Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΣΚΡΑ ΝΤΙ ΛΕΓΚΕΝ (17 ΜΑΪΟΥ 1918) !! (ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ!!!)

Αντιστράτηγου ε. α. Ιωάννη Δ. Κακουδάκη, επίτιμου ΑΥ/ΓΕΣ*
Πηγή:https://www.kivotospaideias.com/kakoudakis
Η Μάχη του Σκρα Ντι Λέγκεν1 έγινε στο πλαίσιο των επιχειρήσεων των Συμμαχικών Δυνάμεων2 στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τον Ευρωπαϊκό Πόλεμο ή το Μεγάλο Πόλεμο, όπως τον αποκαλούσαν τότε, ο οποίος άρχισε στις 28 Ιουνίου 1914 και έληξε στις 11 Νοεμβρίου 1918. Ήταν η πρώτη και καθοριστική νικηφόρα μάχη του
Ελληνικού Στρατού με τεράστια θετική απήχηση σ’ ολόκληρη την Ελλάδα – μετά την περίοδο του επάρατου διχασμού – γιατί εξυψώθηκε το φρόνημα και το ηθικό όχι μόνο του Στρατού, αλλά και του ελληνικού λαού και αυξήθηκε η διεθνής εκτίμηση για τη μαχητικότητα και τη γενναιότητά του. Την επιθετική δύναμη αποτέλεσαν οι τρεις ελληνικές μεραρχίες του Ελληνικού Σώματος Στρατού της Εθνικής Άμυνας του Ελευθέριου Βενιζέλου: Αρχιπελάγους (Υποστράτηγος Δημήτριος Ιωάννου), Σερρών (Υποστράτηγος Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης) και Κρήτης (Υποστράτηγος Παναγιώτης Σπηλιάδης), δύναμης 53.740 ανδρών, με 24 Τάγματα Πεζικού, 672 αυτόματα όπλα και 44 πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα. Επίσης, οι Σύμμαχοι διέθεσαν το 45 Γαλλικό Σύνταγμα Πεζικού και ένα
1. Ο Στρατηγός Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, μάρτυρας αυτής της γιγαντομαχίας, περιγράφοντας τη μάχη του Σκρα στο βιβλίο του «Η Εθνική Άμυνα Θεσσαλονίκης του 1916» το 1960, τελειώνει με τα παρακάτω λόγια: «Οι Γάλλοι λέγανε την τοποθεσία, σύμφωνα με την τοπική ονομασία Σίρκα ντι Λέγγεν, όπως τη λέγανε βλάχικα οι Βούλγαροι Γκολέμα Γιαραμπίτσα. Μα η Ελληνική αμίμητη γλωσσοπλαστική ικανότητα της Δημοτικής εκφράζει συμβολικά τ’ όνομα τής μάχης με κρότον έκρηξης οβίδας: Σ κ ρ α!». Η τοποθεσία του Σκρα, όπως είναι γνωστή σήμερα αποτελούσε, τότε, μια «εξέχουσα» προωθημένη θέση, μέσα στο ελληνικό έδαφος (μέτωπο 1000 μ. και βάθος 1600 μ.), ισχυρά οχυρωμένη από τους Βουλγάρους (λαβύρινθος χαρακωμάτων, ορυγμάτων, καταφυγίων, στεγάστρων, πολυβολείων, πυροβολείων κ.ά. από οπλισμένο σκυρόδεμα), συνδυαζόμενη και με το ορεινό και δύσβατο φυσικό έδαφος έχοντας υψόμετρο 1097 (σήμερα, η Κορυφή της Κούνιας). Βρίσκεται στο Δήμο Αξιούπολης του Νομού Κιλκίς, στα ανατολικά αντερείσματα του όρους Τζένα και δυτικά του ποταμού Αξιού. Στο χωριό Σκρα (παλαιά Λούμνιτσα), υπάρχει Μουσείο με κειμήλια, φωτογραφίες και ιστορικά έγγραφα τόσο από την ομώνυμη μάχη, όσο και από το Μακεδονικό Μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, υπάρχει Ηρώο και ο τάφος του ήρωα Ταγματάρχη Πεζικού Βασιλείου Παπαγιάννη, Διοικητή του 1ου Τάγματος Πεζικού της Μεραρχίας Αρχιπελάγους, ο οποίος ήταν και ο ανώτερος σε βαθμό Έλληνας νεκρός που «πάτησε» το «απόρθητο φρούριο» του Σκρα, όπως το θεωρούσαν οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί.  (ΣΣ. Όσοι γνωρίζουν τα παραπάνω στοιχεία, ας με συγχωρέσουν για την ανάλυση που έκανα. Για όσους όμως δεν είναι γνωστά, προτείνουμε να επισκεφθούν την περιοχή αυτή και να είναι βέβαιοι ότι θα νιώσουν υπερήφανοι ως Έλληνες). 2. Βλ. ΓΕΣ/ΔΙΣ «Η συμμετοχή της Ελλάδος στον Πόλεμο 1918», Τόμος Β΄, ΓΕΣ/1988, σελ. 5, 28 κ.ε.

λόχο φλογοβόλων για την ενίσχυση της Μεραρχίας Αρχιπελάγους και το 1ο Σύνταγμα Αφρικανών ως εφεδρεία. Οι Μεραρχίες ανήκαν στην 1η Ομάδα Μεραρχιών υπό τις διαταγές του Γάλλου Στρατηγού Ζερόμ, για την κατάληψη του Σκρα Ντι Λέγκεν. Αρχιστράτηγος της Στρατιάς Ανατολής, όπου ανήκε και η Ι Ομάδα Μεραρχιών ήταν ο Γάλλος Στρατηγός Γκυγιωμά. Πρωθυπουργός της Γαλλίας ήταν ο Κλεμανσώ. Οι Κεντρικές Δυνάμεις2 διέθεταν στην πρώτη γραμμή 6 βουλγαρικά συντάγματα πεζικού και 3 σε εφεδρεία, υποστηριζόμενα από 140 πυροβόλα. Επίσης, υπήρχε δυνατότητα ενίσχυσης με ένα γερμανικό σύνταγμα πεζικού και 3-4 βουλγαρικά συντάγματα πεζικού. Το ύψωμα Σκρα Ντι Λέγκεν3 με το Σερφ Βολάν, αποτελούσαν τα ζωτικά εδάφη της τοποθεσίας, η κατάληψη των οποίων ήταν δυσχερέστατη λόγω της αμυντικής οργάνωσης, της οχύρωσης και επάνδρωσης της περιοχής. Την επίθεση στον τομέα αυτόν είχε η Μεραρχία Αρχιπελάγους4 και εκατέρωθεν ήταν η Μεραρχία Σερρών και Κρήτης. Το ελληνικό σχέδιο επιχειρήσεων προέβλεπε σε γενικές γραμμές επίθεση προς κατάληψη της εξέχουσας της Χούμα, όπου και η κυρία προσπάθεια με τη Μεραρχία Αρχιπελάγους και στη συνέχεια κατάληψη της γραμμής Τουμουλούς – Σερφ Βολάν με την υποστήριξη ενός συντάγματος της Μεραρχίας Κρητών. Στο σχέδιο αυτό ο Αρχιστράτηγος πρόσθεσε ότι η κατάληψη των δύο αυτών αντικειμενικών σκοπών της Μεραρχίας Αρχιπελάγους έπρεπε να υλοποιηθεί στο συντομότερο μεταξύ τους χρόνο. Στις 0430 της 17/30 Μαΐου 1918 (παλιό ημερολόγιο / νέο ημερολόγιο), άρχισε η προπαρασκευή του πυροβολικού και στις 0455 άρχισε η επίθεση του ελληνικού πεζικού με ορμή, με υψηλό ηθικό και πίστη για τη νίκη μέσα σ’ ένα φραγμό του εχθρικού πυροβολικού. Η εχθρική αντίσταση, μπροστά στην επιθετικότητα του Ελληνικού Στρατού κάμφθηκε μέχρι πλήρους τελικής συντριβής τόσο των αμυνομένων, όσο και των εχθρικών ανεπιτυχών άμεσων αντεπιθέσεων. Δεν θα επεκταθούμε στην αναλυτική εξιστόρηση της διεξαγωγής της μάχης, η οποία ήταν όντως μεγαλειώδης,«μάχη εκ του συστάδην και δια της λόγχης», όπως αναφέρεται στους στρατιωτικούς κανονισμούς. Ωστόσο, αξίζει να επισημάνουμε τη συμβολή των καιρικών συνθηκών στη διεξαγωγή της. Την ημέρα αυτή ο καιρός ήταν νεφελώδης και από τις 0900 ώρας άρχισε να βρέχει. Επικρατούσε αραιή ομίχλη, η οποία ευνοούσε την προώθηση του πεζικού, χωρίς να επισημαίνονται οι κινήσεις τους, γιατί τα εγγύς παρατηρητήρια είχαν καταστραφεί και τα υψηλότερα της Τσένας ήταν καλυμμένα από πυκνά σύννεφα και δεν υπήρχε ορατότητα. Η καταστροφή των βουλγαρικών οργανώσεων από το ελληνικό πυροβολικό ήταν ολοκληρωτική και η προσβολή των επιφανειακών δυνάμεων εύστοχη. Η διάνοιξη των δρομολογίων από το Μηχανικό ήταν άμεση και αποτελεσματική και η συνεργασία του 45ου Γαλλικού Συντάγματος Πεζικού και των τμημάτων του 1ου Αφρικανικού Συντάγματος, που είχαν δοθεί υπό διοίκηση στη Μεραρχία, ήταν αρκετή καλή.
3. ό.π. σελ 36 Σχεδ. 7 (Πανοραματικό). 4. ό.π. σελ. 30 κ.ε. η υπ’ αρ. 102 Διαταγή Επιχειρήσεων της Μεραρχίας και Αρχείο ΔΙΣ/Φ.372/Θ/2. 

Όλες οι βουλγαρικές αντεπιθέσεις απέτυχαν. Οι ελληνικές απώλειες ήταν: νεκροί 6055, τραυματίες 2.227 και 164 αιχμάλωτοι. Οι απώλειες των Βουλγάρων δεν είναι γνωστές. Ωστόσο καταμετρήθηκαν πάνω από 400 νεκροί στο πεδίο της μάχης και 1835 αιχμάλωτοι, και κυριεύτηκε πολύ εχθρικό υλικό, πυροβόλα, πολυβόλα, κ. ά. και μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Οι παράγοντες που συνέβαλαν στη νικηφόρα αυτή έκβαση του Ελληνικού Στρατού ήταν: η πίστη στη νίκη, το υψηλό φρόνημα, το αξιόμαχο των τμημάτων, η καλή εκπαίδευση, η απαράμιλλη ορμητικότητα, η αυταπάρνηση ο ηρωισμός και η αυτοθυσία αξιωματικών και οπλιτών. Κατόρθωσαν οι ελληνικές μεραρχίες αυτό που δεν μπόρεσαν να επιτύχουν οι γαλλικές που είχαν επιτεθεί πρωτύτερα στην ίδια περιοχή6. Έτσι, η ευγενής άμιλλα για νίκη των Ελλήνων κορυφώθηκε, όπως συχνά διαπιστώνουμε στην ιστορία μας σ’ ανάλογες περιπτώσεις. Η επιτυχής και έγκαιρη κατάληψη των υψωμάτων Σκρα Ντι Λέγκεν και Πιτόν Ντενυντέ αποτέλεσε «την αρχήν του παντός» και όχι «την αρχήν του ημίσεος του παντός». Ήταν, μια καθαρά ελληνική νίκη, γιατί όλα τα τμήματα εφόδων ήταν ελληνικά.  «…Χάρη στην απαράμιλλη ανδρεία του και την υπέροχη ορμητικότητά του, το Ελληνικό Πεζικό, του Στρατηγού Ζυμβρακάκη σε στενό σύνδεσμο με το πυροβολικό και την αεροπορία, τα οποία παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες πέτυχαν να εκτελέσουν όλες τις αποστολές τους, υπερνίκησε όλα τα εμπόδια που είχαν συσσωρευτεί σ’ ένα από τα πιο ανώμαλα εδάφη και πέτυχε με περίλαμπρη ενέργεια να καταλάβει τις βουλγαρικές θέσεις σε μέτωπο 12 χλμ., αφού συνέλαβε περισσότερους από 1700 αιχμαλώτους και κυρίευσε σημαντικό υλικό». Με άλλη, επίσης, διαταγή του (2 Ιουνίου 1918) ο Γκυγιωμά εγκωμίαζε και απένεμε συγχαρητήρια στη Μεραρχία Αρχιπελάγους που είχε αναλάβει και την κυρία προσπάθεια. Στην ίδια διαταγή τόνιζε ότι ήταν υπερήφανος που διοικούσε τέτοιους αξιωματικούς και οπλίτες. Εύλογα, λοιπόν, ο Γκυγιωμά είχε χαρακτηρίσει την μάχη του Σκρα «ως ευτυχή προάγγελον για τις μέλλουσες νίκες». Η νικηφόρα Μάχη του Σκρα ντι Λέγκεν είχε μεγάλη απήχηση στη διαιρεμένη στα δύο Ελλάδα και η σημασία της υπήρξε καθοριστική. Συγκεκριμένα: Σε επίπεδο ηθικού βοήθησε στο να λησμονηθούν τα οξυμένα πολιτικά πάθη, να αναποληθούν οι πρόσφατοι νικηφόροι Βαλκανικοί Πόλεμοι 19121913 και να αποκατασταθεί η ενότητα των Ελλήνων. Εξύψωσε ακόμη το φρόνημα και το ηθικό των ελληνικών δυνάμεων που πρόσφατα είχαν επιστρατευθεί και αναπτέρωσε το ηθικό τους, γιατί εντάχθηκαν σ’ έναν νικηφόρο ελληνικό στρατό. Τέλος, έδωσε ηθικό πολύ υψηλό σ’ όλο τον Συμμαχικό Στρατό, ώστε
5. Στο Ηρώο Σκρα που έχει ανεγερθεί στο ομώνυμο χωριό αναγράφεται: «ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΚΡΑ ΤΟ ΜΑΪΟ ΤΟΥ 1918 31 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ 574 ΟΠΛΙΤΩΝ ΤΩΝ ΜΕΡΑΡΧΙΩΝ ΣΕΡΡΩΝ – ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ – ΚΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ». 6.  Γράφει, ο Γάλλος Στρατηγός Τοπάρ, ότι τα γαλλικά στρατεύματα σταμάτησαν την προσπάθειά τους να καταλάβουν το Σκρα Ντι Λέγκεν, εξαιτίας της δράσης ενός και μόνο βουλγαρικού πυροβόλου Βλ. «Ιστορία του Α΄ ΠΠ 1914-1918», Τόμος Γ΄, Κέκροψ 1969, σελ. 328, σημείωση 15. κ.ε.

να προετοιμασθεί για τη διάσπαση του Μακεδονικού Μετώπου, λίγους μήνες αργότερα. Σε οικονομικό επίπεδο ώθησε τον ανακληθέντα από 9 Ιουνίου 1918 στο Παρίσι στρατηγό Γκυιωμά (18 Ιουνίου 1918 ανέλαβε την αρχηγία των Συμμαχικών Στρατευμάτων ο Φρανσέ Ντ’ Εσπερέ) να εισηγηθεί στον Πρωθυπουργό Κλεμανσώ τη σύναψη με την Ελλάδα δύο δανείων των 50 και 750 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων για την άμεση ανασυγκρότηση του Ελληνικού Στρατού, που αμέσως μετά αριθμούσε 63 τάγματα σε σύνολο 284 Συμμαχικών ταγμάτων, δύναμης 104.500 Ελλήνων στρατιωτών στη Ζώνη των Πρόσω επί συνόλου 655.800 ανδρών σε συμμαχικό επίπεδο, που είχε αναπτυχθεί σε όλο το μήκος του Μακεδονικού Μετώπου. Σε στρατιωτικό επίπεδο πέτυχε να εκτιμηθεί από την παγκόσμια γνώμη η γενναιότητα, η ανδρεία και η αξία του Ελληνικού Στρατού. Ο Στρατηγός Γκυγιωμά άρχισε μετά τη Μάχη του Σκρα να καταρτίζει τα επιθετικά του σχέδια, τα οποία στηρίζονταν στον Ελληνικό Στρατό. Επίσης, διορίστηκε ο Αντιστράτηγος Παναγιώτης Δαγκλής7 ως Αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού στη Ζώνη των Πρόσω. Ακολούθησε η διάσπαση του Μακεδονικού Μετώπου από 15 έως 30 Σεπτεμβρίου 1918 με τις μεγάλες απώλειες των Συμμάχων που ανήλθαν σε 17.295 περίπου άνδρες, αλλά ταυτόχρονα και το τελειωτικό κτύπημά τους. Η σημασία της Μάχης του Σκρα ήταν ιδιαίτερα καθοριστική, γιατί άνοιξε το νικηφόρο δρόμο για τη διάσπαση του Μακεδονικού Μετώπου, το Σεπτέμβριο του 1918 στην περιοχή Ντομπροπόλιε – Σοκόλ – Βέτερνικ, όπου οι ελληνικές δυνάμεις αποτέλεσαν το 34% των συμμαχικών και επέτρεψαν στην Ελλάδα να συμμετάσχει στις Συνθήκες του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919) και των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920).  Η νικηφόρα επιτυχία και η εν γένει συμβολή των τριών ελληνικών μεραρχιών του Ελληνικού Στρατού της Εθνικής Άμυνας εγκωμιάστηκε από τον Γάλλο Αρχιστράτηγο Γκυγιωμά και χαρακτηρίστηκε εξαιρετικής και καθοριστικής σημασίας για την έκβαση των επιχειρήσεων στο Μακεδονικό Μέτωπο. Μετά τη Μάχη του Σκρα ο Γάλλος Στρατηγός Γκυγιωμά, Αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Δυνάμεων σε διαταγή προς τον Διοικητή της 1ης Ομάδας Μεραρχιών Στρατηγό Ζοέμ έγραψε για τη δράση του Ελληνικού Στρατού8: Σε διπλωματικό επίπεδο, έξι μόλις εβδομάδες μετά, δηλ. στις 30 Οκτωβρίου του 1918 συνθηκολόγησε η Τουρκία, η Αυστροουγγαρία την ακολούθησε στις 3 Νοεμβρίου για να λήξει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλέμος με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 11 Νοεμβρίου του 1918, η οποία αποδέχθηκε τους όρους των Η.Π.Α. Πέντε ακριβώς μήνες μετά τη νικηφόρα μάχη στο Σκρα Ντι Λέγκεν, που κατέδειξε ότι η πρώτη καταγραφείσα διάρρηξη ενός από τα τρία ως τότε Μεγάλα Μέτωπα σε εύρος 12 χιλιομέτρων σε δύσβατο ορεινό έδαφος, οδήγησε επαγωγικά στο τέλος ενός Παγκόσμιου Πολέμου. Σε πολιτικό επίπεδο η νικηφόρα έκβαση της Μάχης του Σκρα από τον Ελληνικό Στρατό ήταν ιδιαίτερα καθοριστική. Επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη
  7    «Ιστορία του Ελληνικού Στρατού 1821-1997», ΓΕΣ/ΔΙΣ, Αθήνα 1997, σελ. 150. 8    «Συνοπτική Ιστορία του Γενικού Επιτελείου Στρατού», ΓΕΣ/ΔΙΣ, 2001, σελ. 136. 

Βουλγαρική Κυβέρνηση9. Κατάλαβε πολύ καλά ότι ο Βουλγαρικός Στρατός δεν θα μπορούσε μέχρι το τέλος να προβάλλει αντίσταση σε μια γενική συνδυασμένη εξόρμηση του Στρατού της Ανατολής, δηλαδή του συμμαχικού στρατού όπως λεγόταν τότε, που πολεμούσε στο Μακεδονικό Μέτωπο. Η Βουλγαρία έκανε τότε μυστικές βολιδοσκοπήσεις και διαπραγματεύσεις στο Παρίσι για να προσδιορίσει τους όρους που θα ήταν διατεθειμένοι οι σύμμαχοι να συνθηκολογήσουν. Ευτυχώς όμως συνέπεσε να βρίσκεται τότε στο Παρίσι ο Στρατηγός Γκυγιωμά, τον οποίο είχε ανακαλέσει ο Πρωθυπουργός Κλεμανσώ για να του αναθέσει τα καθήκοντα του Στρατιωτικού Διοικητή των Παρισίων και ο οποίος έτρεφε απεριόριστη εμπιστοσύνη στις στρατηγικές του ικανότητες. Ο Κλεμανσώ κάλεσε τον Γκυγιωμά στο Ανώτατο Συμβούλιο των Συμμάχων και ζήτησε να ακουσθούν οι απόψεις του πάνω στις βουλγαρικές προτάσεις. Ο Γκυγιωμά τάχθηκε αμέσως κατά των βουλγαρικών προτάσεων και τόνισε ότι είναι συμφέρον να συνεχίσουν τον πόλεμο στο Μακεδονικό Μέτωπο, εγκαταλείποντας κάθε συζήτηση με τη Βουλγαρία. Υποστήριξε ότι όλα ήσαν έτοιμα για μια γενική επίθεση και αν δεν είχε ανακληθεί, αυτό θα είχε γίνει και θα είχε επέλθει η κατάρρευση και η συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας άνευ όρων. Είπε, ακόμη, ο Στρατηγός Γκυγιωμά ότι αναλαμβάνει να ενεργήσει τη γενική επίθεση ή μπορούν, αν θέλουν, οι σύμμαχοι, να δώσουν αυτή την εντολή στον διάδοχό του, Στρατηγό Φρανσέ Ντ’ Εσπερέ, αφού όλα είναι έτοιμα. Εξήγησε, επιπλέον, ότι κατά τη νικηφόρα μάχη του Σκρα, αποδείχτηκε η αδυναμία των βουλγαρικών στρατευμάτων για μελλοντικές νίκες και για το λόγο αυτό η Βουλγαρία επιδιώκει να πετύχει τους πιο ευνοϊκούς όρους για συνθηκολόγηση. Όπως είναι γνωστό, το Ανώτατο Συμμαχικό Συμβούλιο ενέκρινε τις απόψεις του Στρατηγού Γκυγιωμά και ο Στρατηγός Φρανσέ Ντ’ Εσπερέ διατάχθηκε να ενεργήσει αμέσως γενική επίθεση και ο Κλεμανσώ κράτησε κοντά του ως σύμβουλο τον Στρατηγό Γκυγιωμά. Έτσι, ο Στρατηγός αυτός που αποδείχτηκε τόσο ωφέλιμος για την Ελλάδα, έμεινε στη σκιά. Έχασε το θρίαμβο και τη δόξα του νικητή Αρχιστρατήγου του Στρατού της Ανατολής, τον οποίο τόσο καλά είχε προετοιμάσει και, βέβαια, υπήρξε τυχερός ο Φρανσέ Ντ’ Εσπερέ. Ακόμη, η νικηφόρα έκβαση της Μάχης του Σκρα Ντι Λέγκεν από τον Ελληνικό Στρατό, αναζωπύρωσε το μειονοτικό ζήτημα με αποτέλεσμα να επακολουθήσει η εξέγερση των εθνικών μειονοτήτων των Τσέχων στις 18 Οκτωβρίου 1918, των Ούγγρων στις 24 καθώς και των Κροατών και Σλοβένων στις 29 Οκτωβρίου 1918 και ενθάρρυνε και κέντρισε τη φιλοτιμία των Σέρβων. Τέλος, κλόνισε σοβαρά το ηθικό των Βουλγάρων. Ο Διευθυντής10 του Γραφείου Επιχειρήσεων του Βουλγαρικού Γενικού Στρατηγείου, Συνταγματάρχης Τόικοφ στο βιβλίο του, «Γιατί δεν νικήσαμε» αναφέρει : «Τα συμβάντα της Γιαραμπίτσας (Σκρα) προκάλεσαν βαθύτατη αίσθηση … Η απώλεια μιας τόσο οχυρωμένης θέσης προξένησε κατάπληξη…».

9. Βλ. «Η Εθνική Άμυνα Θεσσαλονίκης του 1916» του Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, Αθήνα 1960, σελ. 65 και 66. Επίσης, «Η Ιστορία του Α΄ ΠΠ», Εκδόσεις Γ. Μπίμπη, Θεσσαλονίκη 1968, σελ. 470-471. 10. Βλ. «Στρατιωτική Ιστορία» Υποστρατήγου Ι. Πολιτάκου, Τόμος Γ΄(ανέκδοτος), Βιβλιοθήκη ΓΕΣ/ΔΙΣ.

Η Ελλάδα, αν και βράδυνε11 να εισέλθει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντούτοις πρόσφερε στους Συμμάχους σοβαρή ενίσχυση και ο Ελληνικός Στρατός συμμετέσχε με απόλυτη επιτυχία στις επιχειρήσεις στο Βαλκανικό Μέτωπο και κυρίως στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θεσσαλονίκης με αξιόλογη ικανότητα και μεγάλη αποτελεσματικότητα. Η μάχη του Σκρα ήταν σημαντική και καθοριστική για την τελική νικηφόρα έκβαση του πολέμου στο Μακεδονικό Μέτωπο. Και για μια ακόμη φορά τα συμμαχικά στρατεύματα είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τις αρετές και τη στρατιωτική αξία του Έλληνα στρατιώτη, ο οποίος επάξια κέρδισε τους επαίνους και την επιβεβαίωση ότι παραμένει αντάξιος των προγόνων του.

11. Όπως είναι γνωστό, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πίστευε ότι ύψιστα εθνικά συμφέροντα υπαγόρευαν στην Ελλάδα να συμπράξει με το μέρος της Αντάντ και να συμβάλει στη συμμαχική νίκη, ώστε να υπερασπισθεί και να απαιτήσει τις εθνικές της διεκδικήσεις, σε αντίθεση με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο που πίστευε στην ουδετερότητα της Χώρας μας. Και είναι απορίας άξιο, πώς διατηρούσαμε την ουδετερότητα, όταν το Μάιο του 1916 οι Γερμανοβούλγαροι εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία και υποχρέωσαν το εκεί Δ΄ Σώμα Στρατού να συνθηκολογήσει και να παραδοθεί στους Γερμανούς, οι οποίοι τελικά το μετέφεραν μεταξύ 2/15 και 14/27 Σεπτεμβρίου 1916 στην πόλη Γκέρλιτς της Σιλεσίας της Γερμανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. (Βλ. «Επίτομη Ιστορία Α΄ ΠΠ», ΓΕΣ/ΔΙΣ, 1994, σελ 98-105). Το γεγονός αυτό, ίσως, να ήταν καθοριστικό για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ώστε να επακολουθήσει το επαναστατικό κίνημα του Βενιζέλου στις 30 Αυγούστου 1916 με την «τριανδρία», Βενιζέλο – Κουντουριώτη – Δαγκλή, οι οποίοι αρχικά μετέβησαν στην Κρήτη και μετά στη Θεσσαλονίκη, όπου έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό. Τον Ιούνιο του 1917 με επέμβαση της Αντάντ και ιδίως της Γαλλίας απομακρύνθηκε από το Θρόνο και από την Ελλάδα ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και έτσι επιτεύχθηκε η επανένωση του ελληνικού κράτους με Πρωθυπουργό και πάλι τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος από τις 27 Ιουνίου 1917 κήρυξε τον πόλεμο ολόκληρης της Ελλάδας εναντίον της Τετραπλής Συμμαχίας (Γερμανία – Αυστροουγγαρία – Βουλγαρία – Τουρκία), γεγονός βέβαια που είχε πράξει η «Προσωρινή Κυβέρνηση» από την εγκατάστασή της στη Θεσσαλονίκη.

* Αντιστράτηγου ε. α. Ιωάννη Δ. Κακουδάκη Επίτιμου Α΄ Υπαρχηγού ΓΕΣ και Διευθυντή της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού/ΓΕΣ και  Προέδρου της Ελληνικής Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας του ΓΕΕΘΑ 

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Αλεξάνδρου Δεσποτόπουλου «Η συμβολή της Ελλάδος στην έκβαση των δύο Παγκοσμίων Πολέμων», Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1992. 2. ΓΕΣ/ΔΙΣ, «Η Ελλάς και ο Πόλεμος εις τα Βαλκάνια», Αθήνα, 1958. 3. ΓΕΣ/ΔΙΣ, «Η Συμμετοχή της Ελλάδος εις τον Πόλεμο του 1918», Αθήνα, 1961. 4. ΓΕΣ/ΔΙΣ, «Επίτομη Ιστορία της Συμμετοχής του Ελληνικού Στρατού στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο 1914-1918», Αθήνα. 1994. 5. ΓΕΣ/ΔΙΣ, «Θέματα Στρατιωτικής Ιστορίας», Αθήνα, 1995. 6. «Η Ιστορία του Α΄ ΠΠ», Εκδόσεις Γ. Μπιμπή, Θεσσαλονίκη, 1960. 7. «Ιστορία του Α΄ ΠΠ», Εκδοτικός Οίκος Κέκροψ, Αθήνα, 1969. 8. Ιωάννου Πολιτάκου, Υποστρατήγου «Στρατιωτική Ιστορία», Τόμος Τρίτος, (4 τόμοι ανέκδοτοι), Βιβλιοθήκη ΔΙΣ/ΓΕΣ. 9. «Μουσείο Σκρα», Φυλλάδιο Δήμου Αξιούπολης Κιλκίς, 2002. 10. Νεόκοσμου Γρηγοριάδη, «Η Εθνική Άμυνα Θεσσαλονίκης το 1916», Αθήνα, 1960. 11. «Στρατιωτική Ιστορία της Ελλάδας», Εκδοτικός Οίκος Σπ. Τζηρίτα.

Συνέχεια

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ ΚΑΙ Η ΚΙΡΚΗ (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!)

Δρ. Εμμανουήλ Σαρίδης
Όποιος φεύγει, σπανίως γυρίζει πίσω. Ενσωματώνεται στην κοινωνία του κράτους προορισμού του και αν βρεί δουλεία, εργάζεται εναντίον της πατρίδας του, γιατί ενισχύει την οικονομία και την πολιτική της χώρας διαμονής του, τα συμφέροντα της οποίας ήταν και είναι πάντα είς βάρος της Ελλάδος. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια.
Εισαγωγή
Αν κάτι είναι σωστό στα κλάματα και τα αναφυλλητά του Καζαντζίδη για την „κακούργα μετανάστευση», αυτό είναι το ότι «μας πήρε απ’ τον τόπο μας τα πιο καλά παιδιά“. Που βέβαια δεν μας τα πήρε, γιατί αυτό ήταν θέλημα Θεού ή το κισμέτ (όπως θα το εννοούσε ο χαλλχούλλ Καζαντζίδης), ούτε και έφυγαν, γιατί είμαστε ο αιώνιος Οδυσσέας, όπως λένε άλλοι. Όχι, τα παιδιά μας – και μαζί τους και η πατρίδα μας – πέσανε θύματα της ανύπαρκτης οικονομικής, κοινωνικής και εν γένει αναπτυξιακής πολιτικής του ελληνικού κράτους, που δεν κατόρθωσε μέχρι σήμερα να οργανωθεί και να αναπτύξει μια παραγωγική πολιτική και μια κοινωνική δυναμική, που θα τα κρατούσαν στον τόπο μας. Και αν έδωσε δουλειά σε ένα μέρος του πληθυσμού, αυτό έγινε για να ικανοποιηθούν οι πελατειακές ανάγκες των εκάστοτε κυβερνώντων κομμάτων. Και η δουλειά που έδωσε ήταν στον χαοτικό, παρασιτικό και αντιπαραγωγικό τομέα του Δημοσίου. Αποτέλεσμα: Το φευγιό σαν λύση, αυτό που εξευγενισμένα ονομάσθηκε μετανάστευση.
Το σημερινό φευγιό, στην Ανγκλία
Διάβαζα στην «Καθημερινή» της 13.06.2017 ένα δημοσίευμα του Κωνσταντίνου Ζούλα με τον τίτλο «Μια μικρή Ελλάδα στη Μ. Βρετανία», και μου έκανε εντύπωση, το πώς εξακολουθούν να βλέπουν οι Έλληνες τις δυτικές μεγαλουπόλεις που επισκέπτονται και τι εξηγήσεις δίνουν γι’ αυτά που βλέπουν.
Ο αρθρογράφος μιλάει «για τις Success stories των 62.000 νέων Ελλήνων που έχουν μεταναστεύσει στη Μ. Βρετανία την τελευταία 7ετία και εργάζονται σε τράπεζες ή Funds, σαν γιατροί, σκηνοθέτες, μουσικοί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, πλακάδες και μπετατζήδες, ιδιαίτερα όμως στον χώρο της εστίασης, αναφέροντας μάλιστα και ονόματα εστιατορίων όπως τα «Mazi», «Οpso», «Τhe life goddess», «Carpo», στις Delikatessen και στο Delivery. Που επιβεβαιώνουν, όπως λέει, τη γνωστή φράση περί του ελληνικού δαιμονίου.
Και συνεχίζει. «Αν θέλεις να βρεις δουλειά, βρίσκεις. Κι αν ξέρεις καλά αγγλικά και έχεις προϋπηρεσία, ακόμη πιο εύκολα, είπε η Ε.Σ. που εργάζεται από το 2014 ως υπεύθυνη καταστήματος μιας πολύ γνωστής αλυσίδας ρούχων». «Ο κατώτατος καθαρός μισθός του ανειδίκευτου είναι 1.300 λίρες (1.480 ευρώ), αν έχεις Bachelor ξεκινάς με 1.500 λίρες (1.700 ευρώ) κι αν είσαι καλός, γρήγορα ανεβαίνεις και μισθολογικά και στην ιεραρχία. Η ζωή όμως εδώ είναι πανάκριβη, οι περισσότεροι μένουμε εκτός κέντρου και σχεδόν πάντα με συγκάτοικους. Για να καταλάβετε, για ένα μικρό διαμέρισμα τριών δωματίων, πληρώνουμε 2.000 λίρες».
Λεφτα ε, μισθοί, μισθάρες. Τώρα το πως ένας που παίρνει 1.500 λίρες το μήνα και πληρώνει για ένα διαμέρισμα 2.000 λίρες τα καταφέρνει να επιζεί, αυτό ο ποιητής δεν μας το εξήγησε, προφανώς για να μην χαλάσει τον οίστρο του ενθουσιασμού του για τον ενγκλέζικο παράδεισο που παρουσίασε. Ούτε κουβέντα για την μούχλα και υγρασία που επικρατεί στη χώρα αυτή τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Είπε πάντως, ότι όλες σχεδόν οι δουλειές αυτές βρίσκονται στον τομέα της εστιάσεως και των υπηρεσιών. Δηλαδή, ότι ανήκουν στον τομέα όπου απασχολείται το λεγόμενο πρεκαριάτο. Για το οποίο θα επανέλθω λίγο αργότερα.
Το σημερινό φευγιό, στην Γερμανία
Την Γερμανία την ξέρω καλά, γιατί κι’ εγώ ήρθα εδώ την 01.03.1960 σαν φυγάς ή, politically correct, ως μετανάστης ή για τους Γερμανούς σαν Gastarbeiter. Εργάσθηκα σε βαριές και ανθυγιεινές δουλειές (πρώτα σ’ ένα βρωμερό και ανθυγιεινό γαλβανωτήριο ενός εργοστασίου μεταλλικών ειδών και μετά στο ακόμη ανθυγιεινότερο τμήμα βερνικώματος ενός εργοστασίου επίπλων στο Gütersloh), που οι Γερμανοί δεν ήθελαν να κάνουν και το ωρομίσθιό μου ήταν  πολύ κατώτερο από τα αντίστοιχα των Γερμανών. Που σημαίνει, ότι η Γερμανία μας χρησιμοποίησε πρώτα σαν φτηνά εργατικά χέρια, όπως το κάνει και σήμερα, και δεύτερον, σαν ένα είδος αντίβαρο απέναντι στα αιτήματα των Γερμανών εργατών για αυξήσεις μισθών. Αργότερα έγινα μαγαζάτορας (Bierlokal, Kneipe), σπούδασα Κοινωνιολογία και εργάσθηκα σαν επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Freie Universität Berlin. Εργάσθηκα επίσης σαν δημοσιογράφος, σαν παραγωγός της τηλεοπτικής εκπομπής »Kalimera-TV“ και τέλος σαν εκδότης και παραγωγός της ιστοσελίδας www.berlin-athen.eu. Είμαι λοιπόν όχι μόνο γνώστης της Γερμανίας, αλλά και αυτό που λέμε εδώ Zeitzeuge, ένας αυτόπτης μάρτυς της εξέλιξης αυτής της χώρας και νομίζω ότι μπορώ να εκφέρω μια λίγο ή πολύ τεκμηριωμένη γνώμη για το θέμα των ξένων που έρχονται στην Γερμανία ζητώντας δουλειά ή άσυλο.
Στο άρθρο μου „Κακούργα μετανάστευση…“ που δημοσιεύθηκε εδώ στις 12.02.2014 έγραφα: «Όποια Ελληνίδα θέλει να ξεσκατώνει ξεκουτιασμένες γριές ή γέρους που πάσχουν από άνοια σε γηροκομεία, νοσοκομεία και άλλα τέτοια ιδρύματα, ας τρέξει να προλάβει το τραίνο για τον παράδεισο επι της γης που λέγεται Γερμανία. Και που μόνο επιφανειακά φαίνεται σαν παράδεισος». Για το ίδιο θέμα δημοσίευσα εδώ και τα άρθρα „Brain Drain ή οι ανοιχτές φλέβες της Ελλάδος„ (31.08.2012), „Άρον άρον το φευγιό για τη Γερμανία…“, (13.01.2013) και „Μετανάστευση, το χρόνιο πρόβλημα της Ελλάδος“ (04.07.2016).
Δουλειές στην Γερμανία γενικά υπάρχουν. Ιδιαίτερα ζητούνται γιατροί, που θα δουλεύουν όμως βάρδια και νέες κοπέλες, που όπως είπα, θα ξεσκατώνουν γριές ή θα περιποιούνται ξεκουτιασμένους γέρους. Δουλειές υπάρχουν και για οδηγούς αυτοκινήτων για διανομή τροφίμων από τα κεντρικά στα υποκαταστήματα, για ντελιβεράδες, για γκαρσόνες και γκαρσόνια ή για καθαριότητα σε γραφεία και σπίτια. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να ανοίξει κανείς ένα κεμπαπτσίδικο ή ένα ελληνικό εστιατόριο, στο Βερολίνο είχαμε κάποτε μέχρι και 200 τέτοια, που άνοιγαν και σε λίγο έκλειναν, ενώ ο αριθμός τους σήμερα έχει ελαττωθεί λόγω του σκληρού ανταγωνισμού που υπάρχει στον χώρο της εστίασης από Τούρκους, Ιταλούς, Άραβες και υπηκόους των κρατών όλου του κόσμου.
Άλλου είδους δουλειές γιόκ. Α, ξέχασα να αναφέρω και αυτούς που έρχονται και το παίζουν καλλιτέχνης, συμμετέχοντας  για ένα διάστημα σε κάποια ερασιτεχνικά μουσικά συγκροτήματα ή περιθωριακά θεατράκια και αυτό ήταν όλο.
Γενικά τα πράματα ακόμη και για τους σπουδαγμένους είναι στριμώκολα, δεν βρίσκεις εύκολα δουλειά και ας ξεσχίζουν τα ιμάτιά τους οι βιομήχανοι και η Merkel ότι υπάρχει έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού. Και οι προσφερόμενες δουλειές δεν είναι μόνιμες, στην Γερμανία ισχύει το Hire and Fire (προσλαμβάνειν και απολύειν, αχ, τι ωραία που ήταν κάποτε η ελληνική γλώσσα!), που σημαίνει, ότι ο εργοδότης προσλαμβάνει σε περιόδους οικονομικής ανάκαμψης της εταιρίας του στα γρήγορα προσωπικό, το οποίο όμως εξίσου γρήγορα απολύει όταν η ανάκαμψη παρέλθει.
Για τα ψέματα που λέγονται για τις ανάγκες προσωπικού δείτε και τα επόμενα βίντεο, που διαπραγματεύονται το θέμα „Das Märchen vom Fachkräftemangel“ (το παραμύθι της έλλειψης εμπειρογνωμόνων/ειδικευμένων εργατικών χεριών) και αποκαλύπτουν τα ψεύδη της γερμανικής κυβέρνησης και των ιδρυμάτων της, που προσπαθούν να αποπλανήσουν νέους ανθρώπους από τις χώρες, που οι ίδιοι κατέστρεψαν. Είναι στα γερμανικά, αλλά κάποιοι θα μπορούσαν να τα μεταγλωττίσουν για να ξεστραβωθούν αυτοί που σώνει και καλά θέλουν να έρθουν στον επίγειο παράδεισο της Γερμανίας
https://www.youtube.com/watch?v=lFq2aAcf-8s 21.07.2014
https://www.youtube.com/watch?v=QDyXYILiv3w&t=94s 15.09.2015
https://www.youtube.com/watch?v=Z5ttyRWzjtw 21.09.16
https://www.youtube.com/watch?v=DtRqEbyCFT0 02.03.2016
https://www.youtube.com/watch?v=YzTqQ4CuWJI 30.04.2017
Και ούτως εχόντων των πραγμάτων γενναται η ερώτηση, γιατί αυτός ο ζήλος της Γερμανίας για την προσέλκυση ξένων και τι κάνει με αυτούς, που σπεύδουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια να συμμετάσχουν στα αγαθά που υπόσχεται ο εντέχνως προβαλλόμενος παράδεισός της;
Ανταγωνισμός και ευγονισμός
Ο πρώτος λόγος είναι οικονομικής φύσεως. Από αυτούς που έρχονται ζητώντας δουλειά ή άσυλο, επιστήμονες, ειδικευμένοι τεχνίτες, απλοί εργάτες, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι ή γύφτοι, επιλέγονται οι καλύτεροι, αυτοί που προορίζονται να συμβάλλουν στην δημιουργία νέων τεχνολογιών, να εργασθούν στην βιομηχανία, τα διάφορα ινστιτούτα και υπηρεσίες και να τονώσουν έτσι περεταίρω την γερμανική οικονομία και κατ’ επέκτασιν τις γερμανικές εξαγωγές. Ο ανταγωνισμός είναι το ζητούμενο, η ένταση της κοινωνικής δυναμικής, που η Γερμανία διαθέτει τους μηχανισμούς για να μην την αφήνει να ξεφύγει από έλεγχο. Όσοι δεν κατορθώνουν να λάβουν μέρος στην δυναμική αυτή, μένουν έξω του νυμφώνος και προστίθενται στις στρατιές των ανέργων, των υποαπασχολούμενων και αυτών που επισκέπτονται τις «κουζίνες της σούπας», που την μοιράζονται με τους ντόπιους φουκαράδες της ίδιας κατηγορίας, της κατηγορίας του γερμανικού πρεκαριάτου.
Το πρεκαριάτο αυτό σαν όρος προέρχεται από το precarious, επισφαλής, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι άνεργοι, οι φτωχοί και οι απασχολήσιμοι (όρος που στην Ελλάδα καθιερώθηκε από τον Σημίτη), δηλαδή αυτοί που δουλεύουν με καθεστώς stage – απόκτηση εμπειρίας – για λιγότερο από ένα χρόνο και χωρίς ασφάλιση. Περιλαμβάνονται επίσης οι μερικώς απασχολούμενοι και οι ενοικιαζόμενοι, γενικά οι εργαζόμενοι με ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ίδιο όπως και οι πιτσαράδες, οι πιτσαφέρνες και οι ντελιβεράδες (https://www.slang.gr/lemma/17665-prekariato). Το πρεκαριάτο είναι λοιπόν ο διάδοχος του προλεταριάτου, του πόπολου, της κατώτερης κοινωνικής ομάδας, που δεν έχει μια σταθερή απασχόληση, έχει ελάχιστες ελπίδες για μια καλύτερη ζωή και διακατέχεται από φόβο για το μέλλον και μια περεταίρω κοινωνική παρακμή.
Στην κατηγορία αυτή ανήκαν τον Μάιο του 2016 5,9 εκατομμύρια Γερμανοί και  1,5 εκατομμύριο ξένοι. Στατιστικά για τον χρόνο αυτό 16,7 του πληθυσμού βρίσκονταν στα όρια της φτώχειας και διέτρεχε τον κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού (http://www.tagesspiegel.de/wirtschaft/hartz-iv-jeder-vierte-hartz-iv-empfaenger-ist-auslaender/13955964.html).
Ο δεύτερος λόγος είναι η ευγονική, η αφομοίωση των ξένων στο σώμα της γερμανικής κοινωνίας για να ανανεωθεί το σχετικά εκφυλισμένο αίμα της. Στην ουσία πρόκειται για ένα είδος ρατσισμού, που η ίδια η Γερμανία, από την άλλη μεριά, αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας, τον χρησιμοποιεί όμως κατά κόρον, περιτυλιγμένο στο χρυσόχαρτο του εργοδότη.
Η πολιτική αυτή βασίζεται στην πληθυσμιακή θεωρία του Malthus: Μικρή αύξηση του πληθυσμού οδηγεί σε αύξηση των παραγωγικών μέσων (συμπεριλαμβανομένου και του εργατικού δυναμικού) που με τη σειρά της οδηγεί σε αύξηση της διαθέσιμης τροφής για τον εν λόγω πληθυσμό. Η αύξηση της διαθέσιμης τροφής οδηγεί σε εκ νέου αύξηση του πληθυσμού. Η πολιτική προσελκύσεως ξένων στηρίζεται λοιπόν στις θεωρίες του Malthus, του Darwin ή του Galton που ακολούθησε η Ανγκλία γνωρίζοντας την ανάπτυξη που έλαβε από τον προπερασμένο αιώνα και μετά. Έτσι η εισαγωγή της έννοιας της επιβίωσης του ικανοτέρου και της φυσικής επιλογής στο κοινωνικό πεδίο απάλλαξε τις κυρίαρχες τάξεις από το βάσανο της ηθικής του ανθρωπισμού, διότι εισήλθε στην επιστήμη η θεωρία της ανισότητας σαν νόμος της φύσης (όπως και είναι, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).
Η διαδικασία.

  1. Ένταξη των ξένων στο εθνικό κοινωνικό σώμα (Ενσωμάτωση, Integration). Όσοι έρχονται στην Γερμανία μπαίνουν αυτομάτως σε μια διαδικασία κοινωνικής ένταξής των ιδίων, ιδιαίτερα όμως των παιδιών τους, στο σώμα της γερμανικής κοινωνίας. Βασικές πτυχές της ενσωμάτωσής τους είναι η εκμάθηση της γλώσσας, η συμμετοχή των παιδιών τους σε παιδικούς σταθμούς, η εκπαίδευση, η απασχόληση και η αποδοχή των γερμανικών αξιών με τις οποίες βαθμιαία ταυτίζονται. Η ένταξη λαμβάνει υπ’ όψιν τόσο την ζωή τους ως μεμονωμένα άτομα στην καθημερινότητα, όσο και τις κοινωνικο-πολιτιστικές ιδιαιτερότητες της χώρας από την οποία προέρχονται. Επιδιώκεται επίσης η σταδιακή ισότητα με τους ντόπιους στα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις ευκαιρίες που μπορούν να έχουν στο επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο https://de.wikipedia.org/wiki/Integration_von_Zugewanderten
  2. Κάθετη ένταξη (vertikale Integration). Εδώ πρόκειται για την ένταξη των ξένων στην δομή και οργάνωση του γερμανικού κράτους και της γερμανικής οικονομίας, η οποία επιδιώκει την δραστηριοποίησή τους τόσο στην οικονομία, όσο και στην πολιτική και την κουλτούρα. Έτσι βλέπουμε σήμερα ξένοι, ιδιαίτερα Τούρκοι, όχι μόνο να έχουν δημιουργήσει μεγάλες βιομηχανίες, αλλά και να κατακλύζουν τα κόμματα, να γίνονται υπουργοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες ολκής.
  3. Συμπερίληψη (Inklusion) στην κοινωνία. Εδώ επιδιώκεται η ισοδυναμία των ατόμων χωρίς την προϋπόθεση της κανονικότητάς τους, η ποικιλομορφία, η ύπαρξη διαφορών. Το άτομο δεν είναι αναγκασμένο να ανταποκριθεί σε ανέφικτα γι’ αυτό πρότυπα, αλλά είναι η κοινωνία αυτή που θα πρέπει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανθρώπους με ειδικά χαρακτηριστικά. Το δικαίωμα συμμετοχής βασίζεται σε κοινωνικο-ηθικούς κανόνες και επεκτείνεται σε όλους τους τομείς της ζωής, στους οποίους ο καθένας μπορεί να κινηθεί χωρίς περιορισμούς της βούλησής του (πολύ θεωρία, αλλά εφαρμόζεται όσο γίνεται, δηλαδή όσο συμφέρει την Γερμανία).
  4. Η αφομοίωση (Assimilation) είναι το τελευταίο στάδιο της ένταξης στην ξένη κοινωνία. Εμπειρικά πρόκειται για την συγχώνευση ενός ατόμου ή μιας ομάδας ανθρώπων στην μάζα της πλειοψηφίας. Η αφομοίωση μπορεί γίνει στο πολιτιστικό επίπεδο (ιδιοποίηση της γλώσσας, των ηθών και εθίμων), στο δομικό επίπεδο (θέση στην αγορά εργασίας, στο σχολικό σύστημα κ.λπ.), στο κοινωνικό (κοινωνικές επαφές με μέλη άλλων ομάδων) ή στο συναισθηματικό επίπεδο.

Γερμανία, η μοντέρνα Κίρκη
Νομίζω, ότι αρχίζει να γίνεται κατανοητό, ότι η εικόνα της Γερμανίας και μερικών ακόμη άλλων χωρών της Δύσεως που έχουμε για τους μετανάστες, για μένα πιο σωστά για το μέγα θέμα του φευγιού, είναι επίπλαστη και δεν ανταποκρίνεται ούτε στην πραγματικότητα, ούτε και σ’ αυτά που μας λένε ή που διαβάζουμε για τις δυνατότητες που έχουν οι φυγάδες να προοδεύσουν. Ούτε και μας λέει κανείς, γιατί οι χώρες αυτές καταβάλουν τόσες προσπάθειες για να προβληθούν σαν η γη της επαγγελίας, όπου ρέει γάλα και μέλι και τα λεφτά βρίσκονται στον δρόμο και μπορείς να σκύψεις να τα μαζέψεις.
Η πραγματικότητα είναι, ότι η Γερμανία προσελκύει νέους ανθρώπους με σκοπό να τους εντάξει στην κοινωνία της αυξάνοντας το οικονομικό και πολιτικό δυναμικό που έχει σήμερα. Και ιδού πως το κάνει αυτό. Όπως γνωρίζουμε, το πυροφάνι του ψαρά προσελκύει τα ψάρια, όπου ανάμεσα στη μαρίδα θα βρει  τσιπούρες και λαβράκια. Και η Κίρκη προσέλκυε τους ταξιδιώτες με τα ωραία τραγούδια και τα ηδύποτα που τους πρόσφερε, για να τους μεταμορφώσει μετά σε γουρούνια. Ε, τα ίδια κόλπα χρησιμοποιεί σήμερα και η Γερμανία, προβάλλοντας στα διεθνή μέσα τα κάλλη της, τον πλούτο της, την δημοκρατία, τις δουλειές για όλους, την ευημερία και τις ωραίες γκόμενες, που περιμένουν τους φλογερούς Νοτίους να τις κάνουν ευτυχισμένες.
Ας δούμε τώρα και πως η χώρα αυτή κατορθώνει να διατηρεί τους κατοίκους της ήσυχους. Για τον σκοπό αυτό θα χρησιμοποιήσω την κλασσική περίπτωση της τακτικής των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, γνωστή ως panem et circenses (άρτος και θεάματα), με την οποία κρατούσαν το πόπολο ήσυχο και σε κάποια καλή διάθεση. Την ίδια τακτική ακολουθεί σήμερα και η Γερμανία, που ιδιαίτερα με τα μαζικά μέσα, τηλεόραση και ιντερνέτ, αποσπά την προσοχή του κόσμου από «επικίνδυνες» σκέψεις, διαδηλώσεις, επαναστάσεις κ.α. τ.. Στις τηλεοράσεις κυριαρχεί το ποδόσφαιρο και τα αστυνομικά, κάθε απόγευμα τουλάχιστο δύο τρία (το γερμανικό Tatort εξάγεται μάλιστα σε ένα σωρό χώρες), εκατοντάδες πολύχρωμα περιοδικά με Life Style, με ειδήσεις από την ζωή των αστέρων, βασιλιάδων και πριγκήπων, γυναικεία περιοδικά, περιοδικά μαγειρικής, εφημερίδες και τηλεοράσεις με ειδήσεις για τρομοκρατικά χτυπήματα, για τον κίνδυνο από την Ρωσία και το Ισλάμ, με Fake News, θεωρίες συνομωσίας και με ψέματα, ψέματα, ψέματα. Οι κακοί και οι διεφθαρμένοι από κεί, οι καλοί και τίμιοι από δω.
Και στο Βερολίνο μια συνεχής φιέστα. Ζαλίζεσαι, αν ρίξεις μια ματιά στα προγράμματα των καθημερινών εκδηλώσεων, εκατοντάδες είναι τα θέατρα, αμέτρητα τα μουσικά κονσέρτα, ποδηλατοδρομίες και Μαραθώνιοι κάθε λίγο και λιγάκι, αθλητικές συναντήσεις μεγάλης εμβελείας, Kirchentage (εκκλησιαστικά συνέδρια), Events όπως η Nacht der Museen, Nacht der Bibliotheken, Nacht des Lesens (βραδιά των Μουσείων, των Βιβλιοθηκών, της ανάγνωσης), Events, Events, ο κατάλογος είναι τεράστιος. Και παντού να προβάλλονται ιδιαίτερα οι όμορφες Γερμανίδες.
Επίλογος
Είναι φανερό, ότι αυτοί που στις πατρίδες τους τα βλέπουν αυτά από το κανάλι προπαγάνδας της Γερμανίας, την Deutsche Welle (DW-TV), παίρνουν φωτιά και αρχίζουν να σκέφτονται το φευγιό ή να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους. Και όταν με το καλό θα έρθουν εδώ και θα περάσουν τις τέσσερις φάσεις ενσωματώσεως που ανέπτυξα παραπάνω, θα έχουν πλέον γερμανοποιηθεί, δηλαδή θα έχουν πέσει θύματα της γερμανικής παραλλαγής των θεωριών του Malthus και των επιγόνων του και της ευγονικής που τόσο αποφεύγει να δηλώσει επίσημα ότι εφαρμόζει η Γερμανία. Την ευγονική σαν το σύνολο των επιστημονικών ερευνών και των πρακτικών εφαρμογών για τη βελτίωση των κληρονομικών χαρακτηριστικών του ανθρώπινου γένους ή ενός λαού, εδώ του γερμανικού (για την ευγονική βλέπε και το άρθρο «Η ιστορία της Ευγονικής (ΑΡΘΡΟ) + Αποπληθυσμός και Ευγονική (ΒΙΝΤΕΟ)»).
Αυτά δεν μπορούσε βέβαια να τα δει ο Καζαντζίδης, ούτε και αυτοί που ακόμη και σήμερα προωθούν τα μοιρολόγια του. Ούτε ο κύριος Παπαχελάς των Bilderberg, που στην «Καθημερινή» δεν κουράζεται να προβάλλει καθημερινά τους επιτυχημένους Έλληνες που διαπρέπουν ιδίως στις ΗΠΑ.
Έτσι ο Καζαντζίδης και οι άλλοι Καζαντζίδηδες το μόνο που έχουν να πουν στον μετανάστη είναι μια  παρηγοριά: «Κάνε κουράγιο μετανάστη, κάνε λεβέντη μου υπομονή, του γυρισμού σου το καράβι, πάλι μια μέρα θα φανεί». Που για τους περισσότερους το καράβι αυτό δεν θα φανεί ποτέ. Άλλοι θα έχουν αφομοιωθεί στις κοινωνίες των χωρών που βρίσκονται ενώ οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να μένουν στο περιθώριο και να ξημεροβραδιάζονται σε κάποιες ελληνικές κοινότητες, να κλείνονται στα σπίτια τους βλέποντας ελληνική τηλεόραση ή να στέκονται με ένα πλαστικό κύπελλο καφέ στο χέρι γύρω από το στρογγυλό  τραπέζι ενός Imbiss και να διαπληκτίζονται για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Και κάποτε να πεθαίνουν. Το ελληνικό νεκροταφείο του Βερολίνο, ένα μέρος του προτεσταντικού νεκροταφείου «Friedhof Zum Heiligen Kreuz», που παραχωρήθηκε το 2003 στην Ελληνική Κοινότητα, έχει σήμερα γεμίσει με τάφους, που από μήνα σε μήνα αυξάνονται και πληθύνονται.
Και οι κάνα δυό συμπατριώτες μας που επιστρέψανε στην Ελλάδα απογοητεύθηκαν από τα χάλια που βρήκαν, το μετάνοιωσαν και σκέφτονται να ξαναγυρίσουν.

Συνέχεια

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Η ΣΣΕ ως ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα, με εθνομηδενιστές καθηγητές και χωρίς μαθήματα Πολεμικής Τέχνης, Στρατηγικής και Ηγεσίας

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΗΣ ΣΣΕ!!

 
του Παναγιώτη Μαυρόπουλου, Απόστρατου Αξιωματικού

Το ακαδημαϊκό έτος 2016-2017 η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) επεφύλαξε στον εαυτό της και σε όλους τους ενδιαφερόμενους μια εξαιρετικά αρνητική έκπληξη· ήταν η πρώτη φορά που οι Ευέλπιδες δεν διδάχθηκαν τα μαθήματα της Πολεμικής Τέχνης, της Στρατηγικής και της Ηγεσίας. Τα συγκεκριμένα μαθήματα, για ουσιαστικούς λόγους, παραδοσιακά διδάσκονται από αποστράτους αξιωματικούς με σχετικό θεωρητικό
υπόβαθρο ή/και σχετική εμπειρία, μετά από την προβλεπόμενη διαδικασία επιλογής από το ακαδημαϊκό και το εκπαιδευτικό συμβούλιο της Σχολής. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε από την εφαρμογή του νέου νόμου Ν.4000 της 12ης Μαΐου 2016, σύμφωνα με τον οποίο η δυνατότητα διδασκαλίας συνταξιούχων για περιορισμένο χρόνο χωρίς περικοπή της σύνταξής τους, όπως προβλεπόταν σε προηγούμενους νόμους, καταργήθηκε. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος δημοσιεύθηκε την 12 Μαΐου 2016 και οι εμπλεκόμενοι φορείς ήταν ενήμεροι από τον Ιούνιο του 2016, προφανώς το θέμα θεωρήθηκε ήσσονος σημασίας για να επιληφθούν και να το επιλύσουν εγκαίρως, πριν την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους. Συνέχεια

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ

Δείτε τι σημαίνουν οι λέξεις: Αιγαίο-Ιόνιο-Μεσόγειος-Ατλαντικός που λαξεύτηκαν στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη [Εικόνες]

Δείτε τι σημαίνουν οι λέξεις: Αιγαίο-Ιόνιο-Μεσόγειος-Ατλαντικός που λαξεύτηκαν στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη

Μάχες του Eλληνικού στρατού στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία, οι μάχες του Β` Παγκοσμίου Πολέμου και οι επιχειρήσεις του Ελληνικού στρατού στην Κορέα.

Οι φράσεις «ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ» και «ΜΙΑ ΚΛΙΝΗ ΚΕΝΗ ΦΕΡΕΤΑΙ ΕΣΤΡΩΜΕΝΗ ΤΩΝ ΑΦΑΝΏΝ» που αφιερούνται στους αφανείς στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών δεσπόζουν στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.

Δεξιά και αριστερά του γλυπτού που αναπαριστά ένα νεκρό πολεμιστή, γυμνό, ξαπλωμένο στο έδαφος αναγράφονται οι μάχες:

agnosstrats

ΕΛΑΣΣΩΝ=ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΡΟΝ ΛΑΖΑΡΑΔΕΣ=ΣΤΕΝΑ:ΠΟΡΤΑΣ =ΚΑΤΕΡΙΝΗ=ΣΟΡΟΒΙΤΣ
ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ=ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ=ΟΣΤΡΟΒΟΝ=ΚΟΡΙΤΣΑ=
ΠΕΣΤΑ=ΓΡΥΜΠΟΒΟ ΠΕΝΤΕΠΗΓΑΔΙΑ=ΠΡΕΒΕΖΑ=
ΑΕΤΟΡΡΑΧΗ=ΜΑΝΩΛΙΑΣΣΑ=ΜΠΙΖΑΝΙ=ΔΡΙΣΚΟΣ
ΚΙΛΚΙΣ=ΛΑΧΑΝΑ=ΜΠΕΛΕΣ=ΚΡΕΣΝΑΤΣΟΥΜΑΓΙΑ
ΠΕΤΣΟΒΟ=ΝΕΥΡΟΚΟΠΙ=ΜΠΑΝΙΤΣΑ=ΜΑΧΩΜΕΑ
ΓΚΟΛΟΜΠΙΛΟ=ΣΜΠΟΡΣΚΟ=ΠΡΕΣΛΑΠ=ΕΡΙΓΩΝ
ΡΑΒΙΝΕ=ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ
ΣΚΡΑ=ΣΤΡΥΜΩΝ=ΔΟΪΡΑΝΗ=ΜΠΕΛΕΣ=ΓΚΡΑΝΚΟΡΟΝΕ=ΤΖΕΝΑ (αριστερά)

και

ΧΕΡΣΩΝ=ΣΕΡΜΙΚΑΣ=ΟΔΗΣΣΟΣ=ΣΕΒΑΣΤΟΥΠΟΛΙΣ
ΑΡΤΑΚΗ=ΑΙΔΙΝΙΟΝ=ΠΡΟΥΣΣΑ=ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
ΤΟΥΜΛΟΥΜΠΟΥΝΑΡ=ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΑ=ΔΟΡΙΛΑΙΩΝ
ΑΦΙΟΝ ΚΑΡΑΧΙΣΑΡ=ΣΑΓΓΑΡΙΟΣΚΑΛΕΓΚΡΟΤΟ

ΠΙΝΔΟΣ ΜΟΡΟΒΑ=ΚΟΡΥΤΣΑ=ΚΑΛΑΜΑΣ
ΤΟΜΟΡΟΣ=ΤΡΕΜΠΕΣΙΝΑ
ΧΕΙΜΑΡΡΑ=ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΝ731=ΜΠΟΥΜΠΕΣΙ=ΚΑΛΠΑΚΙ
ΚΛΕΙΣΟΥΡΑ=ΠΡΕΜΕΤΗ
ΟΣΤΡΟΒΙΤΣΑ=ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ=
ΡΟΥΠΕΛ=ΠΕΡΙΘΩΡΙ=ΚΡΗΤΗ=ΕΛ-ΑΛΑΜΕΪΝ
ΡΙΜΙΝΙ=ΡΟΥΒΙΚΩΝ=ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ=ΚΟΡΕΑ

«Κύπρος» ήταν η τελευταία λέξη που είχε χαραχθεί στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη το 1994.

Την προηγούμενη εβδομάδα στο Μνημείο χαράχθηκαν οι λέξεις:

«ΑΙΓΑΙΟ-ΙΟΝΙΟ-ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ-ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ».

agnosstrats

Επρόκειτο για την υλοποίηση απόφασης του υπουργείου Πολιτισμού να αναγραφούν στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη τα κύρια πεδία ναυμαχιών στα οποία έχασαν τη ζωή τους Έλληνες που αγωνίστηκαν στις θάλασσες.

Είναι οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους αλλά δεν βρέθηκαν ποτέ, ώστε να τους αποδοθούν οι τιμές που τους οφείλει η πατρίδα μας.

Στην επιγραφή, εκτός από το Αιγαίο, το Ιόνιο και τη Μεσόγειο συμπεριλήφθηκε και ο Ατλαντικός, σε ένδειξη αναγνώρισης των θυσιών των πληρωμάτων του Εμπορικού Ναυτικού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. στην προσπάθεια ανεφοδιασμού της Ευρώπης από την Αμερική.

agnostos_stratiotis

Η συμπερίληψη της επιγραφής «ΑΙΓΑΙΟ-ΙΟΝΙΟ-ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ-ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ» στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη κατέστη δυνατή έπειτα από παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος «Άλσος Eλληνικής ναυτικής παράδοσης» με προεξάρχοντα τον πρόεδρο του ιδρύματος ναύαρχο ε.α. Κυριάκο Κυριακίδη.

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΑΝΩΤΑΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ: Η ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ (Εξαιρετικό!!)

ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

 

Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας*

Αποτελεί περίπου αξίωμα της στρατηγικής ανάλυσης ότι δεν υφίσταται απόλυτη στρατιωτική ισχύς. Η στρατιωτική ισχύς είναι ένα σχετικό μέγεθος, σε συνάρτηση, μεταξύ άλλων, με το γεωγραφικό περιβάλλον, το είδος της πολεμικής αντιπαράθεσης, τη μεθοδολογία διοίκησης των εμπλεκομένων, τις πολιτισμικές και κοινωνικές τους ιδιαιτερότητες κλπ. Κατά συνέπεια, η διαμόρφωση

ενός πλέγματος στρατιωτικών ικανοτήτων, που θα καλύπτει τις αμυντικές και αποτρεπτικές ανάγκες μιας χώρας, δεν μπορεί να γίνεται με κάποιον «τυφλοσούρτη» αλλά θα πρέπει να οικοδομείται κατόπιν μελέτης των επιμέρους ιδιαιτεροτήτων που ισχύουν στο γεωσύστημα εντός του οποίου η συγκεκριμένη χώρα λειτουργεί.

Αν η παραπάνω είναι μια γενική απαίτηση, ισχύει πολύ περισσότερο για την περίπτωση της σημερινής Ελλάδας για μια σειρά από λόγους. Ο πρώτος εξ αυτών είναι η οικονομική κρίση, η οποία έχει μετατρέψει σε μακρινό όνειρο την εποχή που δαπανούσαμε αφειδώς τεράστια χρηματικά ποσά για μεγάλες αγορές οπλικών συστημάτων, ακόμη και αν, με κάποιον μαγικό τρόπο, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας εν συνόλω βελτιωθεί εντυπωσιακά μέσα στα επόμενα χρόνια.

Και για να γίνουν ακόμη χειρότερα τα πράγματα, τα εξελιγμένα οπλικά συστήματα, όπως είναι, για παράδειγμα, τα μαχητικά αεροσκάφη, τείνουν να γίνονται ολοένα και πιο ακριβά και κατά συνέπεια καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο να αποκτηθούν αλλά και να συντηρηθούν και να αναπληρωθούν, επιβεβαιώνοντας την τάση που είχε διαβλέψει ο Πωλ Κέννεντι στο ιστορικό του βιβλίο, «Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων» τη δεκαετία του 80. Συνέχεια

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο