ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

‘’ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ’’, χωρίς …Γουδή (1909 ή ’22), με: ‘’αξιοκρατία τελεία τζι αρ’’.

Αναρτήθηκε

Του Στέφανου Ανδριάνη*

A΄ ΜΕΡΟΣ

    Σημαντικά κοινωνικά στρώματα, αναζητώντας διέξοδο στην πολύπλευρη κρίση και στη γενικευμένη παρακμή, παρασύρονται, στηνκαθαρά ψυχοπολιτική φαντασίωση ότι τη λύση θα δώσει, είτε ο παραδοσιακός λαϊκίστικος κρατισμός, είτε ένας “σωτήρας” με ένα ολοκληρωτικό σύστημα.

    Η ευρωπαϊκή ιστορία του τελευταίου αιώνα έδειξε ότι  χώρες οι οποίες κατέφυγαν ή ανέχτηκαν τέτοιου τύπου πολιτικά συστήματα είναι σήμερα όλες,λιγότερο ή περισσότερο, προβληματικές. (Μοναδική εξαίρεση, η μεταπολεμική Γερμανία. λόγω γεωστρατηγικών και άλλων ιδιαιτεροτήτων).

     Συγκεκριμένα οι χώρες, ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΛΟΙΠΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟ-ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ:

    Κυβερνήθηκαν μέχρι πρόσφατα από καθεστώτα φασιστικά, δικτατορικά ή μονοκομματικές λαϊκές δημοκρατίες.  Όλα, φεύγοντας, άφησαν κληρονομιά  πληγές στη μετέπειτα κοινοβουλευτική δημοκρατία.

    Όλες οι παραπάνω χώρες, ακόμη και εκείνες που υπήρξαν αποικιοκρατικές,φιγουράρουν στις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρώπη σε κατά κεφαλή ΑΕΠ (στοιχεία ΔΝΤ του έτους 2011) και ανάπτυξη και πλήττονται πιο σκληρά από τις οικονομικές κρίσεις.

    Από την άλλη πλευρά, οι χώρες: ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΒΕΛΓΙΟ, ΟΛΛΑΝΔΙΑ, ΑΥΣΤΡΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ, ΝΟΡΒΗΓΙΑ, ΔΑΝΙΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ, ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ:

    Μετά τη φεουδαρχία, επέλεξαν και εφάρμοσαν αδιάκοπα, ανεξάρτητα από κρίσεις και πολέμους, καθεστώς ευνομούμενης  κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, με κεντροαριστερές ή κεντροδεξιές κυβερνήσεις είτε μονοκομματικές είτε πολυκομματικές.

    Όλες ανεξαίρετα έχουν παγκοσμίως τα υψηλότερα επίπεδα κατά κεφαλή ΑΕΠ και κοινωνικού κράτους και αντιμετωπίζουν με λιγότερες ζημίες τις διεθνείς κρίσεις.

    Βέβαια, μερικές ήταν ισχυρές αποικιοκρατικές χώρες και ενίσχυσαν τον πλούτο τους  με πόρους από τις αποικίες. Οι περισσότερες όμως δεν ήταν.

Η ΣΤΡΕΒΛΩΣΗ – ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

    Η μεταπολίτευση, έφερε μεγάλες πολιτικές αλλαγές, που τις είχε ανάγκη  η χώρα.

    Δυστυχώς όμως παράλληλα, ενισχύθηκαν προϋπάρχουσες ή δημιουργήθηκαν νέες βαριές λειτουργικές στρεβλώσεις, οι οποίες απαξίωσαν πολλά από τα θετικά εκείνων των αλλαγών.

    Η μεγαλύτερη στρέβλωση – γάγγραινα στη λειτουργία της δημοκρατίας, που την καθιστά μη ευνομούμενη, είναι η πελατειακή συναλλαγή μεταξύ πολιτικών-κράτους- πολίτη.

    Για δεκαετίες, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα: πολιτικοί, αυτοδιοικητικοί, συνδικαλιστές, κρατικός μηχανισμός, λειτούργησε και ‘’εκπαιδεύτηκε’’, πώς να διαχειρίζεται και να σπαταλά εισαγόμενο χρήμα, δανικό ή δωρεάν και πως να ασκεί εξουσία, με πελατειακά κριτήρια.

    Παρόντα συνεχώς και τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία σύσσωμα, κατάγγελλαν μεν με δριμύτητα τις πελατειακές κυβερνήσεις και τη διαφθορά, όμως αγκάλιαζαν και  υποστήριζαν άκριτα ότι “προϊόν” παρήγαγε η πελατειακή διακυβέρνηση. Π.χ. Πόσα κόμματα, δεν υπερασπίζονταν (με καιροσκοπισμό) οικονομικά προνόμια, ως “κατακτήσεις” των εργαζομένων,  ενώ γνώριζαν ότι χρηματοδοτούνται από καταστροφικό υπερδανεισμό της χώρας;

    Και το χειρότερο; Δεν αυξανόταν μόνο η διαφθορά στα πρόσωπα και στους μηχανισμούς του συστήματος.   ”Διαπαιδαγωγούνταν” ολοένα και περισσότεροι πολίτες, στην ανομία απέναντι στη λειτουργία της δημοκρατίας.

    Η ισχυρότερη βάση της  ‘’πελατειακής δημοκρατίας” είναι μια απλωμένη αναξιοκρατία.

    Συχνά ακούγεται η κατηγορία ότι οι πολιτικοί δεν θέλουν να ‘’φτιάξουν’’ τη χώρα.

   Η τραγική πραγματικότητα είναι σημαντικά διαφορετική.

   Για να αναδιαρθρωθεί η χώρα, δηλ. να οργανωθεί ωςσύγχρονο καιαποτελεσματικό κράτος δικαίου και να δημιουργηθούν συνθήκες παραγωγής πλούτου, χρειάζονται  πολιτικά πρόσωπα με ηθική και υψηλές ικανότητες και γνώσεις γι’ αυτά.

   Τα πρόσωπα του σημερινού πολιτικού συστήματος και να θέλουν να φτιάξουν τη χώρα, δεν ξέρουν -κατά μεγάλη πλειονότητα-  το πώς,  γιατί  δεν το άσκησαν και δεν το έμαθαν ποτέ!

    Και δυστυχώς καμιά πολιτικο-οικονομική θεωρία ή ακραία εθνικιστική έξαρση  ή  επιπόλαιη θεωρία του τύπου ‘’χρειάζεται βούρδουλας’’, δεν …εμφυτεύουν από μόνες τους τέτοιες γνώσεις και ικανότητες στα πολιτικά πρόσωπα!

    Ναι, είναι αλήθεια!  Οι περισσότεροι από μας, ανεξάρτητα από κόμματα, ψηφίζαμε στο παρελθόν πολιτικούς, με κριτήριο την ικανότητα στο ρουσφέτι  και γι’ αυτό μας αναλογεί μια ευθύνη. Φυσικά η μικρότερη.

    Το στρωμένο τραπέζι που  καθόμασταν και ‘’τα τρώγαμε όλοι μαζί’’  και οι άκριτοι διορισμοί στο δημόσιο για την …‘’επανίδρυση του κράτους’’, πληρωνόταν με καταστροφικά δανεικά.   Τα έφερναν στη χώρα,  εκείνοι οι οποίοι  σήμερα επιπλήττουν το λαό ότι ‘’τα έτρωγε’’ μαζί τους.

    Έκρυβαν όμως από το λαό την αλήθεια, ότι τα χρήματα που πληρωνόταν ο λογαριασμός φορτωνόταν ως καταστροφικό χρέος στη χώρα.

     Σίγουρα,  ο πολίτης θα ψήφιζε υποψήφιους με άλλα κριτήρια, αν είχε συνειδητοποιήσει ότι τα άτομα  με ικανότητες πολιτικάντη και ρουσφετολόγου, πολύ σπάνια μπορεί  να είναι ταυτόχρονα και ικανοί, ηθικοί και αποτελεσματικοί πολιτικοί για τη χώρα!   

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ;

   Ο θυμός της κοινωνίας είναιδικαιολογημένος.

   Όμως το δέντρο της σημερινής οικονομικής απόγνωσης σε Ελλάδα και Κύπρο, δεν πρέπει να μας κρύβει το δάσος της απίστευτης δυσλειτουργίας της χώρας, στους περισσότερους τομείς.  

   Η χώρα χρειάζεται άμεσα μια ‘’επαναστατική’’ αλλαγή πορείας στην πολιτική και κρατική λειτουργία, με στόχο:

   Η Ευνομούμενη Δημοκρατία να αντικαταστήσει τη μέχρι τώρα πελατειακή δημοκρατία.

   Το ξεκίνημα, είναι ευθύνη και έργο της ίδιας της κοινωνίας και μόνο αυτής.

   Θα ήταν ευχής έργο, να δημιουργηθούν νέα κόμματα  στο χώρο της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς, χωρίς πολιτικά πρόσωπα του παρελθόντος. 

   Είναι όμως πρακτικά δύσκολο να δημιουργηθούν ξαφνικά και με ‘’παρθενογένεση’’ μερικά  αξιόπιστα κόμματα ‘’του κουτιού’’, με εντελώς άλλα πρόσωπα.

 ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ:   ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

   Πρώτο βήμα και θεμέλιο αυτής της άλλης πορείας προς την Ευνομούμενη Δημοκρατία είναι η αξιοκρατία στα πρόσωπα της εξουσίας.

   Μόνον έτσι το κοινοβούλιο θα μπορέσει να δώσει κυβερνήσεις αλλά και αντιπολιτεύσεις ικανότερες από τις σημερινές για να δρομολογήσουν την ευνομούμενη δημοκρατία και την αναδιοργάνωση της χώρας.

  Αυτό, απαιτεί:

   –   Να απομακρυνθεί η συντριπτική πλειονότητα των πολιτικών προσώπων  από τα κόμματα που κυβέρνησαν αλλά και αρκετά πρόσωπα από τα λοιπάκόμματα που κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό. (Ακόμη και ορισμένων νέων πολιτικών, ικανών μόνο στον ξύλινο λόγο και με τα ‘’μυαλά’’ στα σκουριασμένα κομματικά κάγκελα).

   –  Να επιβάλει η ίδια η κοινωνία στις ηγεσίες των κομμάτων -σημερινών ή αυριανών-, να προωθήσουνένα νέο στρώμα υποψήφιων πολιτικών με διαφορετικό “ποιόν”.

    Πρόσωπα, που η ίδια η ζωή μέσα στις τοπικές κοινωνίες έχει δείξει ότι έχουν ικανότητες και είναι παραγωγικά.  Πρόσωπα ξεκομμένα από τον προηγούμενο τοξικό κομματισμό, την πελατειακή αντίληψη και μακριά από τις πολιτικές βίας και αυταρχισμού.

 Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ.

   Στην παρούσα φάση η ανεύρεση τέτοιων προσώπων ως υποψηφίων,  πρέπει να γίνει  – κατ΄ αναπόφευκτη ανάγκη-,  από τις ηγεσίες των κομμάτων που έτυχε να βρίσκονται σήμερα στην αρχηγία ή τις όποιες αυριανές.  Τόσο των κομμάτων της συγκυβέρνησης όσο και εκείνων που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν.

   Στο  Β’ μέρος: Δεδομένου ότι εθελούσια έξοδος προσώπων από την πολιτική είναι σπάνιο φαινόμενο, διατυπώνονται προτάσεις πως μπορεί να απαιτήσει ο ίδιος ο λαός και να επιβάλλει στην πράξη την αξιοκρατία, ως ξεκίνημα της νέας ”επαναστατικής”  πορείας.

*  Ο Στέφανος  Ανδριάνης είναι Αντισ/γος ε.α , Πολιτ. Μηχανικός

Αναρτήθηκε από την ιστοσελίδα ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση