει καθοριστική συμβολή στη συνέχιση της λειτουργίας τους. Η ελληνική ναυπηγική βιομηχανία έχει λαμπρές προοπτικές και βλέπω πως τα πράγματα γίνονται όλο και πιο ελπιδοφόρα.

Χρήστος Καπούτσης

 

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ZHTEITAI ENA ΘΑΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΘΑ

Ζητείται ένα θαύμα για την ΣΕΘΑ*

 
του Παναγιώτη Μαυρόπουλου, Απόστρατου Αξιωματικού
Η Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) είναι το τελευταίο θεσμοθετημένο εκπαιδευτικό στάδιο της δια βίου μάθησης των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Αποστολή της είναι η εκπαίδευση των σπουδαστών (Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του Πυροσβεστικού και του Λιμενικού Σώματος, καθώς και υπαλλήλων των Υπουργείων, Οργανισμών και Επιχειρήσεων Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου) σε θέματα στρατηγικής εθνικής ασφαλείας, ως του εθνικού σχεδίου για τη συντονισμένη χρήση όλων των συντελεστών ισχύος του κράτους, με σκοπό την προάσπιση και προώθηση των εθνικών συμφερόντων, όπως αυτά αποφασίζονται από την πολιτική ηγεσία.

Ως τυπικό στρατιωτικό ίδρυμα, η ΣΕΘΑ διαθέτει μια εξαιρετικά συμπαγή οργάνωση και ομαλή λειτουργία. Όμως, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζει εγγενείς αδυναμίες: η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική διαδικασία υλοποιείται πρωτευόντως μέσω διαλέξεων από έδρας με περιορισμένη συμμετοχή των σπουδαστών· δεν διαθέτει μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με αποτέλεσμα να βασίζεται σε εξωτερικούς διαλέκτες προερχόμενους από την ακαδημαϊκή κοινότητα· και τέλος, στη Σχολή δεν διεξάγεται ακαδημαϊκή έρευνα σε θέματα υψηλής και στρατιωτικής στρατηγικής. Όμως, αντικείμενο του παρόντος άρθρου δεν αποτελούν τα συγκεκριμένα προβλήματα, η επίλυση των οποίων πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαρκούς μερίμνης των διοικήσεων, αλλά η ανάδειξη δύο άλλων θεμάτων που σχετίζονται με την εκπαίδευση στην Σχολή, ενός διαχρονικού και ενός το οποίο ανέκυψε πρόσφατα, όπως εκτίθενται στη συνέχεια.
Ένα θέμα το οποίο επανέρχεται αρκετά συχνά στην δημόσια συζήτηση περί της ΣΕΘΑ είναι η ακαδημαϊκή αξία του απονεμόμενου τίτλου σπουδών, και πιο συγκεκριμένα η σχέση του με τα αντίστοιχα των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών (master) των πανεπιστημίων. Εξ αιτίας του συγκεκριμένου θέματος, η Σχολή υλοποίησε ένα πρόγραμμα συνεργασίας με το πανεπιστήμιο του Plymouth, από το 2005, και με το ΠΑΝΤΕΙΟ πανεπιστήμιο, από το 2014, τα οποία, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, απονέμουν μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε περιορισμένο αριθμό σπουδαστών, για τους οποίους το ΓΕΕΘΑ καταβάλει σχετικά (υψηλά) δίδακτρα. Ως αποτέλεσμα, το σύνολο των σπουδαστών παρακολουθεί το εξαιρετικά απαιτητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΣΕΘΑ, το οποίο περιλαμβάνει καθημερινή εξάωρη παρακολούθηση διαλέξεων και εργασίες, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός σπουδαστών παρακολουθεί παράλληλα και το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών ενός εκ των προαναφερθέντων πανεπιστημίων. Η ρύθμιση αυτή, στην οποία οι σπουδαστές πρέπει να παρακολουθούν ταυτόχρονα το πρόγραμμα του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών και το πρόγραμμα της ΣΕΘΑ, είναι αντιεκπαιδευτική και, από ακαδημαϊκή άποψη, επιεικώς απαράδεκτη. Είναι φυσιολογικά αδύνατη η ταυτόχρονη παρακολούθηση δύο προγραμμάτων σπουδών, έστω και σχετικών. Οι σπουδαστές επικεντρώνονται πρωτίστως στο πρόγραμμα των πανεπιστημίων και δευτερευόντως στην παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος της ΣΕΘΑ. Είναι συνεπώς προφανές ότι η εκπαίδευση στην ΣΕΘΑ καθίσταται για αρκετούς σπουδαστές πάρεργο και ότι η συνεργασία αυτή υπονομεύει την λειτουργία της ως στρατιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος.
Όμως, το πρόβλημα είναι ακόμα πιο σοβαρό και έχει την βάση του στην απαξίωση της ΣΕΘΑ από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, πρωταρχικά δε από το ΓΕΕΘΑ. Η ΣΕΘΑ είναι το καλύτερο σχολείο της πολιτείας, δεδομένου ότι σ’ αυτήν φοιτούν Αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του Πυροσβεστικού και του Λιμενικού Σώματος, καθώς και υπάλληλοι των Υπουργείων, Οργανισμών και Επιχειρήσεων Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου με εικοσαετή τουλάχιστον εμπειρία. Το εκπαιδευτικό της πρόγραμμα (πρέπει να) είναι εξ ορισμού επιπέδου μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών. Από την άλλη πλευρά, αν και θα ήταν επιθυμητή η αναγνώριση του απονεμόμενου τίτλου σπουδών από την ακαδημαϊκή κοινότητα, αυτό δεν είναι το μείζον. Η Σχολή απονέμει τον δικό της ιδιαίτερο τίτλο σπουδών, για τον οποίο οι αποφοιτούντες θα πρέπει να είναι υπερήφανοι, όπως οι διδάσκοντες ακαδημαϊκοί που θεωρούν την συμμετοχή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία της ΣΕΘΑ τιμή. Εάν το ΓΕΕΘΑ θεωρεί απαραίτητη την φοίτηση 20-25 αξιωματικών του σε μεταπτυχιακά προγράμματα στρατηγικών σπουδών πανεπιστημίων της ημεδαπής ή της αλλοδαπής, θα μπορούσε να προκηρύξει αντίστοιχες θέσεις και να τους στέλνει απευθείας, χωρίς να τους αναγκάζει να παρακολουθούν ταυτόχρονα το πρόγραμμα της ΣΕΘΑ.
Όμως, η απαξίωση δεν σταματάει εδώ. Το εκπαιδευτικό έτος 2016-2017 το ΓΕΕΘΑ προχώρησε σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία· για οικονομικούς λόγους η διάρκεια φοίτησης στη Σχολή περιορίσθηκε από τους 10 στους 6 μήνες. Είναι ανθρωπίνως αδύνατη η εκπλήρωση των εκπαιδευτικών αντικειμενικών σκοπών της Σχολής στο εξαιρετικά περιορισμένο διάστημα του ενός εξαμήνου. Ουσιαστικά πρόκειται περί υποβάθμισης του εκπαιδευτικού προγράμματος σε μια σειρά διαλέξεων, οι οποίες ενδεχομένως σε ένα επόμενο στάδιο «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης» να παραδίδονται μέσω διαδικτύου, χωρίς να απαιτείται η φυσική παρουσία των σπουδαστών. Και σε μια τέτοια περίπτωση, εφόσον η τεχνολογία το επιτρέπει, γιατί να μην φοιτούν όλοι οι αξιωματικοί;
Ως καλοπροαίρετος παρατηρητής θα μπορούσε κάποιος να δεχθεί την επιχειρηματολογία των εμπνευστών της μεταρρύθμισης περί περιορισμού του κόστους λειτουργίας, και μάλιστα την περίοδο αυτή της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας. Όμως, όλο αυτό έρχεται σε τραγική αντίθεση με την συνεχιζόμενη κοστοβόρα συνεργασία της Σχολής με τα πανεπιστήμια του Plymouth και το ΠΑΝΤΕΙΟ· εάν ο περιορισμός των εξόδων είναι επιτακτική ανάγκη, ορίστε «πεδίον δόξης λαμπρόν».
Αυτό όμως που χρειάζεται η ΣΕΘΑ δεν είναι η εξίσωση του απονεμόμενου τίτλου σπουδών με τους αντίστοιχους των μεταπτυχιακών προγραμμάτων των πανεπιστημίων· είναι μια νέα προσέγγιση στην εκπαίδευση των ανωτέρων αξιωματικών για την καλύτερη προετοιμασία τους για τα ανώτατα αξιώματα. Όντας ένα σχολείο εφαρμοσμένης στρατηγικής σε όλα της τα επίπεδα, η διδασκαλία της, απευθυνόμενη σε επαγγελματίες με εμπειρία τουλάχιστον είκοσι ετών, απαιτεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με την διδασκαλία της στρατηγικής σε διάφορα πανεπιστημιακά προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών, όπου ο σκοπός είναι η διδασκαλία του θεωρητικού υποβάθρου της στρατηγικής. Η εφαρμοσμένη στρατηγική προϋποθέτει καλή γνώση του θεωρητικού υποβάθρου της στρατηγικής, της πολεμικής τέχνης, των διεθνών σχέσεων και της στρατιωτικής ιστορίας, και διδάσκεται μέσω μιας συμμετοχικής εκπαιδευτικής διαδικασίας με την οποία επιτυγχάνεται η αλληλεπίδραση της θεωρητικής γνώσης με την εμπειρία, προς όφελος αμφοτέρων. Απαιτείται επαναφορά της διάρκειας των σπουδών στους δέκα μήνες έτσι ώστε να είναι εφικτή η υλοποίηση ενός αξιοπρεπούς προγράμματος στρατηγικών σπουδών· μια ριζική αναθεώρηση του προγράμματος σπουδών που θα αναλάβουν οι ίδιες οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες δεν πρέπει κατά κανένα τρόπο να απεμπολήσουν το δικαίωμα και την υποχρέωσή τους να καταρτίζουν μόνες τους τα προγράμματα σπουδών των στρατιωτικών σχολών, όπως αυτές κρίνουν ότι εξυπηρετούνται οι ανάγκες τους. Μόνον έτσι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα παράγουν Στρατηγούς-Στρατηγιστές, θέμα που έχει επισημάνει (για το στρατιωτικό κατεστημένο των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας του) ο αναμορφωτής της Σχολής Πολέμου του Ναυτικού των ΗΠΑ, Αντιναύρχος Stansfield Turner, με την ακόλουθη διατύπωση: «Ηαυξημένη μας εξάρτηση από τους πολίτες και τα "think tanks" για να σκέφτονται για μας, αντανακλά την αποτυχία των Σχολών Πολέμου. Πρέπει να είμαστε ικανοί να παράγουμε στρατιωτικούς οι οποίοι θα είναι το ίδιο ικανοί με τους καλύτερους πολίτες στρατηγιστές, διαφορετικά θα πρέπει να απεμπολήσουμε τον έλεγχο του επαγγέλματός μας».
Όμως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει όσο ο «εχθρός» βρίσκεται εντός των τειχών· και στη συγκεκριμένη περίπτωση «εχθρός» είναι όλοι αυτοί που θεωρούν την φοίτηση στην ΣΕΘΑ χαμένο χρόνο. Άποψη που αποτελεί την απόλυτη απαξίωση και εκ των έσω υπονόμευση του κύρους του ανωτάτου σχολείου των Ενόπλων Δυνάμεων και καλύτερου σχολείου της πολιτείας, η αποφοίτηση από το οποίο θα έπρεπε να είναι απαραίτητη προϋπόθεση της προαγωγής των αξιωματικών μας στους ανωτάτους βαθμούς, όπως συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες στρατιωτικά χώρες του κόσμου. Αλήθεια, πόσοι από την σημερινή ηγεσία των Ενόπλων μας Δυνάμεων αποφοίτησαν από την ΣΕΘΑ;

 

Δανεισμένο από τον τίτλο του βιβλίου «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα»

 

 
Αναρτήθηκε από ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Ο Τραμπ, το Ισραήλ και η νέα Αμερικανική Πολιτική!!Ανάλυση!!


Του Ιωάννη Αθ. Μπαλτζώη*
Είναι αδιαμφισβήτητο και γνωστό σε όλη την διεθνή κοινότητα, ότι το Ισραήλ αποτελούσε τον προβολέα  της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και ότι βέβαια το Ισραήλ  είναι μια πολύ φιλο-αμερικανική χώρα, ενδεχομένως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Οι σχέσεις των ήταν στενές και αδιάρρηκτες επί δεκαετίες.   Αυτή η κατάσταση  είχε ανατραπεί τα τελευταία οκτώ χρόνια με την προεδρία Ομπάμα, με αποτέλεσμα οι σχέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ να φθάσουν σε τόσο οριακό χαμηλό σημείο, ώστε το Ισραήλ να κατηγορεί ευθέως την διακυβέρνηση Ομπάμα  ως εχθρική ως προς  το Ισραήλ και να θεωρεί τον πρώην πρόεδρο Ομπάμα, ως μη φιλικό και περίπου σαν «Persona non Grata».

Έτσι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, πανηγυρίστηκε και καλωσορίστηκε με ανακούφιση από την πλειοψηφία των Ισραηλινών, καθόσον θεώρησαν ότι χειρότερα δεν μπορούσε να γίνει.

Σε  δημοσκόπηση που έλαβε χώρα  μετά τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, το 83% των Ισραηλινών θεωρούν τον Αμερικανό πρόεδρο  ως φιλο-Ισραηλινό ηγέτη.  Αντίθετα,  μια άλλη δημοσκόπηση κατέδειξε ότι το 63%  των Ισραηλινών θεωρούν τον Μπαράκ Ομπάμα ως τον χειρότερο  πρόεδρο των ΗΠΑ,  σε σχέση με το Ισραήλ τα τελευταία 30 χρόνια. Έτσι μετά από οκτώ χρόνια τεταμένων  σχέσεων  με την κυβέρνηση Ομπάμα, οι περισσότεροι Ισραηλινοί είναι ανακουφισμένοι, καθόσον θεωρούν ότι υπάρχει πλέον ένας φίλος στο Λευκό Οίκο και ότι θα υπάρξει μια σύγκλιση απόψεων για τα δύο μεγάλα θέματα που απασχολούν το Ισραήλ,  το θέμα του Ιράν και το Παλαιστινιακό.
Η  σημερινή επίσκεψη (15/2/17)  Νετανιάχου στην Ουάσιγκτον (θεωρείται πλέον πολύ σημαντική, καθόσον οι  συνομιλίες των δύο ηγετών θα καθορίσουν την αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή, καθώς  και τα δύο θέματα του Ισραήλ, το Ιρανικό και το Παλαιστινιακό. Ως γνωστόν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είχε παλέψει με νύχια και με δόντια  για αποτροπή προσέγγισης Δύσης και Ιράν και ήταν εναντίον της   πυρηνικής συμφωνίας (των 6+1)  που υπογράφηκε τον Ιούλιο 2015. Τότε  έξι παγκόσμιες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία, Κίνα, Βρετανία και Γερμανία) και το Ιράν κατέληξαν σε μια συμφωνία-ορόσημο, με σκοπό  να περιοριστεί το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης με αντάλλαγμα την άρση των διεθνών οικονομικών κυρώσεων που είχαν οδηγήσει τη χώρα σε απομόνωση σχεδόν επί μια δεκαετία. Ο Τραμπ είναι αντίθετος με την συμφωνία αυτή και την  αποκάλεσε ως «την πιο ηλίθια συμφωνία που έχει υπογραφεί ποτέ»,  οπότε αναμένονται εξελίξεις επί του θέματος αυτού, προς μεγάλη χαρά των Ισραηλινών.
Ο Ομπάμα ακόμη έδωσε μια υψηλή προτεραιότητα για την διαπραγμάτευση της Ισραηλινο-Παλαιστινιακής σύγκρουσης και είχε εμμονή με τους  εβραϊκούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη. Σύμφωνα με τον καθηγητή Εφραίμ Ινμπάρ του BESA Institute, σε άρθρο του αναφέρει ότι ο Ομπάμα «είχε αποξενωθεί  από τους Ισραηλινούς,  από τη μη δυνατότητα διάκρισης μεταξύ ενός  κτιρίου  στην Ιερουσαλήμ και ενός άλλου στη Δυτική Όχθη», εννοώντας προφανώς την σημασία, το δικαίωμα  και τον σκοπό των Ισραηλινών οικισμών  στην Δυτική Όχθη. Και ας επικαλείτο την «βαθιά του αγάπη προς το Ισραήλ, όταν  επισκέπτετο μια Εβραϊκή Συναγωγή στην Ουάσιγκτον» καταλήγει ο Εφραίμ Ινμπάρ.
Από την άλλη  ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του  φαίνεται να αντιμετωπίζουν  πιο χαλαρά το Ισραηλινο-Παλαιστινιακό ζήτημα και ότι στην παρούσα φάση  δεν είναι σε καμία περίπτωση το σημαντικότερο πρόβλημα στη χαοτική σημερινή Μέση Ανατολή. Επιπλέον, η υπόσχεση του προεκλογικά,  να μετακινήσει την αμερικανική πρεσβεία στο Ισραήλ από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ φαίνεται  να είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να υλοποιήσει ή να την μεταθέσει για αργότερα. Κατά το BESA Institute, η υπόσχεση αυτή φαίνεται να είναι πιο ειλικρινής από παρόμοιες υποσχέσεις που δόθηκαν στο παρελθόν από προεδρικούς υποψηφίους. Και τούτο διότι από τις πρώτες ημέρες της προεδρίας του, ο  Trump έχει δείξει ότι ακολουθεί  μια ενιαία πολιτική, υλοποιώντας  την εκπλήρωση των προεκλογικών του υποσχέσεων, αν και συναντά δυσκολίες, προφανώς από έλλειψη σωστού πολιτικού σχεδιασμού, όπως στην περίπτωση  της κατάρριψης  από έναν δικαστή, του διατάγματος για την απαγόρευση εισόδου μουσουλμάνων στις ΗΠΑ.
Οι Ισραηλινοί,  δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμη,  γιατί οι άλλες χώρες αρνούνται να αποδεχθούν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά τους και να τοποθετήσουν τις πρεσβείες τους στη Δυτική Ιερουσαλήμ, η οποία δεν είναι, μετά από όλα τα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, αμφισβητούμενο έδαφος. Έτσι  η επιλογή του David Friedman, ως πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Ισραήλ, ο οποίος είναι Αμερικανο-Εβραίος και δη Ορθόδοξος (Εβραίος) και μάλιστα  κατέχει  ένα διαμέρισμα στην Ιερουσαλήμ, με αποτέλεσμα να  προσδίδει, κατά τους Ισραηλινούς,  αξιοπιστία στην υπόσχεση του Τραμπ για μετακίνηση  της πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, θέμα μεγάλο, ιστορικό και υψίστης σημασίας για τους Ισραηλινούς. Φυσικά θα πρέπει να συνυπολογιστούν και οι αναμενόμενες και προαναγγελθείσες κολοσσιαίες αντιδράσεις των Αραβικών κρατών, με ότι αυτό συνεπάγεται. 
          Και εδώ θα πρέπει να αναφερθεί, ότι οι θέσεις του Τραμπ σε πολλά θέματα, έχουν ξεσηκώσει πολύ κόσμο στο εσωτερικό των ΗΠΑ και στο εξωτερικό, βρίσκουν όμως την πλειοψηφία των Ισραηλινών να συμφωνεί, όπως την ανέγερση τοίχους στα σύνορα με το Μεξικό, την απαγόρευση εισόδου Μουσουλμάνων επτά χωρών στις ΗΠΑ κλπ.  Η ιδέα του τοίχους είναι αποδεκτή  στους Ισραηλινούς, καθόσον το  θεωρούν  ως έκφραση  κυριαρχικού  δικαιώματος  κάθε έθνους, ώστε  να αποτρέψει την είσοδο ανεπιθύμητων στοιχείων  στο έδαφός του. Και πως θα ήταν διαφορετικό άλλωστε,  αφού το Ισραήλ έχει ήδη χτίσει τείχη και φράχτες  στην Δυτική Όχθη και στην Λωρίδα της Γάζας, για να σταματήσει τη διείσδυση «τρομοκρατών και παράνομων μεταναστών από τα Παλαιστινιακά εδάφη», σύμφωνα με την αιτιολόγηση των Ισραηλινών.      
Μπορεί οι λίβελλοι και η ακραία ρητορική Τραμπ εναντίον των μουσουλμάνων και των ακραίων ισλαμιστών να θεωρείται απρεπής και ενδεχομένως άδικη από πολλούς, αλλά οι Ισραηλινοί μπορούν να τον καταλάβουν και πως  προέρχεται αυτό, δεδομένου ότι έχουν υποβληθεί σε μια ισλαμιστική ακραία  τρομοκρατία και επιθετικότητα για δεκαετίες. Η πολιτική που εφάρμοσε ο  Ομπάμα, απογοήτευσε οικτρά τους Ισραηλινούς, καθόσον  αρνήθηκε να αναγνωρίσει την μεγάλη αλήθεια, ότι μόνο το ριζοσπαστικό Ισλάμ  και φυσικά όχι οι μουσουλμάνοι γενικά, είναι η  πηγή , όπου εκπορεύεται η τρομοκρατία στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου  σήμερα. Έτσι η προθυμία του Τραμπ να μιλήσει στο μυαλό και στην ψυχή των Ισραηλινών, για θέματα που ο υπόλοιπος κόσμος ενδέχεται να έχει άλλη άποψη, τον κάνουν τόσο δημοφιλή και αγαπητό στους Ισραηλινούς και να αναμένουν πλέον πολλά να γίνουν,


 

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι η  οικογένεια Τραμπ  έχει δεσμούς με την Εβραϊκή κοινότητα, με αποτέλεσμα να είναι  ακόμη πιο αρεστή στους Ισραηλινούς. Η αγαπημένη κόρη του Τραμπ, η Ιβάνκα έχει ασπασθεί τον  Ιουδαϊσμό  και είναι μέλος   μιας ορθόδοξης Εβραϊκή  κοινότητας των  ΗΠΑ. Ο γαμπρός του, Τζάρετ Κουσνέρ, σύζυγος της Ιβάνκα,  είναι Εβραϊκής καταγωγής και έχει θέση σημαντικού συμβούλου, δίπλα στον Τραμπ. Ζώντας στην Νέα Υόρκη είχε ισχυρές διασυνδέσεις με την εβραϊκή κοινότητα και κατά καιρούς έχει εκφράσει  ισχυρή υποστήριξη σε ισραηλινά κρίσιμα και εθνικά  θέματα.   
Έτσι μετά από  τα οκτώ χρόνια της προεδρίας Ομπάμα,  πρωτοφανών ψυχρών έως κατεστραμμένων σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ, δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τόσο η πολιτική ηγεσία, όσο και η πλειοψηφία των Ισραηλινών, με ανυπομονησία, ίσως με κάποια επιφύλαξη, αλλά ακόμη περισσότερο με ελπίδα, αναμένουν να συνεργαστούν στενά με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο. Εκείνο που θεωρείται απολύτως σίγουρο είναι  ότι η μεγάλη βελτίωση των διμερών σχέσεων, αποτελεί   μια ρεαλιστική  προσδοκία, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, για να μην πούμε μια απόλυτη βεβαιότητα.  Ήδη από τις διαφαινόμενες κινήσεις και δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων, όπως και τις δηλώσεις Τραμπ, η νέα Αμερικανική πολιτική στην Μέση Ανατολή θα είναι λιγότερο παρεμβατική και θα στηρίζεται πλέον σε δύο νέους πυλώνες, το Ισραήλ και την Αίγυπτο, με Διμοιρίτη  θα λέγαμε και επόπτη της πολιτικής αυτής την Βρετανία, η οποία επιστρέφει δυναμικά, 100 χρόνια μετά την Συμφωνία Σάικς – Πικό,  με αναβαθμισμένο  ρόλο. Η Βρετανία,   στην νέα Μέση Ανατολή του Τραμπ, θα χρησιμοποιήσει  την απαράμιλλη   πολιτική της ευστροφία, τον γνωστό διπλωματικό κυνισμό της  και την διαχρονική  πονηριά της, με σκοπό να αντιμετωπίσει την ανακατανομή ισχύος στην περιοχή, με την εδραίωση πλέον των  Κόκκινων (Ρωσίας) στα θερμά ύδατα και την Μέση Ανατολή, μέσω της Συρίας, όπως και την προβολή ισχύος του Ιράν,  μετά την αλλοπρόσαλλη και καταστροφική πολιτική Ομπάμα. Ομαδάρχες όπως αναφέρθηκε το Ισραήλ και η Αίγυπτος, παλιές «καραβάνες» σε τέτοιους ρόλους και αποστολές. Και η Ελλάδα, ω του θαύματος , χωρίς να το έχει σχεδιάσει, να είναι  προφανώς ωφελημένη, λόγω των στρατηγικής σημασίας συμφωνιών με τις δύο χώρες πυλώνες, την Αίγυπτο κα το Ισραήλ.
*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην Ακόλουθος Άμυνας στο Τελ Αβίβ, Δίπλωμα Tactical Intelligence School (U.S. Army), Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση, Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Π. Ήφαιστος: Η Τουρκία αναμένει να διαπράξουμε το μοιραίο λάθος – Ανάλυση


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος,
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Στρατηγικής Θεωρίας 

 

Προχωρώ σε στοιχειώδεις αναφορές για το μείζον ζήτημα των απειλών χαμηλής έντασης. Στο τέλος σε τρία παραρτήματα συμπεριλαμβάνω εξίσου στοιχειώδεις αναφορές για το ζήτημα του ελέγχου της κλιμάκωσης, της αξιοπιστίας μιας αποτρεπτικής στρατηγικής και της έννοιας του σχετικού συμφέροντος στην αποτρεπτική στρατηγική.

Η συντρέχουσα ένταση στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας μπορεί να θεωρηθεί ότι ενέχει, μεταξύ άλλων, τρεις κύριες πτυχές.

  • Πρώτον, μια αδιάκοπη αναθεωρητική απειλή πολλών δεκαετιών.
  • Δεύτερον, μια εδραιωμένη πλέον Τουρκική αντίληψη ότι η Ελλάδα κατευνάζει, ότι προσφέρεται για επίδειξη δυνάμεως και ότι διαμέσου επίδειξης ισχύος στα πεδία απειλών χαμηλής έντασης κυρίως στο Αιγαίο και στην Θράκη.
  • Τρίτον, η επίδειξη αποδιοργάνωσης, ελλείμματος συντονισμού και άσκοπων επικίνδυνων ελιγμών του Κύπριου προέδρου ενδέχεται να έπεισε την Άγκυρα ότι ήλθε η στιγμή να ελέγξει όλη την Κύπρο μέσω ενός τουρκικού κράτους εντός ενός κρατιδίου πλέον τις τύχες του οποίου θα διαχειρίζεται με τις ευκαιρίες που θα της προσφέρουν οι τερατώδεις κρατικές ρυθμίσεις που ήδη δεχθήκαμε ή μισο-δεχθήκαμε.

     


     

Το «τρίξιμο των δοντιών», λοιπόν, είναι απολύτως αναμενόμενο και η Τουρκία αναμένει να διαπράξουμε στην Κύπρο το μοιραίο λάθος που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς. Εκεί δηλαδή που η Τουρκία σχοινοβατεί πάνω στην κόψη του ξυραφιού εάν εμείς δεχθούμε να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία θα επιτύχει μια γιγαντιαία γεωπολιτική αναβάθμιση που θα αλλάξει τις παραστάσεις και τις αποφάσεις όλων των άλλων δρώντων.
Με αυτά κατά νου όσον αφορά τα γεγονότα που συντρέχουν, εκλαμβάνεται ως δεδομένο πως η κυριότερη απειλή κατά της Ελλάδας προέρχεται από την Τουρκία. Ο κίνδυνος πολέμου είναι διαρκής και μόνο μια αποτελεσματική στρατηγική τον αποτρέπει συνάμα αποτρέπει εκπλήρωση διαμέσου απειλητικών παραστάσεων ή και επίθεσης χαμηλής έντασης να επιτύχει το μείζον των αναθεωρητικών επιδιώξεων στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στην Θράκη. Η αποτρεπτική στρατηγική της Ελλάδας, κατά συνέπεια, απαιτείται να αποσκοπεί όχι μόνον στην αποτροπή μιας γενικευμένης σύρραξης αλλά και στην αποφυγή εκπλήρωσης μικρών ή μεσαίων πολιτικών στόχων της Τουρκίας τους οποίους οι ηγέτες της αντίπαλης χώρας επιδιώκουν να εκπληρώσουν με απειλές ή ενέργειες «χαμηλής έντασης».
Δεν έχουμε μόνο άμεση, όπως λέμε στην στρατηγική ανάλυση, αποτροπή. Δηλαδή, η Τουρκία δεν περιορίζεται στον σχεδιασμό εκτέλεσης επιθετικών ενεργειών οι οποίες δυνατό να εκδηλωθούν ανά πάσα στιγμή. Παρά το ότι η ηρωική ανασχετική ορμή και οι δεξιότητες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων συγκρατούν το χειρότερο, απαιτείται να εκτιμήσουμε το γεγονός πως με όρους στρατηγικής θεωρίας η Ελληνική αποτρεπτική στρατηγική έχει από καιρό, μερικώς τουλάχιστον, αποδυναμωθεί εάν όχι καταρρεύσει. Αυτό γιατί η Τουρκία πέρασε το φράγμα των δηλωτικών απειλητικών παραστάσεων και προχώρησε σε ενέργειες οι οποίες, με τον ένα ή άλλο τρόπο, αλλάζουν το εδαφικό και κυριαρχικό καθεστώς εις βάρος της Ελλάδας. Έστω και εάν δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως, η αντιπαράθεση Ελλάδας – Τουρκίας έχει από καιρό εισέλθει σε κατάσταση η οποία στην θεωρία της αποτροπής ονομάζεται «ενδοπολεμική αποτροπή» (“intrawar deterrence”). Που είναι τα σύνορα στο Αιγαίο παρά τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, τι γίνεται στην Θράκη και τι πάει να γίνει στην Κύπρο όπου η αποδοχή των τετελεσμένων σημαίνει και οριστική ένταξη της Μεγαλονήσου στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας.
Μετά το 1973 η Τουρκική απειλή αναπτύσσεται σε τρία διαφορετικά αλλά αλληλένδετα επίπεδα:
Πρώτον, απειλή γενικευμένης επίθεσης, είτε (το πιο πιθανό) με εκτέλεση ενός συντριπτικού «πρώτου κτυπήματος». Αυτό μπορεί να συμβεί εάν ανοίξει παράθυρο ευκαιρίας ή εάν οι Τούρκοι πιστέψουν ότι οι Ελληνικές ΕΔ, κάτι απίθανο, δεν έχουν επιτελικά σχέδια. Εάν επίσης πολιτικές και διπλωματικές συνθήκες το επιτρέπουν και εάν εσωτερικά καταρρεύσουμε λόγω οικονομικής κρίσης και πιθανής –πολύ πιθανής πλέον– κοινωνικής εξέγερσης. Τόσο πιο πιθανό γίνεται αυτό το ενδεχόμενο όσο περισσότερο πιστέψουν ότι εμείς θα σταματήσουμε χωρίς να προχωρήσουμε σε γενικευμένη σύρραξη. Πριν πολλά χρόνια, εξηγήσαμε σε πολύ σκληρή παρέμβαση ότι το ανακοινωθέν από τον κ Τζοχατζόπουλο όταν ήταν υπουργός άμυνας «δόγμα ισοδύναμων αποτελεσμάτων», αποτελούσε μια απίστευτα ανεύθυνη θέση που ισοδυναμούσε για πρόσκληση πρώτου Τουρκικού πλήγματος και εκπλήρωσης του πλείστου των τουρκικών αναθεωρητικών επιδιώξεων.
Δεύτερον, απειλές «ενδιάμεσης έντασης» και διαφόρων επιπέδων, όπως στην Κύπρο το 1974, στα Ίμια το 1996 (οι συντρέχουσες καθημερινές παραβιάσεις στο Αιγαίο είναι μια δοκιμαστική απόχρωση τέτοιων ενεργειών). Αυτό το ενδεχόμενο, εάν οι Τούρκοι το κρίνουν εφικτό και μικρού κόστους, μπορεί να συνδυαστεί με το πρώτο, μια δηλαδή καταρχήν επιδίωξη συντριπτικού αποδυναμωτικού πρώτου πλήγματος. Μερικές φορές ακούμε από επίσημα χείλη και μάλιστα πολύ ικανών παραγόντων, ότι οι Τούρκοι δεν έχουν κάνει ένα θερμό επεισόδιο. Διαφωνούμε. Η εκατέρωθεν συλλογιστική δεν εντάσσεται σε μια τέτοια λογική και η κατάσταση των πολιτικών και στρατιωτικών σχέσεων της Ελλάδας με την Τουρκία δεν κρίνεται έτσι.
Τρίτον, συνεχιζόμενες αναθεωρητικές αξιώσεις, απειλές πολέμου, casus Belli και άλλες εχθρικές ενέργειες που αποβλέπουν: 1) στο να επηρεάσουν την ελληνική πολιτική βούληση, 2) στο να εθίσουν την τουρκική, ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη στην «ύπαρξη διαφορών», 3) στο να δημιουργήσουν τις ψυχολογικές και πολιτικές συνθήκες που θα ευνοούν στην εκπλήρωση «ενδιάμεσων στόχων» και που θα καταστήσουν φυσική-φυσιολογική ενέργεια ενδεχόμενη γενικευμένη επίθεση, ακόμη και στο πλαίσιο ενός μαζικού «πρώτου κτυπήματος», 4) στο να προετοιμάσουν το έδαφος στην διεθνή διπλωματία ούτως ώστε να γίνει περισσότερο αποδεκτό –εάν λάβει χώρα– ένα πρώτο καταστροφικό κτύπημα κατά των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και άλλων ελληνικών ζωτικών στόχων.
Η Τουρκική απειλή στοχεύει τόσο την ελληνική πολιτική βούληση (αποδοχή της ιδέας πως η Τουρκία αποτελεί φυσικό περιφερειακό ηγεμόνα) όσο και την ελληνική εδαφική και κυριαρχική επικράτεια. Όσον αφορά το τελευταίο σημείο, δεν είναι δυνατό –και ούτε είναι ορθό– να προσδιοριστούν με ακρίβεια οι Τουρκικές επιδιώξεις. Η Τουρκική απειλή εδώ και πολύ καιρό πληροί όλα τα κριτήρια αυτού που στην στρατηγική θεωρία ονομάζεται “απέραντη απειλή”. Δηλαδή, δεν προσδιορίζεται και οροθετείται επακριβώς, οπότε παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο να εκπληρωθούν μεγάλος αριθμός στόχων ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που –κατά περίπτωση– θα υπάρξουν. Ενδεικτικά, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνει «γκρίζες ζώνες», κατάληψη απομακρυσμένων ελληνικών εδαφών, έλεγχο ελληνικού κυριαρχικού χώρου και κατάληψη μέρους της μη κατεχόμενης Κύπρου ή και όλης της Κύπρου, ιδιαίτερα εάν δεχθούμε όχι μόνο διάλυση της ΚΔ αλλά και «μεταβατική» παρουσία στρατευμάτων.
Είναι φυσικό πως για όλα τα πιο πάνω και τα υπόλοιπα πιθανά σενάρια θα πρέπει να υπάρχουν αντίστοιχα εναλλακτικά στρατιωτικά-διπλωματικά σενάρια αποτροπής τους και αντιμετώπισής τους / ανατροπής τους εάν εκτελεστούν. Στην βάση των πιο πάνω, η διαχείριση των κρίσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εμπεριέχει πολλές ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες. Η μη αποδοχή των τετελεσμένων και ενέργειες όπως οι συνεχείς αναχαιτίσεις εχθρικών αεροσκαφών στο Αιγαίο αποτελούν μεν μια μικρή αντίσταση πλην δεν αναιρούν τις δυνατότητες τις Τουρκίας για αθροιστική εκπλήρωση των τακτικών και στρατηγικών της στόχων. Ενώ η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική και η διαχείριση κρίσεων πρέπει να ακυρώνει την επιδίωξη σταδιακών κερδών που θα ισοδυναμούν, μακροχρόνια, με νικηφόρο επιθετικό τουρκικό πόλεμο, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να μην καιροφυλακτεί για την αποτροπή του χείριστου. Η αποτροπή του χείριστου είναι ούτως ή άλλως άρρητα συνδεδεμένη με την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης.
Το χείριστο είναι, είτε στο πλαίσιο της κλιμάκωσης μιας κρίσης είτε αιφνιδιαστικά, να δεχτεί ένα συντριπτικό στρατιωτικό πλήγμα, το οποίο, είναι μεν δύσκολο αλλά η Τουρκία δεν θα δίσταζε να το εκτελέσει εάν υπάρξει στρατιωτικό και πολιτικό «παράθυρο ευκαιρίας». Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στην εκτίμηση πως οι Τούρκοι ηγέτες και η Τουρκική κοινωνία θεωρούν την Ελλάδα το μεγάλο εμπόδιο στην εκπλήρωση των διακηρυγμένων ηγεμονικών «οραμάτων». Αυτό το εμπόδιο εξουδετερώνεται μόνον εάν ακυρωθεί η ελληνική δυνατότητα διαχρονικής αντίστασης, δηλαδή μόνον εάν πληγεί καίρια η ελληνική οικονομία και οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Μπορούμε να το πούμε και διαφορετικά: Ενώ πάντα αυτό ίσχυε, οι αποτυχίες της Τουρκίας τα τελευταία χρόνια και τα εσωτερικά της προβλήματα ενδέχεται να καθιστούν ελκυστικό για την Άγκυρα το ενδεχόμενο ευκαιρίας δοθείσης να συντρίψουν το Ελληνικό κράτος με ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα. Κάτι τέτοιο δεν είναι συναισθηματικό ζήτημα αλλά κάτι που αφορά στρατηγικούς σχεδιασμούς και μακρόχρονους αναθεωρητικούς σκοπούς.
Χωρίς να επεκταθούμε περαιτέρω καθότι δεν είναι ο σκοπός του παρόντος να δώσει μια συνολική εκτίμηση των πραγμάτων, κάνουμε σαφές ότι οι Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις δεν μπορεί να μην γνωρίζουν ότι η Τουρκία είναι πολύ αποδυναμωμένη στρατιωτικά, συμμαχικά και κοινωνικά και ότι στην διελκυστίνδα ικανότητας – απειλής – μπλόφας η τελευταία λογικά είναι μεγάλη. Να μην ξεχνούμε όμως ότι πάγιο κριτήριο γενικότερα αποδεκτό είναι πως μια στρατηγική τόσο πιο επιτυχημένη είναι όσο περισσότερο κατορθώνει να εκπληρώνει μπλοφάροντας. Αυτό γιατί όταν κερδίζεις μπλοφάροντας το κόστος είναι πολύ μικρότερο. Η σωστή εάν όχι εκτιμημένη με μαθηματική ακρίβεια τουρκική απειλή είναι κύρια αποστολή όλων των Ενόπλων δυνάμεων. Τα σύνορα μεταξύ ικανότητας, απειλής και μπλόφας είναι πάντα θολά και ένα κράτος οφείλει ούτε να εκτίθεται σε ανορθολογικές συρράξεις ούτε να δέχεται οδυνηρές υποχωρήσεις λόγω μπλόφας του αντιπάλου.
Παράρτημα Ι. Απειλή, κλιμάκωση και διαλεκτική σχέση των διαφόρων επιπέδων 
Πιο πάνω αναφέρθηκα στο «ισοδύναμο αποτέλεσμα», στην αποτροπή μεγάλης σύρραξης και αποτροπή πρώτου κτυπήματος. Κρίνω σκόπιμο να πω μερικά ακόμη λόγια. Η ικανότητά μας να αποτρέψουμε μια απειλή χαμηλής έντασης συναρτάται άμεσα με την ικανότητά μας να αποτρέψουμε ένα γενικευμένο πόλεμο. Γι’ αυτό εάν με οποιονδήποτε τρόπο – υπονοούμενο ή έκδηλα διατυπωμένο – αποσυνδέσουμε την αποτροπή γενικευμένης σύρραξης από την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης ισοδυναμεί με επιδείνωση της αποτρεπτικής μας θέσης. Ασφαλώς, αυτή η θέση θα ήταν περιττή εάν είμαστε πολύ ισχυρότεροι από τον αντίπαλο οπότε η απειλή τιμωρίας κάθε μορφής επίθεσης θα είναι πολύ ή και πλήρως αποτρεπτική. Όμως, επειδή για την Ελλάδα κάτι τέτοιο είναι ιδεατό, θα πρέπει να περιορίσουμε τους συλλογισμούς μας στην ανάλυση τριών αλληλένδετων καταστάσεων:
1. αποτροπή γενικευμένου πολέμου (μεγάλη σύρραξη, μεγάλη επίθεση). 2. αποτροπή επεισοδίων ενδιάμεσης έντασης (οτιδήποτε στο ενδιάμεσο διάστημα μεταξύ μεγάλης σύρραξης και τοπικής σύρραξης). 3. αποτροπή χαμηλής έντασης (μικρά συνοριακά επεισόδια ή αψιμαχίες).
Εάν θελήσουμε να καλύψουμε όλα ανεξαιρέτως τα ενδεχόμενα θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε και άλλες περιπτώσεις όπως η παραβίαση του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας, και η εναντίον μας εκτόξευση απειλών οι οποίες αμφισβητούν το status quo, καθώς και τις απειλές χρήσης βίας (casus belli). Η τουρκικές ενέργειες σ’ αυτό το φάσμα απειλών ροκανίζουν την αξιοπιστία της αποτρεπτικής μας στρατηγικής. Στο ίδιο πλαίσιο, η αποτροπή της απειλής πρώτου συντριπτικού κτυπήματος πρέπει να είναι μόνιμη έγνοια των Γενικού Επιτελείου.
Για το θέμα αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί η εξής θέση: ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης οπότε ένα τέτοιο ενδεχόμενο είναι πολύ πιθανό, πρέπει να πειστεί ο αντίπαλος πως έστω και αν μας αιφνιδιάσει θα μας απομείνουν αρκετές δυνάμεις για να αντεπιτεθούμε και να του προκαλέσουμε πολύ υψηλό κόστος. Αυτό σίγουρα θα τον αποτρέψει, ιδιαίτερα στην παρούσα επισφαλή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Τουρκία. Σε μια τέτοια αποτρεπτική λογική κύριοι στόχοι είναι ζωτικά συμφέροντα του απειλούντος που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωσή του και την συνοχή του.
Ο τρόπος που η αποτροπή γενικευμένης σύρραξης συνδέεται με την αποτροπή απειλών χαμηλότερης έντασης είναι ο εξής: Η απειλή με ισοδύναμο ή περίπου ισοδύναμο κόστος θα μπορούσε να εκτιμηθεί (έστω και λανθασμένα) από τον αντίπαλο ως ανεκτό, ενώ ελάχιστα περιθώρια θα είχε να κάνει τους ίδιους υπολογισμούς ως προς το κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης. Επομένως, αυτό που μετρά αποτρεπτικά δεν είναι το προβαλλόμενο κόστος «μικρής έντασης» αλλά το ενδεχόμενο πως η σύρραξη θα μπορούσε να κλιμακωθεί και να οδηγήσει σε γενικευμένη σύρραξη. Η ανώτατη πολιτική ηγεσία και η στρατιωτική ηγεσία χρειάζεται ίσως να επανεξετάσει ορισμένα ζητήματα και ιδιαίτερα το κατά πόσον συχνά πέφτει θύμα λανθασμένης συμβουλής (μερικές απίστευτα λανθασμένες και αφελείς θέσεις γράφονται στον τύπο). Για να προεκτείνω το επιχείρημα ως προς αυτό το άκρως κρίσιμο ζήτημα, η αποτροπή καθίσταται ακόμη πιο εύρωστη εάν επιτύχουμε να μεταδώσουμε με αξιόπιστο τρόπο τρία ισχυρά μηνύματα:
Πρώτο, πως έχουμε την ικανότητα, την αποφασιστικότητα και την αναγκαία διάταξη δυνάμεων που δημιουργούν μεγάλο ενδεχόμενο πλήρους επικράτησής μας στην διαδικασία κλιμάκωσης. Ο αντίπαλος θα πρέπει να μένει πάντα σε αμφιβολία ως προς τον τρόπο κλιμάκωσης, την έκταση της κλιμάκωσης και το κόστος που θα του επιβληθεί όταν –κατά πάσα πιθανότητα– θα ηττηθεί. Ένα είναι σίγουρο, πως το αναμενόμενο γι’ αυτόν κόστος δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο ή ίσο των οφελών που αυτός αναμένει.
Δεύτερο, πως η κλιμάκωση μέχρι την γενικευμένη σύρραξη είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο και πως είμαστε αποφασισμένοι να μην διστάσουμε να κλιμακώσουμε εάν το κρίνουμε αναγκαίο. Επίσης πρέπει να επικρέμαται ο κίνδυνος κλιμάκωσης σε γενικευμένη σύρραξη με τρόπους και μεθοδεύσεις που δεν σταθμίζονται εύκολα από τον αντίπαλο (δηλαδή συμφέρει να κατατρέχει τον αντίπαλο αυτός ο φόβος και να υπολογίζει συνεχώς το όφελος της εκτέλεσης της «μικρής απειλής» με το κόστος του γενικευμένου πολέμου).
Τρίτο, πως τα διακυβευόμενα αγαθά είναι υψηλής αξίας. Αυτό σχετίζεται με το «σχετικό συμφέρον» εκατέρωθεν των συνόρων και ο αναγνώστης θα μπορούσε να ανατρέξει σε εκτενέστερες αναλύσεις μας για την αξιοπιστία μιας Αποτρεπτικής Στρατηγικής. [βλ. παράρτημα ΙΙΙ πιο κάτω]
Για τους ποιο πάνω λόγους, η προβολή ισοδύναμου κόστους όπως έγινε πριν μερικά χρόνια έχει ελάχιστη ή καθόλου αποτρεπτική αξία η δε προβολή του από την πολιτική ή στρατιωτική ηγεσία δεν μπορεί παρά να οφείλεται σε «ερασιτεχνική συμβουλή» ή απαράδεκτη άγνοια στοιχειωδών θεσφάτων της στρατηγικής θεωρίας. Οι ΕΔ ως ο κύριος σύμβουλος της πολιτικής ηγεσίας για ζητήματα εθνικής στρατηγικής οφείλει να βρίσκεται σε διαρκή ένταση και αγωνία ότι η πολιτική ηγεσία είναι πλήρως ενήμερη.
Επιμένοντας στο ίδιο θέμα, η προβολή «ισοδυνάμου αποτελέσματος» βρίσκεται σε κάθετη αντίφαση με θεμελιώδεις και ελάχιστα αμφιλεγόμενες αρχές της στρατηγικής ανάλυσης. Κυρίως, βρίσκεται σ’ αντίφαση με την βασικό αξίωμα πως όσο μεγαλύτερη είναι η παράσταση κόστους τόσο περισσότερο αποτρεπτική είναι απειλή. Η προβολή του ενδεχόμενου περιορισμού στα μέτρα και σταθμά της επίθεσής του, επομένως, μειώνει τα περιθώρια αμφιβολιών του, του επιτρέπει να μεθοδεύσει στρατιωτικά και πολιτικά την εκπλήρωση συγκεκριμένων στόχων και δυνατό επί πλέον να του δώσει το λανθασμένο μήνυμα πως ορισμένα αγαθά δεν έχουν τόσο μεγάλη αξία γι’ εμάς ούτως ώστε να διακινδυνέψουμε μεγάλη σύρραξη. Στην χειρότερη περίπτωση, οι διακηρύξεις περί ισοδυνάμου θα μπορούσαν να του μεταδώσουν το μήνυμα πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να του προκαλέσει μεγάλο κόστος επειδή σε κάθε περίπτωση δεν θα κατόρθωνε να υπερασπιστεί την Επικράτειά της με μια μεγάλη ή γενικευμένη σύρραξη.
Αυτή η θέση ουδόλως υποβαθμίζει την ανάγκη αποτροπής απειλών χαμηλής έντασης. Αντίθετα, τονίζουν την σημασία της αξιοπιστίας μας και γενικότερα του τρόπου που συνδέονται τα διάφορα επίπεδα πιθανής σύγκρουσης με την συνολική αποτρεπτική μας προσπάθεια, καθώς και με την ανάγκη αποφυγής επιπόλαιων κινήσεων και ενεργειών που θα προκαλέσουν άσκοπη πολεμική σύρραξη. Πάντοτε αυτό είναι ζήτημα εκτίμησης και οι αποφάσεις βαθύτατων προεκτάσεων. Ο στόχος της Ελλάδας ως κράτους που υπεραμύνεται του status quo, υπενθυμίζεται, είναι η αποτροπή του πολέμου, δηλαδή να μην υπάρξει οποιαδήποτε πολεμική σύγκρουση! Χωρίς όμως να απωλέσουμε κρατική κυριαρχία ή στην συντρέχουσα συγκυρία να ενταχθεί η Κύπρος στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Γι’ αυτό, είναι άχαρο να εισέλθουμε σε πολεμικές συρράξεις λόγω λαθών που οφείλονται σε άγνοια στοιχειωδών κριτηρίων της στρατηγικής ανάλυσης. Το ίδιο άδικο και άχαρο είναι εάν λόγω άγνοιας ή λανθασμένων εκτιμήσεων χάσουμε τον πόλεμο χωρίς μάχη. Η αποτρεπτική στρατηγική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να γίνεται αντικείμενο ασυνάρτητων σχολίων επιφυλλίδων ή να μην τυγχάνει της δέουσας προσοχής από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.
Όταν υπάρχει στρατιωτική απειλή, ο μεγαλύτερος κίνδυνος προέρχεται από δικά μας λάθη, ιδιαίτερα τον ολέθριο συλλογισμό που κατατρέχει πολλούς αναλυτές στην Ελλάδα πως είναι δυνατό να αποφύγουμε τον πόλεμο αντί να τον αποτρέψουμε. Τονίζεται και υπογραμμίζεται πως «αποφυγή του πολέμου» και «αποτροπή του πολέμου» είναι δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες.
Πέραν της έμφασης που ήδη έδωσα στον τρόπο που η αποτρεπτική απειλή γενικευμένης σύρραξης συνδέεται με την αποτροπή όλων των απειλών χαμηλότερου επιπέδου, θα μπορούσα να τονίσω πως το αμέσως επόμενο κρίσιμο ζήτημα είναι,
1) η αποφασιστικότητά μας να κλιμακώσουμε με τρόπο της δικής μας επιλογής και
2) η ικανότητά μας να ελέγξουμε αυτή την κλιμάκωση. Ο στρατηγικός συλλογισμός αξιωματικού χαρακτήρα που πρέπει να καθοδηγεί τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της αποτρεπτικής μας στρατηγικής είναι ο εξής:
Α. Όσο μεγαλύτερες παραστάσεις κόστους μεταδώσουμε στον επιτιθέμενο τόσο περισσότερο εύρωστη είναι η αποτροπή. Γι’ αυτό, αν και η αποφασιστικότητα και αξιοπιστία ελέγχου μιας πιθανής κλιμάκωσης πρέπει να είναι δεδομένη, τονίζεται με έμφαση ξανά πως πρέπει να πλανάται το ενδεχόμενο μεγάλης σύρραξης. Β.Ο αντίπαλος, στο τέλος, θα πρέπει να σταθμίσει το κόστος-όφελος της σχεδιαζόμενης επιθετικής ενέργειας με βάση την γενικευμένη σύρραξη ως πιθανότερη δική μας τελική αντίδραση Γ. Δηλαδή, οι συλλογισμοί του αντιπάλου θα πρέπει να οικοδομηθούν με την εξής ιεραρχία: ο αμυνόμενος είναι ικανός και αποφασισμένος να κλιμακώσει με ελεγχόμενο τρόπο την δική μου επίθεση (επομένως το πιο πιθανό δεν θα έχω τίποτα να κερδίσω επιδιώκοντας «χαμηλή ένταση) ενώ ταυτόχρονα διατρέχω τον κίνδυνο στην προσπάθεια να ικανοποιήσω χαμηλού βαθμού επιδιώξεις να βρεθώ σε πολύ δύσκολη θέση και ίσως να διατρέξω τον κίνδυνο καταστροφής Δ. Ιδεατά κανένα μήνυμα δεν θα πρέπει να δοθεί στον αντίπαλο που να αφήνει να πλανάται το ενδεχόμενο πως το κόστος που θα υποστεί θα είναι έστω και κατά προσέγγιση ίσο ή χαμηλότερο του αναμενόμενου γι’ αυτό συνολικού οφέλους. Ε. Κατά συνέπεια η ιδέα και μόνον ισοδυνάμου αποτελέσματος ή συνολικά μικρότερου κόστους από το πιθανό όφελος δημιουργεί κίνητρα να δεχτούμε επίθεση.
Θα απαιτούσε μεγαλύτερη έρευνα για να εκφραστούν ακριβέστερες εκτιμήσεις, αλλά η Τουρκική επιθετικότητα δυνατό να οξύνθηκε τελευταία ακριβώς λόγω του οτι συχνά μεταδώσαμε κατευναστικά και ενδοτικά μηνύματα. Ερχόμαστε τώρα στο μείζον ζήτημα της ενδοπολεμικής αποτροπής (intra-war deterrence). Σημαίνει πολιτική βούληση και στρατιωτική ικανότητα να πάρουμε την πρωτοβουλία των κινήσεων μετά την επίθεση του αντιπάλου, να κλιμακώσουμε τα κτυπήματα σε βαθμό που θα του δημιουργήσουν δυσανάλογα –με τα πιθανά οφέλη–ζημιές και να επιβάλλουμε όρους άμεσης αποκατάστασης του status quo ante, εάν βέβαια αρχικά ο αντίπαλος κατόρθωσε να δημιουργήσει τετελεσμένα. Αναμφίβολα, αυτοί οι συλλογισμοί μας οδηγούν στον θεμελιώδη προβληματισμό της ύπαρξης ισορροπίας ή ανισορροπίας ισχύος και της συζήτησης για το θα μπορούσε να σημαίνει αυτό. Συνέχεια

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Η ΚΑΛΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ

Θεοδόσης Τάσιος: Η καλή Παιδεία είναι θέμα εθνικής επιβίωσης

 

tasios«Ουσιαστικά είμαστε μαστροποί των παιδιών μας, διότι δανειστήκαμε αφειδώς για να περάσουμε καλά, αλλά τα δανεικά θα τα πληρώσουν οι επόμενες γενιές. Προτάξαμε μια ηθική προτεραιότητα που συγκεφαλαιωνόταν στο “εγώ, εδώ και τώρα”, ενώ η λυδία λίθος του ηθικού ενεργήματος είναι το “εσύ, αλλού και ύστερα”. Το στένεμα της αντίληψής μας για το πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία μας, συνιστά την αποτυχία μας» συνοψίζει χαρακτηριστικά ο Θεοδόσης Τάσιος.

 



 

 

Ο λόγος του πανεπιστημιακού ήταν πάντα καίριος στα χρόνια της μεταπολίτευσης – τόσο από τα έδρανα του ΕΜΠ όσο και από άλλα εσωτερικά και διεθνή φόρα. Εχει δημοσιεύσει 430 επιστημονικές εργασίες και συγγράψει 49 βιβλία σε διάφορες γλώσσες και είναι επίτιμος διδάκτωρ έξι πανεπιστημίων. Μετά άλλον έναν δύσκολο για την Ελλάδα χρόνο, στην κουβέντα μας ανέδειξε την πίκρα του για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και τη δική του δύναμη να κοιτάζει μπροστά, συμπυκνώνοντας τη σοφία της ηλικίας και της ευρύτατης -σπάνιας-παιδείας. «Νιώθω την ίδια ταπείνωση, που ένιωθα κατά τη δικτατορία.

Εχω δώσει περί τις χίλιες διαλέξεις, στην προσπάθειά μου να συμβάλω στη βελτίωση της γνωσιακής και της ηθικοπολιτικής αυτοσυνειδησίας. Τα ίδια υποστήριζα και λίγο μετά την πτώση της Χούντας, όταν αρχίσαμε να ξεχνάμε τα ιδεώδη μας, όμως φτάσαμε σήμερα και τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κατά έναν τρόπο απέτυχα», ήταν τα πρώτα του λόγια στο εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου συναντηθήκαμε.

«Ωστόσο…» λέει, και αφήνει μετέωρο τον λόγο του με μια μικρή παύση. «Ωστόσο, είμαι αγωνιστικά απαισιόδοξος. Επ’ αγαθώ η διάψευση της απαισιοδοξίας» προσθέτει χαμογελώντας.

Ο παράγων άνθρωπος

«Πολλοί πολιτικοί και επιστήμονες φαντάζονται ότι οι κοινωνίες είναι κουρδισμένα κουτιά, απουσία του ανθρώπου. Δεν πιστεύω ότι είναι έτσι. Ο Ινδός οικονομολόγος Αμάρτια Σεν πήρε το 1998 το Νομπέλ Οικονομικών Επιστημών για τη θεωρία της κοινωνικής επιλογής, ουσιαστικά επειδή υπέδειξε ότι η πολιτική είναι ηθική. Ο Αριστοτέλης έλεγε πως ό,τι κάνεις για τον άλλον, το κάνεις για σένα, για να εισπράττεις χαρά. Για να ενεργήσουμε με σοβαρότητα και προς όφελος όλων, δεν χρειάζεται να ζούμε επαίνους μετά θάνατον. Το κέρδος μας ως πολίτες πρέπει να το εισπράττουμε τώρα, σαν μια μπροστάντζα της χαράς που προσφέρουμε στον άλλο. Βέβαια, ο Μπέρτραντ Ράσελ είχε κατηγορήσει τον Αριστοτέλη για εγωισμό. Φαίνεται ότι και οι μεγαλοφυΐες δεν εμποδίζονται να λένε πότε-πότε και καμιά σαχλαμάρα, γιατί είναι δεσμευμένοι από τα δεσμά υψηλών θεωριών» παρατηρεί. «Αλλο αν ο Ράσελ -Βρετανός, φιλόσοφος και ειρηνιστής με Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1950- έχει αφήσει εμβληματική κληρονομιά εναντίον κάθε είδους φανατισμού, τη φράση του: “Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος”» συμπληρώνει.

– Τι είναι, λοιπόν, η ηθικοπολιτική αυτοσυνειδησία;

– Η αντίληψη του πρακτέου κατά τέτοιον τρόπο ώστε να βελτιστοποιηθούν όλες οι ανάγκες του λαού για την παρούσα και κυρίως για τις επόμενες γενιές. Σε αυτόν τον στόχο, το ελληνικό κράτος και η κοινωνία απέτυχαν, και δη τις τελευταίες δεκαετίες. Τα δείγματα ότι η κοινωνία δεν πάει καλά δεν ήταν άγνωστα. Επί χρόνια όλες οι συντεχνίες κατάφερναν να παίρνουν αυξήσεις έτσι ώστε να φτάσουμε να έχουμε απολαβές 30% υψηλότερες από την Ισπανία, παρότι τα οικονομικά της χώρας χειροτέρευαν. Οι πολιτικοί έκαναν αυτό που ήθελε ο λαός, με απόλυτη ακρίβεια. Από κάτω ήταν η πίεση. Δείτε, για παράδειγμα, την κατάληξη της πρότασης Γιαννίτση για μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα. Ο Γιαννίτσης πρότεινε «στερήσεις εδώ και τώρα για χάρη του εκεί και ύστερα». Απέτυχε, διότι ξεσηκώθηκε ο λαός που δεν μπορούσε να διανοηθεί μια τέτοια στάση.

kahn-image-2-following
– Είναι θέμα παιδείας μας; Μήπως την κύρια ευθύνη την έχουν οι πολιτικοί;

– Η λύση δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη. Ας θυμηθούμε τι θα πει «πολιτική λύση». Μια τέτοια λύση εκφράζει αξιακές προτεραιότητες. Π.χ. θυσιάζουμε την αύξηση των συντάξεων για χάρη της βελτίωσης του οδικού δικτύου. Καμιά επιστήμη δεν μπορεί να λάβει τέτοιες αποφάσεις. Η επιστήμη οφείλει να περιγράφει λεπτομερώς το κόστος και τις συνέπειες μιας τέτοιας προτίμησης. Από την πλευρά του, πολιτικός που «αναγγέλλει» την απόφασή του, χωρίς πλήρη περιγραφή των συνεπειών της είναι απατεών (αθελήτως βέβαια…).

Αυξήσεις στους δασκάλους και συνεχής αξιολόγηση

«Αρχίζει να ακούεται έντονα ο “ξύλινος λόγος” μόλις διαβάσεις τις πρώτες σελίδες των σχολικών βιβλίων της Αγωγής» λέει, τονίζοντας μία πρότασή του η οποία συχνά επανήλθε κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας:

«Μας χρειάζεται ένα δεκαπενταετές πλάνο ηθοπαιδείας. Η ηθοπαιδεία είναι η μύηση στο γλυκό κρασί της φιλότητας. Δεν είναι κατάλογος φρονηματισμού, ούτε μετακένωση γνώσεων, όπως επιχειρεί το σημερινό σχολείο. Αγωγή σημαίνει μαθητεία, μύηση, συμμετοχή, παράδειγμα, βίωμα. Αυτά είναι ανεπαρκή στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα και για να μπορέσουν να περάσουν από τη μία γενιά στην άλλη και να αποκτήσουν στέρεες βάσεις στην κοινωνία, χρειάζονται μία δεκαπενταετία παλλαϊκής προσπάθειας». Ο κ. Τάσιος προσθέτει: «Είναι μάλλον προφανές ότι χρειαζόμαστε όξυνση του ηθικού ενεργήματος για να δημιουργήσουμε καλύτερους πολίτες. Μία αίσθηση πειστικού καθήκοντος. Αλλιώτικα, δεν δομείται κοινωνία. Θα υποφέρουμε, αλλά με το παράδειγμά μας θα μειώσουμε τις δυσμενείς συνέπειες της αθλιότητας που άλλοι προκάλεσαν, και αυτό, ανακουφίζοντας την επόμενη γενιά, θα μας δώσει χαρά και ικανοποίηση. Είναι ζήτημα αξιακών, δηλαδή πολιτικών προτεραιοτήτων για τη χώρα». Εστιάζει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση: «στα Νηπιαγωγεία διαμορφώνονται οι άνθρωποι με το πολιτικό ήθος» λέει. Του επισημαίνω ότι για να γίνουν ουσιαστικές και με θεμέλια αλλαγές στην εκπαίδευση, χρειάζονται εκτός από την πολιτική στρατηγική, και εκπαιδευτικοί που να μπορέσουν να την κάνουν πράξη. Και αυτό ίσως δεν απαιτεί μόνο επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, αλλά και αλλαγή της κουλτούρας τους.

«Είναι πράγματι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις σήμερα τους 120.000 (όσοι δηλαδή υπηρετούν στα σχολεία) πολύ καλούς δασκάλους – δημόσιους λειτουργούς, που χρειαζόμαστε. Φοβούμαι ότι κάμποσοι απ’ αυτούς είναι ίσως βαλτωμένοι στην ήσσονα προσπάθεια, όπως και κάμποσοι από εμάς. Ωστόσο, η δουλειά τους έχει αμεσότερη συνέπεια για το μέλλον της χώρας μας. Αρα, και τους μισθούς τους οφείλουμε να αυξήσουμε και τις διαδικασίες πρόσληψης και συνεχούς αξιολόγησής τους να ουσιαστικοποιήσουμε. Οπως φαίνεται ότι έγινε στην Κύπρο πριν από λίγες δεκαετίες με λαμπρά αποτελέσματα στη στάθμη μόρφωσης σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Είναι δυσανάλογα μεγάλες οι επιπτώσεις για το μέλλον των πολιτών. Ολα τα σημερινά προβλήματα της παιδείας πάντως, είναι καθρέφτισμα των προβλημάτων του λαού».

Είναι όνειδος να θέλουμε να διοικούν το πανεπιστήμιο παιδιά λυκείου

– Πώς βλέπετε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τη σύμπλευση των Ανεξάρτητων Ελλήνων για δεύτερη φορά;

– Δεν άκουσα έναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο, με το υπόβαθρο του Ορθού Λόγου της Κοινωνικής Αριστεράς που δεν αλληθωρίζει με ολοκληρωτισμούς. Αντ’ αυτού, ακούγοντας τις αντιφατικές φλυαρίες ορισμένων -λίγων, ευτυχώς- υπουργών, αγωνιούσα μήπως μας φέρουν πίσω στην ευδαίμονα Βενεζουέλα. Ωστόσο, αποδεικνύεται τώρα εντονότερα το ευρύτερο έλλειμμα πολιτικής αυτοσυνειδησίας μας, για το οποίο μιλούσα τον περασμένο Γενάρη στο περιοδικό Economist.

SONY DSC

– Γιατί πιστεύετε ότι τα εκλογικά ποσοστά της Χρυσής Αυγής διατηρήθηκαν σε τέτοια επίπεδα;

– Eχω αναφερθεί στο παρελθόν στο έλλειμμα δημοκρατικότητας ενός μικρού τμήματος του λαού μας, καθώς και στην πολιτική αφέλεια της πίστης σε ολοκληρωτικές δήθεν λύσεις, τρομάρα μας. Δεν ντρέπομαι λοιπόν να παραδεχθώ ότι δεν εκπλήσσομαι από τη σταθερότητα των ποσοστών των οπαδών του ολοκληρωτισμού.

– Ο πρώην υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς ήταν συνάδελφός σας στο ΕΜΠ. Ξεκίνησε τη θητεία του με περγαμηνές αλλά γρήγορα απογοήτευσε πολλούς με τις επιλογές του.

– Ο Αριστείδης Μπαλτάς είναι προικισμένος επιστήμων και πολύ καλός δάσκαλος. Πρωτοστάτησα ως εισηγητής στη βράβευσή του με το βραβείο εξαίρετης πανεπιστημιακής διδασκαλίας Ξανθόπουλου – Πνευματικού. Oμως, πρόσφατα σχημάτισα την εντύπωση ότι ενδέχεται να υπόκειται στα δεσμά ορισμένων ιδεοληψιών. Για παράδειγμα, η πρόταση για κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Αν θέλεις να αποκαταστήσεις τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια, οφείλεις να έχεις το θάρρος να παραδεχθείς ότι η εκλογική διαδικασία με τις κάλπες έχει προβλήματα, έχει στοιχεία αντιδημοκρατικότητας. Oλοι γνωρίζουμε τα περιστατικά βίας από μειοψηφίες φοιτητών κατά τη διάρκεια εκλογών με κάλπη. Το τελευταίο που θα φανταζόμουν είναι να χαρακτηρίζεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία αντιδημοκρατική στα ελληνικά ΑΕΙ!

– Θεωρείτε επικοινωνιακό του λάθος να χαρακτηρίσει ρετσινιά την αριστεία;

– Το λάθος είναι κατ’ αρχήν φιλοσοφικό. Oταν κάποιος θέλει να χτυπήσει τον ελιτισμό, δεν το κάνει επειδή υπάρχουν παιδιά με μυαλό που θέλουν να φοιτήσουν σε ένα καλύτερο σχολείο. Το κάνει επειδή επιδιώκει να περιορίσει την κοινωνική αδικία ενώπιον της παιδείας. Θα έπρεπε, λοιπόν, να στρέψει τις ενέργειές του εκεί που γεννιέται η αδικία, στο μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο των γονέων, δηλαδή. Ο Κένεντι υποκαθιστούσε τη μορφωτική υστέρηση των γονέων με μία πολιτική παρέμβαση μορφωτικού χαρακτήρα στη ρίζα, μέσα στα σπίτια των φτωχών. Τις ίδιες παρεμβάσεις στις γειτονιές έκαναν και οι Γάλλοι σοσιαλιστές. Αντί να κάνει κάτι ανάλογο, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να εκδικηθεί τα παιδιά που έχουν μυαλό και δεν τα αφήνει να φοιτήσουν, μέσω εξετάσεων, στα Πρότυπα σχολεία για να αναπτύξουν τις ικανότητές τους, όπως δικαιούνται ως πολίτες. Αυτό είναι αυτοκτονικό για τον λαό που περιμένει να φάει ψωμί απ’ τα καλά μυαλά του και απαράδεκτο για τα παιδιά.

kahn-and-selesnick-2Τα Συμβούλια Ιδρυμάτων

– Πώς κρίνετε την κατάργηση των Συμβουλίων στα ΑΕΙ, όπου μετείχαν Ελληνες πανεπιστημιακοί που διαπρέπουν στο εξωτερικό;

– Είναι όνειδος να θέλουμε να διοικούν το πανεπιστήμιο τα παιδιά του Λυκείου που μόλις εισήλθαν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, και όχι εκείνα τα παιδιά που βγήκαν από τα ελληνικά πανεπιστήμια και τώρα διαπρέπουν. Εξάλλου, ο εναγκαλισμός κάμποσων πρυτάνεων με τα θλιβερά, ενδοσχολικά παραρτήματα των κομμάτων, πώς αλλιώς θα παταχθεί; Αφήστε λοιπόν τον θεσμό των Συμβουλίων να δοκιμασθεί, και τότε τον ξανακρίνουμε. Εμπειρικά όμως και όχι με ιδεολογικά κριτήρια.

«Οι επιλογές αυτές μπορεί να οφείλονται στο ότι εμείς πιστεύουμε πως είμαστε καλύτεροι από τους δυτικούς που εφαρμόζουν τέτοια συστήματα, και άρα δεν τα χρειαζόμαστε. Αλλωστε, είμαστε απόγονοι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού» παρατηρώ.

«Ας τα αφήσουν αυτά τα ελληναράδικα. Μπορεί να ήταν απαραίτητα για την τόνωση της εθνικής μας ταυτότητας το 1800, αλλά τώρα; Εκμεταλλευόμαστε ένα κλέος στο οποίο δεν συνεργήσαμε. Γιατί; Και αυτή η στάση είναι θέμα παιδείας, κουλτούρας» λέει και αφού κοντοστέκεται λίγο, τονίζει: «Ισως στο παρελθόν, το επαρκές κίνητρο για να αποκτήσει ένας νέος καλύτερη παιδεία από τους γονείς του ήταν να ξεπεράσει την άθλια κοινωνική διαστρωμάτωση. Τώρα πλέον, μετά την πολλαπλή κρίση που έχει βιώσει η χώρα, είναι και θέμα εθνικής επιβίωσης. Άλλωστε, η παιδεία είναι εισπνοή παρελθόντος και εκπνοή μέλλοντος».

Η συνάντηση

Συναντηθήκαμε προ καιρού, μεσημέρι καθημερινής, στο εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο κτίριο «Κωστής Παλαμάς» επί της οδού Ακαδημίας. Δεν ήταν δύσκολο να επιλέξει χώρο, καθώς όπως μου είπε «κινείται στο κέντρο». Πριν καθήσουμε, περπατώντας παρατηρήσαμε προσωπογραφίες πρυτάνεων και πανεπιστημιακών του ΕΚΠΑ, καθώς και τα υπόλοιπα έργα που εκτίθενται στο διώροφο κτίριο. Επιλέξαμε φιλέτο σολομού και σαλάτα και το γεύμα έκλεισε με γαλλικό καφέ για τον κ. Τάσιο, μια μπίρα χωρίς αλκοόλ για μένα. Ο λογαριασμός ήταν 23 ευρώ.

Oι σταθμοί του

1930
Γεννιέται στην Καστοριά.

1948-1954
Σπουδές Πολιτικού Μηχανικού στο ΕΜΠ και στο Παρίσι.

1955-1965
Μελετητής Γεφυροποιίας και έργων Εδαφομηχανικής.

1964-1997
Καθηγητής ΕΜΠ, πρόεδρος διεθνών επιστημονικών οργανισμών, σύμβουλος στον ΟΗΕ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

1966
Γάμος με τη Ρέα Ιωαννίδου.

1985
Επίτιμος καθηγητής πανεπιστημίου Νανγκίν (Κίνα).

1986
Μετάλλιο της πόλης των Παρισίων.

2004
Επίτιμος πρόεδρος Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

2004
Εκλογή στην Ακαδημία Επιστημών του Τορίνο.

2013
International Award of Merit in Structural Engineering.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΘΑ

Ζητείται ένα θαύμα για την ΣΕΘΑ*

Π. Καρβουνόπουλος 16/02/2017 | 

Του Παναγιώτη Μαυρόπουλου, Απόστρατου Αξιωματικού

Η Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ) είναι το τελευταίο θεσμοθετημένο εκπαιδευτικό στάδιο της δια βίου μάθησης των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Αποστολή της είναι η εκπαίδευση των σπουδαστών (Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του Πυροσβεστικού και του Λιμενικού Σώματος, καθώς και υπαλλήλων των Υπουργείων, Οργανισμών και Επιχειρήσεων Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου) σε θέματα στρατηγικής εθνικής ασφαλείας, ως του εθνικού σχεδίου για τη συντονισμένη χρήση όλων των συντελεστών ισχύος του κράτους, με σκοπό την προάσπιση και προώθηση των εθνικών συμφερόντων, όπως αυτά αποφασίζονται από την πολιτική ηγεσία.

Ως τυπικό στρατιωτικό ίδρυμα, η ΣΕΘΑ διαθέτει μια εξαιρετικά συμπαγή οργάνωση και ομαλή λειτουργία. Όμως, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζει εγγενείς αδυναμίες: η εφαρμοζόμενη εκπαιδευτική διαδικασία υλοποιείται πρωτευόντως μέσω διαλέξεων από έδρας με περιορισμένη συμμετοχή των σπουδαστών· δεν διαθέτει μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με αποτέλεσμα να βασίζεται σε εξωτερικούς διαλέκτες προερχόμενους από την ακαδημαϊκή κοινότητα· και τέλος, στη Σχολή δεν διεξάγεται ακαδημαϊκή έρευνα σε θέματα υψηλής και στρατιωτικής στρατηγικής. Όμως, αντικείμενο του παρόντος άρθρου δεν αποτελούν τα συγκεκριμένα προβλήματα, η επίλυση των οποίων πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαρκούς μερίμνης των διοικήσεων, αλλά η ανάδειξη δύο άλλων θεμάτων που σχετίζονται με την εκπαίδευση στην Σχολή, ενός διαχρονικού και ενός το οποίο ανέκυψε πρόσφατα, όπως εκτίθενται στη συνέχεια.

Ένα θέμα το οποίο επανέρχεται αρκετά συχνά στην δημόσια συζήτηση περί της ΣΕΘΑ είναι η ακαδημαϊκή αξία του απονεμόμενου τίτλου σπουδών, και πιο συγκεκριμένα η σχέση του με τα αντίστοιχα των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών (master) των πανεπιστημίων. Εξ αιτίας του συγκεκριμένου θέματος, η Σχολή υλοποίησε ένα πρόγραμμα συνεργασίας με το πανεπιστήμιο του Plymouth, από το 2005, και με το ΠΑΝΤΕΙΟ πανεπιστήμιο, από το 2014, τα οποία, κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, απονέμουν μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε περιορισμένο αριθμό σπουδαστών, για τους οποίους το ΓΕΕΘΑ καταβάλει σχετικά (υψηλά) δίδακτρα. Ως αποτέλεσμα, το σύνολο των σπουδαστών παρακολουθεί το εξαιρετικά απαιτητικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΣΕΘΑ, το οποίο περιλαμβάνει καθημερινή εξάωρη παρακολούθηση διαλέξεων και εργασίες, ενώ ένας περιορισμένος αριθμός σπουδαστών παρακολουθεί παράλληλα και το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών ενός εκ των προαναφερθέντων πανεπιστημίων. Η ρύθμιση αυτή, στην οποία οι σπουδαστές πρέπει να παρακολουθούν ταυτόχρονα το πρόγραμμα του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών και το πρόγραμμα της ΣΕΘΑ, είναι αντιεκπαιδευτική και, από ακαδημαϊκή άποψη, επιεικώς απαράδεκτη. Είναι φυσιολογικά αδύνατη η ταυτόχρονη παρακολούθηση δύο προγραμμάτων σπουδών, έστω και σχετικών. Οι σπουδαστές επικεντρώνονται πρωτίστως στο πρόγραμμα των πανεπιστημίων και δευτερευόντως στην παρακολούθηση του εκπαιδευτικού προγράμματος της ΣΕΘΑ. Είναι συνεπώς προφανές ότι η εκπαίδευση στην ΣΕΘΑ καθίσταται για αρκετούς σπουδαστές πάρεργο και ότι η συνεργασία αυτή υπονομεύει την λειτουργία της ως στρατιωτικού εκπαιδευτικού ιδρύματος.

Όμως, το πρόβλημα είναι ακόμα πιο σοβαρό και έχει την βάση του στην απαξίωση της ΣΕΘΑ από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, πρωταρχικά δε από το ΓΕΕΘΑ. Η ΣΕΘΑ είναι το καλύτερο σχολείο της πολιτείας, δεδομένου ότι σ’ αυτήν φοιτούν Αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, του Πυροσβεστικού και του Λιμενικού Σώματος, καθώς και υπάλληλοι των Υπουργείων, Οργανισμών και Επιχειρήσεων Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου με εικοσαετή τουλάχιστον εμπειρία. Το εκπαιδευτικό της πρόγραμμα (πρέπει να) είναι εξ ορισμού επιπέδου μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών. Από την άλλη πλευρά, αν και θα ήταν επιθυμητή η αναγνώριση του απονεμόμενου τίτλου σπουδών από την ακαδημαϊκή κοινότητα, αυτό δεν είναι το μείζον. Η Σχολή απονέμει τον δικό της ιδιαίτερο τίτλο σπουδών, για τον οποίο οι αποφοιτούντες θα πρέπει να είναι υπερήφανοι, όπως οι διδάσκοντες ακαδημαϊκοί που θεωρούν την συμμετοχή τους στην εκπαιδευτική διαδικασία της ΣΕΘΑ τιμή. Εάν το ΓΕΕΘΑ θεωρεί απαραίτητη την φοίτηση 20-25 αξιωματικών του σε μεταπτυχιακά προγράμματα στρατηγικών σπουδών πανεπιστημίων της ημεδαπής ή της αλλοδαπής, θα μπορούσε να προκηρύξει αντίστοιχες θέσεις και να τους στέλνει απευθείας, χωρίς να τους αναγκάζει να παρακολουθούν ταυτόχρονα το πρόγραμμα της ΣΕΘΑ.

Όμως, η απαξίωση δεν σταματάει εδώ. Το εκπαιδευτικό έτος 2016-2017 το ΓΕΕΘΑ προχώρησε σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία· για οικονομικούς λόγους η διάρκεια φοίτησης στη Σχολή περιορίσθηκε από τους 10 στους 6 μήνες. Είναι ανθρωπίνως αδύνατη η εκπλήρωση των εκπαιδευτικών αντικειμενικών σκοπών της Σχολής στο εξαιρετικά περιορισμένο διάστημα του ενός εξαμήνου. Ουσιαστικά πρόκειται περί υποβάθμισης του εκπαιδευτικού προγράμματος σε μια σειρά διαλέξεων, οι οποίες ενδεχομένως σε ένα επόμενο στάδιο «εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης» να παραδίδονται μέσω διαδικτύου, χωρίς να απαιτείται η φυσική παρουσία των σπουδαστών. Και σε μια τέτοια περίπτωση, εφόσον η τεχνολογία το επιτρέπει, γιατί να μην φοιτούν όλοι οι αξιωματικοί;

Ως καλοπροαίρετος παρατηρητής θα μπορούσε κάποιος να δεχθεί την επιχειρηματολογία των εμπνευστών της μεταρρύθμισης περί περιορισμού του κόστους λειτουργίας, και μάλιστα την περίοδο αυτή της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα μας. Όμως, όλο αυτό έρχεται σε τραγική αντίθεση με την συνεχιζόμενη κοστοβόρα συνεργασία της Σχολής με τα πανεπιστήμια του Plymouth και το ΠΑΝΤΕΙΟ· εάν ο περιορισμός των εξόδων είναι επιτακτική ανάγκη, ορίστε «πεδίον δόξης λαμπρόν».

Αυτό όμως που χρειάζεται η ΣΕΘΑ δεν είναι η εξίσωση του απονεμόμενου τίτλου σπουδών με τους αντίστοιχους των μεταπτυχιακών προγραμμάτων των πανεπιστημίων· είναι μια νέα προσέγγιση στην εκπαίδευση των ανωτέρων αξιωματικών για την καλύτερη προετοιμασία τους για τα ανώτατα αξιώματα. Όντας ένα σχολείο εφαρμοσμένης στρατηγικής σε όλα της τα επίπεδα, η διδασκαλία της, απευθυνόμενη σε επαγγελματίες με εμπειρία τουλάχιστον είκοσι ετών, απαιτεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με την διδασκαλία της στρατηγικής σε διάφορα πανεπιστημιακά προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών, όπου ο σκοπός είναι η διδασκαλία του θεωρητικού υποβάθρου της στρατηγικής. Η εφαρμοσμένη στρατηγική προϋποθέτει καλή γνώση του θεωρητικού υποβάθρου της στρατηγικής, της πολεμικής τέχνης, των διεθνών σχέσεων και της στρατιωτικής ιστορίας, και διδάσκεται μέσω μιας συμμετοχικής εκπαιδευτικής διαδικασίας με την οποία επιτυγχάνεται η αλληλεπίδραση της θεωρητικής γνώσης με την εμπειρία, προς όφελος αμφοτέρων. Απαιτείται επαναφορά της διάρκειας των σπουδών στους δέκα μήνες έτσι ώστε να είναι εφικτή η υλοποίηση ενός αξιοπρεπούς προγράμματος στρατηγικών σπουδών· μια ριζική αναθεώρηση του προγράμματος σπουδών που θα αναλάβουν οι ίδιες οι Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες δεν πρέπει κατά κανένα τρόπο να απεμπολήσουν το δικαίωμα και την υποχρέωσή τους να καταρτίζουν μόνες τους τα προγράμματα σπουδών των στρατιωτικών σχολών, όπως αυτές κρίνουν ότι εξυπηρετούνται οι ανάγκες τους. Μόνον έτσι οι Ένοπλες Δυνάμεις θα παράγουν Στρατηγούς-Στρατηγιστές, θέμα που έχει επισημάνει (για το στρατιωτικό κατεστημένο των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας του) ο αναμορφωτής της Σχολής Πολέμου του Ναυτικού των ΗΠΑ, Αντιναύρχος Stansfield Turner, με την ακόλουθη διατύπωση: «Η αυξημένη μας εξάρτηση από τους πολίτες και τα “think tanks” για να σκέφτονται για μας, αντανακλά την αποτυχία των Σχολών Πολέμου. Πρέπει να είμαστε ικανοί να παράγουμε στρατιωτικούς οι οποίοι θα είναι το ίδιο ικανοί με τους καλύτερους πολίτες στρατηγιστές, διαφορετικά θα πρέπει να απεμπολήσουμε τον έλεγχο του επαγγέλματός μας».

Όμως τίποτα δεν πρόκειται να γίνει όσο ο «εχθρός» βρίσκεται εντός των τειχών· και στη συγκεκριμένη περίπτωση «εχθρός» είναι όλοι αυτοί που θεωρούν την φοίτηση στην ΣΕΘΑ χαμένο χρόνο. Άποψη που αποτελεί την απόλυτη απαξίωση και εκ των έσω υπονόμευση του κύρους του ανωτάτου σχολείου των Ενόπλων Δυνάμεων και καλύτερου σχολείου της πολιτείας, η αποφοίτηση από το οποίο θα έπρεπε να είναι απαραίτητη προϋπόθεση της προαγωγής των αξιωματικών μας στους ανωτάτους βαθμούς, όπως συμβαίνει σε όλες τις προηγμένες στρατιωτικά χώρες του κόσμου. Αλήθεια, πόσοι από την σημερινή ηγεσία των Ενόπλων μας Δυνάμεων αποφοίτησαν από την ΣΕΘΑ;

* Δανεισμένο από τον τίτλο του βιβλίου «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα»

 

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΟΣ

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 77

    Την Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017, πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Ομοσπονδίας, συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΟΣ, με τον Αντιπρόεδρο και Τομεάρχη Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας κ. Άδωνι Γεωργιάδη, με τη συμμετοχή και του Ειδικού Συμβούλου Υποστράτηγου ε.α. Εμμανουήλ Κωττάκη.  Η συνάντηση έγινε κατόπιν επιστολής του, στην οποία εξέφρασε την επιθυμία να συναντηθεί με το ΔΣ της ΠΟΣ, προκειμένου να

ενημερωθεί για τα θέματα που αφορούν στον κλάδο των αποστράτων.

 

     Στη συνάντηση, που διήρκησε περίπου 1 ώρα και 30 λεπτά, παρουσιάσθηκαν και συζητήθηκαν τα παρακάτω:

           1.   Ενημέρωση για την ΠΟΣ.

     2. Τα χαρακτηριστικά των Στελεχών  και η ιδιαιτερότητα των  εργασιακών συνθηκών των  στρατιωτικών.

       3.   Οι αποφάσεις του ΣτΕ και η εφαρμογή τους.

            Κατατέθηκε συγκεκριμένη και κοστολογημένη πρόταση για υλοποίηση, λαμβάνοντας υπόψη τη δημοσιονομική κατάσταση της Χώρας.

       4.   Ο νόμος για την ασφαλιστική μεταρρύθμιση (Ν. 4387/2016)

            Προτάθηκε η επανεξέταση της ένταξης των στρατιωτικών στον ΕΦΚΑ.

        Ανταποδοτική σύνταξη (άρθρο 8): Υποβλήθηκε λεπτομερής και αιτιολογημένη πρόταση, για αλλαγή υπολογισμού του συντελεστή των ετών υπηρεσίας, με βάση τον επιπλέον χρόνο που υπηρετούν οι στρατιωτικοί, λόγω υπηρεσιών και ασκήσεων.

          Συντάξεις χηρείας (άρθρο 12): Άρθρο ανάλγητο, το οποίο επηρεάζει ιδιαίτερα τους Στρατιωτικούς, διότι το 55% των συζύγων τους  δεν εργάζεται, επειδή αδυνατεί να εξεύρει εργασία, λόγω συχνών μεταθέσεων.  Από πρόσφατα στοιχεία διαπιστώνεται ότι έχουν αποβιώσει ή φονευθεί στρατιωτικοί και σε ηλικίες κάτω των 58 ετών σε ποσοστό που προσεγγίζει το 8%, που σημαίνει ότι η πλειοψηφία των συζύγων τους ήταν κάτω από 50-52 ετών και δεν θα λάβουν σύνταξη.

        Απασχόληση Συνταξιούχων (άρθρο 20):  Επισημάνθηκε η αντισυνταγματικότητα της ολοσχερούς περικοπής της σύνταξης για στους απασχολούμενους στο Δημόσιο (βάσει γνωμοδότησης Ε.Σ.).  Προτάθηκαν:  

Η ολοσχερής κατάργηση του συγκεκριμένου άρθρου, το οποίο εισήχθη στη νομοθεσία πρώτη φορά το 2010, που περιορίζει την οικονομική ελευθερία.

Η μη περικοπή τουλάχιστον της σύνταξης για την άσκηση διδακτικού έργου από τα εν αποστρατεία στελέχη.

      Μετοχικά Ταμεία (άρθρο 47):  Προτάθηκε η εξαίρεση των Μετοχικών Ταμείων των Ε.Δ. από τις διατάξεις του άρθρου, διότι οι πάσης φύσεως κρατήσεις δεν είναι κοινωνικοί πόροι.

        Πρόσθετοι πόροι ασφαλιστικού συστήματος (άρθρο 49):  Προτάθηκε η εξαίρεση των ακινήτων των ΝΠΔΔ του ΥΠΕΘΑ από την εισφορά στον ΕΦΚΑ 20% των εσόδων τους, που προκύπτουν από την εκποίηση και εκμετάλλευση τους.

        Προσαύξηση σύνταξης λόγω επικινδυνότητας:  Υποβλήθηκε πρόταση να εξακολουθούν να ισχύουν οι διατάξεις του άρθρου 43 του ΠΔ 169/2007.

            5.   Συνταγματική αναβάθμιση Ενόπλων Δυνάμεων και προσωπικού.

           Η Ομοσπονδία παρουσίασε τις απόψεις της επί του θέματος, το οποίο επεξεργάζεται.  Ο κ. Γεωργιάδης συμφώνησε με την ιδέα και ζήτησε συγκεκριμένη και αιτιολογημένη πρόταση για να τη μελετήσει και να την προωθήσει για υλοποίηση.

            6.   Ο συνδικαλισμός στις Ε.Δ.

          Παρουσιάσθηκε εμπεριστατωμένη ανάλυση για τη διαδικασία ψήφισης της σχετικής διάταξης στο Ν. 4407/2016.  Η Ομοσπονδία θεωρεί ότι ο συνδικαλισμός έχει άμεση σχέση με την ίδια τη δομή των ΕΔ, την ιεραρχία, την πειθαρχία και την λειτουργία τους, με ότι αυτό συνεπάγεται για την εκτέλεση της αποστολής των ΕΔ και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή και ώριμη αντιμετώπιση. Ο συνδικαλισμός, καταργεί σοβαρές αρμοδιότητες από τις Διοικήσεις των Μονάδων και των Σχηματισμών, αφού, σύμφωνα με το άρθρο 4, παρ 1 του 1264/1982, που ισχύει πλέον και για τα στελέχη των ΕΔ: «Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν σκοπό τη διαφύλαξη και προαγωγή των εργασιακών, οικονομικών, ασφαλιστικών κοινωνικών και συνδικαλιστικών συμφερόντων των εργαζομένων».  

             7.   Το γένος ως κριτήριο εισόδου στις Στρατιωτικές Σχολές.

                Η Ομοσπονδία πρότεινε να επανέλθει η προϋπόθεση «Να είναι Έλληνες-νίδες το γένος» για τη συμμετοχή των υποψηφίων στις εισαγωγικές εξετάσεις των Ανωτάτων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ) και των Ανωτέρων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ).  Η κατάργηση αυτής της προϋπόθεσης στρέφεται κατά της ασφάλειας και της ομοιογένειας των Ενόπλων Δυνάμεων, αναλογιζόμενοι το γεωστρατηγικό περιβάλλον της Χώρας μας.

                8.   Παλλαϊκή Άμυνα.

                    Προτάθηκε η εκπόνηση σχεδίου παλλαϊκής άμυνας στα πρότυπα Ελβετίας και Ισραήλ, ώστε οι πολίτες να είναι οργανωμένοι και εκπαιδευμένοι, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την όποια φυσική καταστροφή προέκυπτε, αλλά και να συνδράμουν στην άμυνα της Χώρας.

              9.   Προτάσεις της Π.Ο.Σ. για λοιπά θέματα:

                ΕΛΟΑΣ:  Επαναφορά της κράτησης 2% επί των δαπανών που καταργήθηκε με το Ν.2873/2000 (άρθρο 34).

                Επίδομα Παραμεθορίου

               Αιμοδοσία αποστράτων: Έκδοση απόφασης ή διαταγής για κάλυψη των αναγκών σε αίμα των αποστράτων, είτε εκτάκτως είτε για  χρόνιες παθήσεις.

              Άγαμα και ανασφάλιστα τέκνα:  Επέκταση της Υ.Α και για την Παροχή Ιατρικών Εξετάσεων πέραν από την Παροχή Δωρεάν Νοσηλείας που ισχύει.

         ΑΟΟΑ στο Πικέρμι:  Επιτάχυνση διαδικασιών για πλήρη αποδέσμευση της έκτασης των περίπου 5.500 στρεμμάτων. 

               ΝΙΜΤΣ και στρατιωτικά φαρμακεία:  Βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών.

              Μισθολόγιο: Σύνδεση του μισθολογίου των ε.α. με ε.ε. και σύνδεση του μισθού του Α/ΓΕΕΘΑ με αυτόν του Προέδρου του Αρείου Πάγου.

              Στέγαση:  Αξιοποίηση στρατιωτικών χώρων για την στέγαση των ε.ε. στελεχών.

 

          Κατά την διάρκεια της ενημέρωσης έγινε εποικοδομητική συζήτηση.  Ο κ. Γεωργιάδης ευχαρίστησε το ΔΣ για την εμπεριστατωμένη ενημέρωση, δεσμεύτηκε ότι θα μελετήσει το 18σέλιδο υπόμνημα, που του επέδωσε η Ομοσπονδία και δήλωσε ότι είναι στην διάθεση της ΠΟΣ για την επίλυση ή την προώθηση των θεμάτων που αφορούν τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Ομοσπονδία θεωρεί χρήσιμη και εποικοδομητική αυτή τη συνεργασία, στα πλαίσια της ενημέρωσης των κομμάτων για τις θέσεις και τις προτάσεις της.

 

                                               Για το Διοικητικό Συμβούλιο

                Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                 Ο  ΑΝΑΠΛ.  ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ                                                                                                                                                                                                   

         Νικολόπουλος Βασίλειος                                                  Ταραντίλης Δημήτριος

                  Ταξίαρχος  εα                                                        Συνταγματάρχης  εα

Τελευταία Ενημέρωση στις Τρίτη, 07 Φεβρουάριος 2017 00:36

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Ο ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Ο Ισραηλινός στρατός ισχυρότερος από ποτέ: Γιατί έχει τον πιο προηγμένο τεχνολογικά στρατό στον κόσμο;

 

Το 1950, μόλις δύο χρόνια μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η πρώτη εμπορική αντιπροσωπεία της χώρας ξεκίνησε για τη Νότια Αμερική.

 

 

Το Ισραήλ χρειαζόταν απεγνωσμένα εμπορικούς εταίρους. Σε αντίθεση με τους αραβικούς αντιπάλους του, το Ισραήλ δεν είχε φυσικούς πόρους για να χρηματοδοτήσει την οικονομία του. Δεν υπήρχε πετρέλαιο ή μέταλλα. Δεν υπήρχε τίποτα.

 

 

Η αντιπροσωπεία πραγματοποίησε δύο συναντήσεις, οι οποίες μόνο αστείες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν. Οι Ισραηλινοί προσπαθούσαν να πουλήσουν πορτοκάλια, σόμπες κηροζίνης και ψεύτικα δόντια. Για χώρες όπως η Αργεντινή, η οποία καλλιεργούσε τα δικά της πορτοκάλια και η οποία ήταν συνδεδεμένη με ηλεκτρικό δίκτυο, τα εν λόγω προϊόντα ήταν άχρηστα.

 

 

Δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς ότι οι Ισραηλινές εξαγωγές, ήταν εντελώς ασήμαντες πριν από 67 χρόνια. Σήμερα, το Ισραήλ είναι μία υπερδύναμη υψηλής τεχνολογίας και μία χώρα που εξάγει τα πιο κορυφαία όπλα σε όλον τον κόσμο, με περίπου 6,5 δισ.δολαρία κέρδος από τις ετήσιες πωλήσεις όπλων.

 

 

Από το 1985, για παράδειγμα, το Ισραήλ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας drones, υπεύθυνος περίπου για το 60% που κυκλοφορούν στην παγκόσμια αγορά, με τις ΗΠΑ να ακολουθούν κατέχοντας το 25% στην αγορά. Οι πελάτες του Ισραήλ βρίσκονται παντού από τη Ρωσία μέχρι τη Νότια Κορέα και από την Αυστραλία μέχρι τη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βραζιλία.

 

 

Το 2010, για παράδειγμα, πέντε χώρες του ΝΑΤΟ, πετούσαν ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη(drones) στο Αφγανιστάν. Πώς έγινε αυτό; Πώς μία χώρα που δεν έχει κλείσει ακόμα ούτε τα 70 της χρόνια, να έχει σήμερα έναν από τους πιο τεχνολογικά προηγμένους στρατούς στον κόσμο, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι σύγχρονοι πόλεμοι;

 

 

H απάντηση εδώ βρίσκεται σε έναν συνδυασμό από τον αριθμό των μοναδικών εθνικών χαρακτηριστικών του Ισραήλ.

 

 

Πρώτον, παρά το μικρό μέγεθος του Ισραήλ, περίπου το 4,5% του ΑΕΠ δαπανάται στην έρευνα και την ανάπτυξη σχεδόν το διπλάσιο ποσοστό από τον μέσο όρου του ποσοστού που δαπανάται από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Από το ποσοστό αυτό, περίπου το 30% πηγαίνει σε στρατιωτικά προϊόντα. Συγκριτικά, μόνο το 2% των γερμανικών πόρων και το 17% των αμερικανικών πόρων προορίζονται για τον στρατό.

 

 

Μία άλλη σημαντική συμβολή είναι η κουλτούρα της καινοτομίας και της δημιουργικότητας στο Ισραήλ. 
Οι Ισραηλινοί είναι περισσότερο πρόθυμοι να αναλάβουν κινδύνους σε σχέση με άλλα έθνη. Αυτό ενσωματώνεται στην νοοτροπία τους κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής τους στρατιωτικής θητείας, η οποία ξεκινά από νεαρή ηλικία και κατά την οποία οι νέοι παίρνουν μέρος σε αποστολές, με συχνά θανάσιμες συνέπειες.

 

 

Τέλος, το Ισραήλ βρισκόταν σε μία διαρκή κατάσταση σύγκρουσης, από την ίδρυσή του, λαμβάνοντας μέρος σε έναν πόλεμο σχεδόν κάθε δεκαετία. Αυτή η πραγματικότητα οδήγησε τους Ισραηλινούς να έχουν συνεχώς τα μάτια στραμμένα προς την πλάτη τους, να είναι δημιουργικοί και να βρίσκουν καινοτόμους τρόπους και όπλα ώστε να επιβιώσουν. Αυτή είναι η ιστορία του Ισραήλ.

 

 

Και τώρα ας δούμε συνοπτικά μερικά από τα κορυφαία όπλα του Ισραήλ:

 

 

Μίνι κατασκοπευτικοί δορυφόροι

 

default

 

 

To 1988, το Ισραήλ έστειλε τον πρώτο του κατασκοπευτικό δορυφόρο στο διάστημα και έτσι εντάχθηκε ανάμεσα στη λέσχη με τα μόλις οκτώ έθνη που διαθέτουν ανεξάρτητες δυνατότητες δορυφορικής – δρομολόγησης.

 

 

Το Ισραήλ δεν έχει επικεντρωθεί στην κατασκευή μεγάλων δορυφόρων, αντιθέτως κατασκευάζει τους γνωστούς ως «μίνι δορυφόρους». Οι δορυφόροι που σχεδιάζει ζυγίζουν περίπου 300 κιλά, σε αντίθεση με τους δορυφόρους της Αμερικής που ζυγίζουν έως 25 τόνους.

 

 

Drones

 

heron tp

 

 

Αναφέρονται ως τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη του Ισραήλ που μπορούν να φθάσουν στο Ιράν. Το Heron TP είναι το μεγαλύτερη μη επανδρωμένο όχημα του Ισραήλ με άνοιγμα φτερών 85 πόδια, το ίδιο με ένα επιβατηγό αεροσκάφος, Boeing 737. Μπορεί να παραμείνει στον αέρα για 24 ώρες, μεταφέροντας φορτίο ενός τόνου.

 

 

To άκρως απόρρητο τανκ

 

merkava tank

 

 

Στις ημέρες μας, το τανκ Μervaka είναι ίσως ένα από τα πιο άκρως απόρρητα έργα του Ισραήλ. Λέγεται ότι πρόκειται για ένα από τα πιο θανατηφόρα τανκ στον κόσμο και ότι η κατασκευή του ξεκίνησε από ανάγκη, όταν χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες αρνήθηκαν να πουλήσουν τανκ στο Ισραήλ. Έτσι το 1970 το Ισραήλ κατασκεύασε το δικό του τανκ.

 

 

Το νεότερο μοντέλο, γνωστό ως Merkava Mk 4 είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό. Mπορεί να φτάσει ταχύτητες 40 μίλια/ ώρα και έχει ένα πλήρως ανανεωμένο αρθρωτό σύστημα θωράκισης.

 

 

Πηγή: Aπό τον δημοσιογράφο Yaakov Katz του Νew York Post

 

 

Κέρδος online   31/1/2017 7:30

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΤΑ ΟΚΤΩ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΙΚΟΥ 2017

Τα οκτώ σημεία του εφιαλτικού 2017

Πώς θα εξελιχθούν οι διεθνείς σχέσεις, οι παγκόσμιες οικονομικές εξαρτήσεις, οι συσχετισμοί μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων

Αν κανείς επιχειρήσει να αλλάξει τη λέξη «Αμερικανός» – «Αμερική» με το «Γερμανός» – «Γερμανία» και αν ο ίδιος θεατής – ακροατής ανεχθεί τη μετάλλαξη του όρου «Θεός» με τον όρο «δύναμη – ισχύ» τότε η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ συμπίπτει και σημειολογικά παραπέμπει στην ομιλία του Αδόλφου Χίτλερ το 1933 μόλις ανέλαβε χρέη Καγκελαρίου μετά από εκλογές. 

Όλοι εκείνοι που στοιχημάτιζαν στη σταδιακή επαναφορά του αμερικανού προέδρου σε δρόμους ομαλούς και πολιτικές συμβατικές λόγω του μηχανισμού διοίκησης των ΗΠΑ, φαίνεται να απογοητεύονται. Ο Ντόναλντ Τραμπ, όπως όλοι οι λαϊκιστές ηγέτες στην Ιστορία του ανθρώπινου γένους, αναρριχώνται στην εξουσία από μαχητικές μειοψηφίες, έχουν ημερομηνία λήξης και κατά την περίοδο κυριαρχίας τους επέρχονται μείζονες ή ελάσσονες καταστροφές. Ορισμένοι χαρακτηρίζουν αυτές τις περιόδους ως δικλίδες ασφαλείας και αναδιάρθρωσης των οικονομιών μετά από μία διαχρονική, αδιέξοδη και σφαιρική κρίση κέρδους αλλά και των αξιών που συνόδευαν την πρωθύστερη περίοδο. Η ανθρωπότητα έχει εισέλθει σε αυτή την περίοδο αναδιάρθρωσης από την πρώτη εκδήλωση της κρίσης το 2008. Η εκλογή Τραμπ ήταν μία αναπόφευκτη, ως φαίνεται, εξέλιξη μετά την εξίσου αναπόφευκτη αποδοχή του συστήματος των παγκόσμιων ισορροπιών, όπως αυτές διαμορφώθηκαν στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Δύο είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης. Το πρώτο αφορά την τάση εκμηδένισης του κέρδους στην παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα. Το δεύτερο αφορά την άμεση επίπτωση της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έως σήμερα. Πρόκειται για την εφιαλτική κλιμάκωση των ανισοτήτων εντός των μητροπόλεων του καπιταλισμού αφενός, εντός των κοινωνιών των αναδυόμενων οικονομικών δυνάμεων αφετέρου, αλλά και μεταξύ των κυρίαρχων οικονομικά δυνάμεων της Δύσης και των υπολοίπων. Αυτή η κυρίαρχη αντίφαση οδηγεί σε Τραμπ, σε Πούτιν, σε Λεπέν, σε Γκρίλο, σε Ερντογάν, αλλά και σε ISIS, σε Αλ Κάιντα, σε εκρήξεις ρατσισμού, σε φαινόμενα αποσύνθεσης όπως το Brexit, σε αναστολή ελευθεριών, σε μείζονες ή ελάσσονες περιφερειακές συγκρούσεις και ανακατατάξεις σφαιρών επιρροής. Με λίγα λόγια οι μηχανισμοί του εκφασισμού οδηγούν στην αναδιάταξη του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου με ή χωρίς παγκόσμια πολεμική ρήξη.

Σε αυτό το πλαίσιο, το 2017 αποκτά περιεχόμενο «κομβικής αλλαγής» για τα παγκόσμια πράγματα. Σε αυτό δυστυχώς συμφωνούν όλα τα γνωστά και λιγότερο γνωστά «Think Tank» ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης (συντηρητικά – προοδευτικά) και ανεξαρτήτως εθνικής καταβολής.

Πώς λοιπόν θα εξελιχθούν οι διεθνείς σχέσεις, οι παγκόσμιες οικονομικές εξαρτήσεις, οι συσχετισμοί μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων αλλά και οι εν εξελίξει δυναμικές (τοπικές – περιφερειακές) εντός του 2017;

Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, την ανίχνευση αυτού του οδικού χάρτη.

1. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2017 αναμένεται η περεταίρω σκλήρυνση του αμερικανικού νομίσματος με άμεση επίπτωση στο εξωτερικό χρέος χωρών που συνδέεται άμεσα με το δολάριο. Χώρες όπως η Τουρκία, η Βραζιλία, η Ινδονησία, η Αίγυπτος και άλλες πολλές θα υποστούν vertigo από την αναπροσαρμογή αυτή.

2. Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θα είναι μεν υπαρκτή αλλά όχι τόσο σημαντική ώστε να επιτρέψει σε χώρες όπως η Ρωσία, η Σαουδική Αραβία, η Βενεζουέλα, η Νιγηρία, η Ινδονησία, να ισοφαρίσουν τις δραματικές απώλειες εισοδήματος από την προηγούμενη περίοδο της δραματικής πτώσης της τιμής των υδρογονανθράκων. Για πρώτη φορά η Σαουδική Αραβία προγραμματίζει για το 2018 την πώληση στην ελεύθερη αγορά ποσοστού της ARAMCO με ό,τι αυτό συνεπάγεται και σε ό,τι παραπέμπει.

3. Κατά το 2017 θα παρακολουθήσουμε την περεταίρω συρρίκνωση του διεθνούς εμπορίου και κατά συνέπεια την καθίζηση των ναύλων στις διεθνείς μεταφορές αλλά και της αξίας των εμπορικών σκαφών που διασφαλίζουν τις θαλάσσιες μεταφορές.

4. Το 2017 θα χαρακτηρίσει άμεσα και ενδεχομένως δραματικά την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις σχέσεις εντός του πυρήνα της, την Ευρωζώνη. Δεν τίθεται ζήτημα ανακοπής της τάσης αποσύνθεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα τίθεται ζήτημα επιτάχυνσης ή επιβράδυνσης του ρυθμού αποσύνθεσής της. Η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία θα υποστούν τη βάσανο των εκλογικών αναμετρήσεων. Η πιθανότερη διάταξη των υποψηφίων για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας θα είναι Λεπέν, Φιγιόν, Μακρόν. Η Μαρίν Λεπέν με τα σημερινά δεδομένα θα είναι ακατόρθωτο να επιβληθεί στο β΄ γύρο της αναμέτρησης. Η διαφορά μεταξύ του Μακρόν και του υπερσυντηρητικού Φιγιόν πιθανώς να περιοριστεί σε μία εκατοστιαία μονάδα.
Στη Γερμανία αναμένεται επικράτηση της Άγκελα Μέρκελ με απώλειες και σχηματισμό κυβέρνησης με τους ανανεωμένους Πράσινους και τη Σοσιαλδημοκρατία. Το δίδυμο Μακρόν – Μέρκελ αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας για την καταρρέουσα ευρωπαϊκή δυναμική. Το δίδυμο Φιγιόν – Μέρκελ θα είναι προβληματικότερο.
Στην Ιταλία αναμένεται ενίσχυση του Μπέπε Γκρίλο και της αντισυστημικής λεγόμενης ψήφου. Πρόκειται για την 3η οικονομία της Ευρωζώνης. Η ενίσχυση του Γκρίλο θα επιφέρει επίταση της αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

5. Η Ρωσία θα επιχειρήσει κατά το 2017 την περεταίρω εκμετάλλευση του «αντισυστημικού» κινήματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μάλιστα χωρίς προσχήματα. Η σταδιακή ελάφρυνση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας από τον άξονα Γαλλίας – Ιταλίας, Ισπανίας, Ελλάδας και εμμέσως της Μεγάλης Βρετανίας, θα ενισχύσει τη «Συμμαχία του Φόβου» γύρω από την Πολωνία, με τις Βαλτικές χώρες, την Αυστρία, τη Σλοβενία, τη Ρουμανία και τη Σουηδία. Η Ουγγαρία και η Σλοβακία είναι διαλλακτικότερες έναντι της Ρωσίας. Η ενίσχυση των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας θα ανατρέψει τους συσχετισμούς σε Μολδαβία – Γεωργία και Ουκρανία ανακόπτωντας την τάση δυτικοποίησης αυτών των χωρών.

6. Η Τουρκία θα επανέλθει στο προσκήνιο διεκδικώντας σφαίρα επιρροής στο Βόρειο και Κεντρικό Ιράκ και τη Συρία. Η αλλαγή της στρατηγικής της είναι ήδη εκφρασμένη. Οι ΗΠΑ θα είναι διατεθειμένες λόγω απαγκίστρωσης να της παραχωρήσουν το προνόμιο εκπροσώπησης του σουνίτικου (μη κουρδικού) στοιχείου στη γραμμή Νερμπίλ-Κιρκούκ-Μοσούλης κατά τα πρότυπα της συνθήκης της Λοζάνης και της συμφωνίας Σάικς – Πικό. Η τάση αυτή θα φέρει στην επικαιρότητα τη διαχρονική αντιπαλότητα Τουρκίας – Ιράν για τις σφαίρες επιρροής. Η Τεχεράνη, που εισήλθε σε εκλογικό έτος, θα διεκδικήσει τα κεκτημένα της. Άλλωστε αναμένεται εντός του 2017 σημαντική επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ – Ιράν με βασικό αφανή νικητή αυτής της αντιπαλότητας το Ισραήλ. Κατά την εκλογική αναμέτρηση στο Ιράν δεν αναμένεται ουσιαστική μεταβολή στους κυρίαρχους συσχετισμούς. Η επιβάρυνση των περσο-αμερικανικών σχέσεων πιθανότατα να ευνοήσει τους σκληροπυρηνικούς. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα.

7. Ο πόλεμος στη Συρία δεν θα λήξει εντός του 2017. Η Τουρκία θα διεκδικήσει στρατιωτικό έλεγχο ανατολικότερα του Αλ Μπαμπ, με τις ευλογίες των Ρώσων, των Αμερικανών και του…  Άσαντ. Ο Ερντογάν θα «χωθεί» ακόμη περισσότερο στον «Βούρκο της Μεσοποταμίας» κατά τη γνωστή ρήση των τούρκων επιτελαρχών για να αποδυναμώσει κατά το δυνατόν τον κουρδικό παράγοντα. Το προσφυγικό ζήτημα θα εξακολουθήσει να τρομοκρατεί την Ευρώπη προσφέροντας στην Άγκυρα άσο διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους. Η πτώση του ISIS σε Μοσούλη και Ράκα δεν θα επιφέρει τη μείωση της τρομοκρατικής απειλής. Το αντίθετο. Εκτιμάται ότι θα αυξηθεί η διεθνοποίηση των χτυπημάτων.

8. Το 2017 θα χαρακτηριστεί από την ποιοτική αλλαγή στις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας. Θα ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, θα επεκταθούν τα παιχνίδια πολέμου στη Σινική Θάλασσα, θα ενισχυθεί η αμερικανική «θηλειά» γύρω από την Κίνα (Κορέα, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ινδικός) και θα διατρανωθεί η αντίθεση της Ουάσιγκτον στο δόγμα της πολιτικής της μίας Κίνας με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη διαμόρφωση των σχέσεων στην Ανατολική Ασία (συμπεριλαμβανομένων της Ινδίας και του Πακιστάν).
Βιώνουμε το Τέλος Εποχής μιας περιόδου από το 1945 έως σήμερα. Στη μεταβατική αυτή περίοδο, όπως και εκείνης του Μεσοπολέμου, οι κοινωνίες δεν είναι έτοιμες ούτε και διατεθειμένες να αλλάξουν σημεία αναφοράς και συνήθειες. Ο Λαϊκισμός μέσω του εκφασισμού των συστημάτων ελέγχου προωθεί την αμεσότερη αλλαγή της μεγάλης εικόνας με την επιβολή ενός κυρίαρχου «Θεάματος». Αυτό του Έθνους – Γένους, της ισχύος, του Θεού και της Προστασίας. Η «Γκουέρνικα» ήταν το επίκεντρο του πειραματισμού αυτού, τότε, κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Ο Πικάσο το αντιλήφθηκε. Εμείς;  

ΑΠΟ ΤΗΝ ATHENS VOICE

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΔΩΡΕΑΝ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ

Το πρόγραμμα των δωρεάν ξεναγήσεων επιστρέφει για τη νέα χρονιά και οι δηλώσεις θα γίνονται μόνο ηλεκτρονικά. 

Σάββατο 28/1

17.00, ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΓΕΛΟΥ & ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ 
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του Μουσείου, Λεωφ. Αμαλίας 4, Σύνταγμα
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 25 άτομα)

Σάββατο 28/1 

12.00, ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΛΑΚΑΣ
Σημείο συγκέντρωσης: Eκκλησάκι Αγ. Δύναμης, επί της οδού Μητροπόλεως
Ξεναγός: Κασσάνδρα Ποριώτη (έως 50 άτομα)

ΜΝΗΜΕΙΑ ΠΛΑΚΑΣ

Κυριακή 29/1 

11.00, ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Αίθουσες Γλυπτικής)
Σημείο συγκέντρωσης: Εντός του μουσείου (εκδοτήρια εισιτηρίων), Πατησίων 44
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 35 άτομα)

Σάββατο 4/2

10.30, ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ (Ακαδημία – Πανεπιστήμιο – Εθνική Βιβλιοθήκη)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος κτιρίου Πανεπιστημίου Αθηνών 
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ (Ακαδημία - Πανεπιστήμιο - Εθνική Βιβλιοθήκη)

10.30, ΒΟΡΕΙΑ ΚΛΙΤΥΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ 
Σημείο συνάντησης: Εκδοτήρια εισιτήριων Θεάτρου Διονύσου 
Ξεναγός: Άννα Μπενάκη (έως 50 άτομα)

11.00, ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (Αρχαιολογική συλλογή)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Κουμπάρη 1, Κολωνάκι
Ξεναγός: Κασσάνδρα Ποριώτη (έως 35 άτομα)

Κυριακή 5/2

11.00, ΙΕΡΟΣ ΒΡΑΧΟΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
Σημείο συγκέντρωσης: εκδοτήρια εισιτηρίων Ακρόπολη
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 50 άτομα)

Σάββατο 11/2 

10.30, ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΛΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Παπαρρηγοπούλου7, Πλ. Κλαυθμώνος 
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 35 άτομα) 

ΜΟΥΣΕΙΟ ΠΟΛΕΩΣ ΑΘΗΝΩΝ

10.30, ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ 
Σημείο συγκέντρωσης: Ψηφιακό Μουσείο της Ακαδημίας Πλάτωνος, Κρέοντος 1
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

11.00, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του αρχαιολογικού χώρου, Ερμού 144
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 50 άτομα) 

11.00, ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (βυζαντινή συλλογή)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Κουμπάρη 1, Κολωνάκι
Ξεναγός: Κασσάνδρα Ποριώτη (έως 35 άτομα)

17.00, ΙΔΡΥΜΑ ΑΓΓΕΛΟΥ & ΛΗΤΩΣ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ 
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του Μουσείου, Λεωφ. Αμαλίας 4, Σύνταγμα
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 25 άτομα) κα Ελένη Κονιτσιώτη.

Κυριακή 12/2

10.30, ΒΟΡΕΙΑ ΚΛΙΤΥΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ 
Σημείο συνάντησης: εκδοτήρια εισιτήριων Θεάτρου Διονύσου 
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

11.00, ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ – ΜΠΕΝΑΚΗ
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Αγίων Ασωμάτων 22 & Διπύλου, Θησείο 
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 40 άτομα)

ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ - ΜΠΕΝΑΚΗ

Πέμπτη 16/2

17.00, ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ (Αρχαιολογικές συλλογές) 
Σημείο συγκέντρωσης : Είσοδος του μουσείου, Κουμπάρη 1, Κολωνάκι
Ξεναγός: Άννα Μπενάκη (έως 35 άτομα)

Σάββατο 18/2

10.00, ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Αιγυπτιακή Συλλογή)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Πατησίων 44
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 40 άτομα)

11.00, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του αρχαιολογικού χώρου, Ερμού 144
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 50 άτομα) 

Κυριακή 19/2

10.00, ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ (Αιγυπτιακή Συλλογή)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Πατησίων 44
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 40 άτομα)

ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Παρασκευή 24/2

13.00, Α΄ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ 
Σημείο συγκέντρωσης: Κεντρική είσοδος (Τέρμα οδού Αναπαύσεως)
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

Σάββατο 25/2

10.30, ΟΙΚΙΑ ΜΠΕΝΙΖΕΛΩΝ – ΛΟΥΤΡΟ ΑΕΡΗΔΩΝ
Σημείο συγκέντρωσης: Αδριανού 96, Πλάκα
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

10.30, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ 
Σημείο Συγκέντρωσης: Eίσοδος του αρχαιολογικού χώρου, Ερμού 144.
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

11.00, ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ
Έκθεση: «The State Hermitage Museum: Gateway to History» 
Σημείο Συγκέντρωσης: Eίσοδος του Μουσείου, Βασ. Σοφίας 22
Ξεναγός: Κασσάνδρα Ποριώτη (έως 35 άτομα)

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ©Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού
Άποψη της εισόδου του Μουσείου ©Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Κυριακή 26/2

10.30, ΠΝΥΚΑ (Λόφος Νυμφών – Λόφος Μουσών)
Σημείο Συγκέντρωσης: Ιερός Ναός Αγ. Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, Φιλοπάππου
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ Β.ΗΠΕΙΡΟ

Αγαπητέ Γιάννη

Μετά από την τελευταία συνάντηση των συμμαθητών των ευρισκομένων στη Μακεδονία και Θράκη, που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της Ξάνθης, κατέθεσα την ιδέα για ένα προσκυνηματικό ταξίδι στη Β. Ήπειρο και ειδικά στο Ύψ. 731 (τις Θερμοπύλες που δεν έπεσαν ποτέ) ως απότιση φόρου τιμής στους 7.976 Ήρωες μας που παραμένουν, μέχρι και σήμερα, άταφοι ή προσωρινά θαμμένοι στο Αλβανικό έδαφος. Συγχρόνως θα αποτελέσει και μια ευκαιρία συνάντησης μας για αναψυχή και προσωρινή φυγή από την καθημερινότητα. Από την πλευρά μου υπόσχομαι ότι θα πράξω ότι είναι δυνατόν για να περάσουμε ένα ωραίο και αξέχαστο 4ήμερο.

Επιθυμία πολλών εκ των συμμετασχόντων ήταν να πραγματοποιηθεί το ταξίδι, στο οποίο θα μπορούν να συμμετάσχουν και όσοι συμμαθητές επιθυμούν, από όλη την Ελλάδα.

Μετά από δύο ταξίδια που έχω πραγματοποιήσει με το Παράρτημα της ΕΑΑΣ Ξάνθης, απέκτησα μια μικρή πείρα και με βάση αυτήν κατήρτισα ένα πρόγραμμα. Με τη συνεργασία του τουριστικού γραφείου του ΚΤΕΛ Ξάνθης, βρήκαμε ξενοδοχεία και αντιμετωπίσαμε τις διάφορες λεπτομέρειες που καθόρισαν μια προσιτή τιμή για όλους. Πρόγραμμα, ημερομηνίες, τιμές και λοιπές λεπτομέρειες στο επισυναπτόμενο.  

Το προσκύνημα προτείνω να πραγματοποιηθεί υπό την αιγίδα του Συνδέσμου της τάξεως μας, πράγμα που θα του προσδώσει περισσότερο κύρος.

Κατόπιν αυτών σε παρακαλώ για την ευρεία διάδοση του παρόντος και σε όσους δεν διαθέτουν e-mail.

Με αγάπη και εκτίμηση

Αργύριος Ανδριώτης 

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Αντιστράτηγος ε.α. Φ. Κλόκκαρης: Τεκταίνεται εφιαλτική λύση στο Κυπριακό

Οι συνομιλίες για το Κυπριακό μεταφέρονται στη Γενεύη και βρίσκονται στην τελική φάση τους με επίκεντρο τα κεφάλαια του εδαφικού και της ασφάλειας, στα οποία προμηνύονται κακά αποτελέσματα, λόγω των υποχωρήσεων από τις αρχικές μας θέσεις.

Στο εδαφικό, από την αρχική μας θέση για επιστροφή 100.000 προσφύγων, αποδεχθήκαμε μείωση κατά 20%. Στο κεφάλαιο της ασφάλειας, από την αρχική μας θέση για μηδενικές εγγυήσεις και κατοχικά στρατεύματα, μετακινηθήκαμε στην αποδοχή συμμετοχής της Τουρκίας μαζί με άλλες χώρες σε εγγυήτριες δυνάμεις για την εφαρμογή της λύσης και στην αποδοχή παραμονής του 25% (περίπου 10.000) των τουρκικών δυνάμεων κατοχής, για μεταβατική περίοδο απροσδιορίστου χρόνου.


Αν τα κεφάλαια αυτά έχουν την ίδια τύχη με εκείνο της διακυβέρνησης, για το οποίο καλλιεργήθηκε η ψευδαίσθηση στον λαό ότι υπάρχει πρόοδος που μας ικανοποιεί, τότε το Κυπριακό οδεύει προς καταστροφική λύση για τους Έλληνες της Κύπρου.
 
Τι συμφωνήθηκε στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης;Πολιτική ισότητα και συγκυριαρχία του ελληνοκυπριακού (Ε/κ) κρατιδίου με το τουρκοκυπριακό (τ/κ) και καταστρατήγηση της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων. Συγκεκριμένα, συμφωνήθηκε η εξίσωση του 82% των Ε/κ με το 18% των Τ/κ είτε με την αριθμητική ισότητα στη δικαστική εξουσία(4 Ε/κ-4 Τ/κ) και στη Γερουσία (20 Ε/κ-20 Τ/κ) είτε με αθέατα ΒΕΤΟ στους Τ/κ, στην εκτελεστική εξουσία (απαίτηση σύμφωνης γνώμης τουλάχιστον ενός Τ/κ) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (απαίτηση παρουσίας τουλάχιστον του 1/4 των βουλευτών κάθε κοινότητας).

Πολύπλοκος, χρονοβόρος και αντιδημοκρατικός μηχανισμός επίλυσης αδιεξόδων, που θα προκύπτουν από την αδυναμία λήψης απόφασης, λόγω καταστρατήγησης της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων. Ο μηχανισμός περιλαμβάνει την καταφυγή σε ξένο δικαστή στη δικαστική εξουσία και σε κλήρωση στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία.
 

Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από τα συμφωνηθέντα στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης;
1. Ένα δυσλειτουργικό κράτος, με δαιδαλώδεις, χρονοβόρες, αντιδημοκρατικές διαδικασίες, το οποίο θα αδυνατεί να λαμβάνει αποφάσεις και θα καταφεύγει σε ξένους δικαστές και κληρώσεις που προσβάλλουν το κύρος και την αυτονομία του. Ένα κράτος, το οποίο θα στερείται παντελώς πολιτικής ασφάλειας, πέραν της έλλειψης στρατιωτικής ασφάλειας, αφού δεν θα έχει δικαίωμα να έχει ένοπλες δυνάμεις.
2. Η απόκτηση του ελέγχου του κυπριακού κράτους από την Τουρκία, η οποία θα ολοκληρώσει τη στοχοθεσία της για την Κύπρο, που τέθηκε από τη δεκαετία του 1950. Συγκεκριμένα:

* To τ/κ κρατίδιο, εξαρτημένο πλήρως από την Τουρκία λόγω πλειοψηφίας εποίκων και διμερών συμφωνιών εξάρτησης από την Τουρκία σε όλους τους τομείς (οικονομία, ασφάλεια, επικοινωνίες, παιδεία, πολιτισμός, νερό, ρεύμα κ.ά.), θα υποστηρίζει τα συμφέροντα της εν λόγω χώρας σε βάρος εκείνων της Κύπρου. Για παράδειγμα στα θέματα ΑΟΖ, φυσικού αερίου, FIR, στρατηγικών συνεργασιών Κύπρου με ξένες χώρες όπως η Αίγυπτος κ.ά. Παραμένει το μεγάλο ερωτηματικό, γιατί η Κ.Δ. δεν προσέφυγε στο Σ.Α./ΟΗΕ για τη συστηματική παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της από την Τουρκία με πράξεις όπως η μεταφορά νερού με αγωγό από Τουρκία κ.ά.;

* Η Τουρκία, μέσω του τ/κ κρατιδίου και των συμφωνηθέντων στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, όπου θα απαιτείται συναπόφαση των δύο κρατιδίων για όλα τα θέματα της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, θα επιβάλλει τις αποφάσεις στο κυπριακό κράτος με την απειλή χρήσης ισχύος (στρατηγική του εξαναγκασμού).

* Θα αποκτήσει τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου και δεν θα χρειάζεται επεμβατικά δικαιώματα και στρατεύματα. Η Τουρκία, όμως, επειδή βρίσκεται σε θέση ισχύος και έχει έναν αντίπαλο που ακολουθεί συνεχώς υποχωρητική πολιτική, θα επιδιώξει οφέλη και στα κεφάλαια του εδαφικού και της ασφάλειας. Να διαιωνίσει τη στρατιωτική παρουσίας της στην Κύπρο, που είναι θύμα της επεκτατικής πολιτικής της. Με την είσοδο του 2017 ο Ερντογάν, συνεπής προς την πολιτική αυτή, δήλωσε ότι η ασφάλεια της Τουρκίας ξεκινά πέρα από τα σύνορά της, όπως είναι η Κύπρος, τα Βαλκάνια (προφανώς εννοεί την Ελλάδα), ο Καύκασος, το Ιράκ, η Συρία. Είναι τυχαίο ότι διατηρεί στρατεύματα εισβολής στην Κύπρο, το Ιράκ και τη Συρία;

Συμπερασματικά και μόνο με τα συμφωνηθέντα στο κεφάλαιο της διακυβέρνησης, είναι αρκετά για να μετατραπεί η Κύπρος σε ένα τουρκικό προτεκτοράτο, στο πλαίσιο μιας λύσης ΔΔΟ.

Μόνο η έγκαιρη και αντικειμενική ενημέρωση του λαού μπορεί να ανακόψει την καταστροφική πορεία, με την αρνητική ψήφο του σε ένα δημοψήφισμα για τη λύση. Επειδή σε κανένα κράτος του κόσμου ή οργανισμό ή θεσμό ή επιτροπή σε όλη την πολιτική και κοινωνική διαστρωμάτωση δεν εφαρμόζεται η κλήρωση για τη λήψη αποφάσεων, ο Πρόεδρος της Κ.Δ. και οι σύμβουλοί του οφείλουν να δώσουν μιαν απάντηση στον λαό, για την αδικαιολόγητη υιοθέτηση αυτής της μεθόδου, που προσβάλλει τα δημοκρατικά θέσμια, τη σοβαρότητα και το κύρος του κράτους.

Αλλά και ο πνευματικός κόσμος της Κύπρου και η πληθώρα των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων της, που πρέπει να έχουν έναν καθοδηγητικό ρόλο προς τον λαό, γιατί ολιγωρούν και δεν αντιδρούν στη σύσταση ενός εφιαλτικού κράτους παράλυσης και παράδοσης στην Τουρκία;

ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΟΚΚΑΡΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α.

Σημερινή

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ………

Εκλογές ΕΑΑΣ στις 19 Φεβ 2017 Γιατί πρέπει να Ψηφίσω Αγαπητοί Συνάδελφοι,                                                                           Σας κοινοποιώ μερικές σκέψεις μου σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές στην Ένωσή μας (ΕΑΑΣ), που θα πραγματοποιηθούν στις 19 Φεβρουαρίου 2017, στην Αθήνα και στα 45 Παραρτήματα της σε όλη την Ελλάδα. Αφορμή ήταν τα στοιχεία που άκουσα σε τηλεοπτική εκπομπή, τα οποία είναι αποκαρδιωτικά. Από τους 70.000 περίπου αποστράτους που λαμβάνουν μέρισμα από το ΜΤΣ, που είναι «εν δυνάμει» μέλη, δυστυχώς είναι εγγεγραμμένοι και έχουν ταυτότητα ΕΑΑΣ λιγότεροι από 25.000 και από αυτούς, ακόμη χειρότερα για την Κοινωνική μας Ομάδα, στις τελευταίες εκλογές (23 Φεβ 2014) ψήφισαν μόνο 7.662!!!!. Γιατί πρέπει να πάω να ψηφίσω; Αυτή τη φορά καθίσταται περισσότερο επιτακτικό από κάθε άλλη φορά. Πρέπει ψηφίζοντας μαζικά στις εκλογές μας, να δείξουμε τη δύναμη μας στους κυβερνώντες και να βροντοφωνάξουμε « Είμαστε εδώ, ενωμένοι, δυνατοί και όχι δεδομένοι». Όλοι μας βιώνουμε, μαζί με εμάς και οι οικογένειες μας, τα αποτελέσματα των πολιτικών που εφαρμόζουν οι κυβερνώντες, τωρινοί και προηγούμενοι, εις βάρος μας. Όλοι μας βιώνουμε τις επιπτώσεις που έχουν στις ζωές μας οι απαξιωτικές τους αποφάσεις που λαμβάνουν εις βάρος μας. Μας θεωρούν «δεδομένους». «Έλα μωρέ δικοί μας είναι αυτοί». Έλεγαν οι προηγούμενοι. Το ίδιο λένε και οι σημερινοί. Ακόμα περιμένουμε να εφαρμοσθεί η απόφαση του Ανωτάτου δικαστηρίου της Χώρας μας, του Συμβουλίου της Επικρατείας, που μας δικαιώνει σχετικά με τις παράνομες και άδικες έναντι των υπολοίπων πολιτών, περικοπές των συντάξεων μας. Μας κορόιδευαν οι προηγούμενοι και αντί να εφαρμόσουν την απόφαση μάς έδωσαν έναντι ψίχουλα. Μας κοροϊδεύουν και οι σημερινοί, που δεν μας έδωσαν ούτε ψίχουλα. 63% μειώθηκαν οι απολαβές μας !!!!!. Να είστε σίγουροι ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα «ψηφαλάκια». Απόδειξη το πώς μαλώνουν στα κανάλια. Το μόνο που τους απασχολεί είναι ποιος θα βρίσει περισσότερο τον άλλον. Για τα προβλήματα του κόσμου…… Δεν βαριέσαι…… Να τους δείξουμε λοιπόν με την μαζική μας προσέλευση στην ψηφοφορία, ότι είμαστε πολλοί. Διαφορετικά θα μας υπολογίσουν όταν διαπιστώσουν ότι είμαστε δύναμη 70.000 ψήφων και εντελώς διαφορετικά όταν νοιώσουν ότι είμαστε μόνο 7.662. Επίσης πρέπει να ψηφίσουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι, γιατί έτσι διασφαλίζεται περισσότερο ότι οι εκλεγέντες θα είναι οι πλέον ικανοί να αγωνιστούν για τα συμφέροντά μας. Και να ψηφίσουμε, μακριά και πάνω από Πολιτικά Κόμματα και τις Πολιτικές μας πεποιθήσεις. Μοναδικό μας κριτήριο για αυτούς που θα ψηφίσουμε να είναι οι καλύτεροι και οι ικανότεροι που ταυτόχρονα διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα. Όλοι μας λίγο πολύ γνωρίζουμε τους υποψηφίους συναδέλφους μας. Και αν όχι μπορούμε εύκολα να τους μάθουμε. Οι υποψήφιοι, που θα ανακοινωθούν σε λίγες μέρες, αφού έληξε η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων (10 Ιαν.2017), σίγουρα θα είναι συνάδελφοι με αποφασιστικότητα και μοντέρνες ιδέες, γνώστες των νέων τεχνολογιών και άριστοι χειριστές των κοινωνικών δικτύων. Από αυτούς τους υποψήφιους που εθελοντικά προσφέρθηκαν να διεκδικήσουν την ψήφο μας για το νέο ΔΣ/ΕΑΑΣ, ας ψηφίσουμε τους καλύτερους. ανεξαρτήτως ηλικίας και βαθμού. Στις περασμένες εκλογές (23 Φεβ.2014), εμείς τα μέλη των επαρχιακών Παραρτημάτων της ΕΑΑΣ, είχαμε υψηλά ποσοστά συμμετοχής στην ψηφοφορία, που κυμάνθηκαν από 40% έως και 88 %, τη ίδια στιγμή που οι συνάδελφοί μας στην Αθήνα, όπου διαβιούν πάνω από 11.000 μέλη (δηλαδή περίπου το 50% των εγγεγραμμένων της ΕΑΑΣ), για ανεξήγητους λόγους ψήφισαν μόνο 2.450 (ποσοστό 22,27%) αλλά και στη Θεσσαλονίκη, όπου διαβιούν 3.500 μέλη, ψήφισαν μόνο 783 (ποσοστό 22,37%)!!!! Στις Εκλογές της ΕΑΑΣ στις 19 Φεβ 2017, εμείς της επαρχίας ευελπιστούμε ότι θα ανεβάσουμε ακόμη περισσότερο τη συμμετοχή μας και ταυτόχρονα καλούμε τους Συναδέλφους των Αθηνών και Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά να είναι οι «μπροστάρηδες», να είναι παρόντες. Η κριτική που γίνεται, από μερίδα συναδέλφων μας, εκ των υστέρων σε βάρος του εκάστοτε ΔΣ/ ΕΑΑΣ και μάλιστα εκ του ασφαλούς, από τον καναπέ ή τον Η/Υ, με διάφορες δήθεν ‘’καινοφανείς’’ ιδέες είναι άδικη, ανέξοδη και εύκολη. Τα έργα είναι δύσκολα. Και τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς. Και δυνατούς και ικανούς χρειαζόμαστε στην ΕΑΑΣ. Αγαπητοί Συνάδελφοι στις 19 Φεβ 2017, το σύνθημα μας ας είναι : «ΟΛΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ στις Κάλπες της ΕΑΑΣ», για να ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ μαζικά και έτσι :  Να δώσουμε μεγάλη ΔΥΝΑΜΗ στο νέο ΔΣ/ΕΑΑΣ για να υποστηρίξει τα συμφέροντα μας, να διεκδικήσει την αποκατάσταση των κατάφορων και μονομερών αδικιών που έγιναν σε βάρος μας και ταυτόχρονα να δείξουμε σε κάποιους που μας περιφρονούν, ότι είμαστε πάρα πολλοί για να μας αγνοούν.  Να στείλουμε σε όλους που μας αδίκησαν, το ηχηρό μήνυμα «ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΕΔΟΜΕΝΟΙ». Καλή ψήφο Συνάδελφοι !!! «Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ»                                                                                                                                                                          Αργύριος Ανδριώτης Ταξίαρχος ε.α. Μέλος Παραρτήματος Ξάνθης

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο