Η «Αλλαγή» του Σουλτάνου Ερντογάν!!!! Το όραμα του νέου προέδρου της Τουρκίας!!

  GBAL

 

 

«Η πόρτα της παλιάς Τουρκίας έχει κλείσει. Η επιθυμία του λαού για αλλαγή υλοποιείται». Η αποστροφή αυτή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά την ομιλία του στο συνεδριακό κέντρο Χαλίτς της Κωνσταντινούπολης, πριν από έναν μήνα, όπου παρουσίασε το
όραμά του για την Τουρκία, συμπυκνώνει σε ελάχιστες λέξεις τις επιδιώξεις του νέου, εκλεγμένου από τον λαό προέδρου της γειτονικής χώρας.
Ο ηγέτης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), ο ισχυρότερος πολιτικός στη σύγχρονη Τουρκία μετά τον ιδρυτή της, Μουσταφά Κεμάλ «Ατατούρκ», εμφανίζεται – και είναι – ο άνθρωπος του λαού. Προβάλλει τον εαυτό του ως αυτόν που έσπασε τα δεσμά της κηδεμονίας του στρατού επί της κοινωνίας, ως αυτόν που ανέσυρε στην επιφάνεια την καταπιεσμένη πλειοψηφία των συντηρητικών συμπατριωτών του χάρη στη νομιμοποίηση στοιχείων της ισλαμικής ζωής και στην κατακόρυφη άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου.
Και όλα αυτά παρά τα όσα έχουν αμαυρώσει την εικόνα του, ιδιαίτερα στο εξωτερικό. Η συνωμοσιολογία του, έτσι όπως παρουσιάστηκε για να δικαιολογήσει τη σκληρή αντίδρασή του στα γεγονότα του Πάρκου Γκεζί το 2013, οι κατηγορίες για διαφθορά και το πογκρόμ εναντίον Δικαιοσύνης και Αστυνομίας που εξαπέλυσε στη συνέχεια λόγω των σχέσεων αυτών των θεσμών με το κίνημα του άλλοτε συμμάχου του Φετουλάχ Γκιουλέν, η ισχυροποίηση των μυστικών υπηρεσιών και ο ασφυκτικός έλεγχος του Τύπου μέσω πιέσεων καθώς και φιλικών επιχειρηματιών, συνθέτουν ένα προφίλ τουλάχιστον ενοχλητικό.

Το μόνο ερώτημα για την πορεία του Ερντογάν προς το Μέγαρο Τσανκάγια είναι αν θα ολοκληρωθεί από τον πρώτο γύρο ή όχι. Αλλωστε, ο βασικός του αντίπαλος, ο 70χρονος Εκμελεντίν Ιχσάνογλου, κοινός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) και του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ), δεν μπορεί να τον ανταγωνιστεί. Με περισσότερο ενδιαφέρον αναμένεται η επίδοση του κούρδου υποψηφίου Σελαχατίν Ντεμιρτάς, συνυπολογίζοντας και την πιθανή βαρύτητα της κουρδικής ψήφου σε ενδεχόμενο δεύτερο γύρο.
Οι δημοσκοπήσεις φέρνουν τον Ερντογάν να κερδίζει από τον πρώτο γύρο με ένα ποσοστό γύρω στο 53% – 54%. «Αν συμβεί αυτό, πιστεύω ότι θα γίνει περισσότερο αυταρχικός» εκτιμά μιλώντας στο «Βήμα» ο Γκάρεθ Τζένκινς, αναλυτής του Silk Road Studies Program και ένας άνθρωπος που έχει ζήσει στην Τουρκία για περισσότερα από 20 χρόνια. Σε ανάλογο μήκος κύματος κινείται η άποψη του Σινάν Ουλγκέν, αναλυτή του Carnegie Center με έδρα τις Βρυξέλλες. «Θα χαθούν ο έλεγχος και οι ισορροπίες που υπήρχαν με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ στην προεδρία» μας λέει.
Ο Ερντογάν έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τον πανίσχυρο μηχανισμό του ΑΚΡ και τα μέσα ενημέρωσης για να περάσει τα μηνύματά του. Επίσης, ο ηγέτης του ΑΚΡ αναμένεται να κερδίσει τη μερίδα του λέοντος των τούρκων ψηφοφόρων εξωτερικού, που θα ψηφίσουν για πρώτη φορά στον τόπο κατοικίας τους. Μόνο στη Γερμανία κατοικούν 1,4 εκατ. Τούρκοι με δικαίωμα ψήφου, κάτι που μετατρέπει τη Γερμανία στην τέταρτη μεγαλύτερη… εκλογική περιφέρεια μετά την Κωνσταντινούπολη, την Αγκυρα και τη Σμύρνη.
Η βασική μετεκλογική προτεραιότητα του Ερντογάν θα είναι να διαμορφώσει την εσωτερική πολιτική με τρόπο ώστε να έρθει απολύτως στα μέτρα του. «Αυτό σημαίνει κατ’ αρχήν να βρει πρωθυπουργό» λέει ο Τζένκινς, ώστε στη συνέχεια να ξεκινήσει η πορεία προς τις επόμενες βουλευτικές εκλογές που πρέπει να γίνουν το αργότερο το 2015.
Το ιδεατό σενάριο θα ήταν να αναλάβει μεταβατικός πρωθυπουργός ο Γκιουλ, που θεωρείται η δεύτερη ισχυρότερη προσωπικότητα στο ΑΚΡ. Η τουρκική εκδοχή του σεναρίου «Πούτιν – Μεντβέντεφ» όμως μοιάζει δύσκολο να υλοποιηθεί, αν και τίποτα δεν είναι βέβαιο. Οπως παρατηρεί ο Τζένκινς, «υπάρχουν και τυπικοί λόγοι που δυσκολεύουν κάτι τέτοιο: ο πρωθυπουργός πρέπει να είναι μέλος της Εθνοσυνέλευσης και ο Γκιουλ δεν είναι». Για τον λόγο αυτόν έχουν αρχίσει και κυκλοφορούν άλλα ονόματα, όπως του σημερινού υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, του Μεχμέτ Αλί Σαχίν, αντιπροέδρου του ΑΚΡ, του Μπινάλ Γιλντιρίμ, πρώην υπουργού Μεταφορών (σ.σ.: και οι δύο απολύτως πιστοί στον Ερντογάν), αλλά και του σημερινού προέδρου της Εθνοσυνέλευσης Μπουλέντ Αρίντς.
Το μείζον ζήτημα, όπως μας εξηγεί ο Ουλγκέν, «είναι αν ο μεταβατικός πρωθυπουργός θα οδηγήσει το κόμμα στις εκλογές του 2015». Και τούτο διότι αν είναι μια μαριονέτα, «το ΑΚΡ θα έχανε ψήφους κρίσιμες για την επόμενη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση και τα συνταγματικά σχέδια του Ερντογάν». Ο Γκιουλ θα ήταν ιδανικός υποψήφιος, όμως όλοι γνωρίζουν ότι είναι πολύ δημοφιλής για να αισθάνεται ασφαλής ο Ερντογάν.
Το Κυπριακό και ο «άγνωστος Χ» του Κουρδικού
Η πολιτική κυριαρχία του Ερντογάν την τελευταία 12ετία στηρίχθηκε και στην οικονομική ανάπτυξη. Το κατά κεφαλήν εισόδημα τετραπλασιάστηκε, αλλά το μοντέλο ανάπτυξης φθάνει στα όριά του. Στηρίχθηκε στην έκρηξη της εσωτερικής κατανάλωσης, στην πιστωτική επέκταση, στις επενδύσεις και στις κατασκευές αντί για τις εξαγωγές, με αποτέλεσμα το σημερινό μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, τη «φούσκα» ακινήτων και τη διόγκωση του ιδιωτικού χρέους. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με το κλείσιμο της στρόφιγγας του εύκολου εξωτερικού δανεισμού, δημιουργούν αναταράξεις: μέσα στο 2015 η Τουρκία πρέπει να αναχρηματοδοτήσει το 1/3 του δημοσίου χρέους, δηλαδή περίπου 110 δισ. δολάρια.
Στην εξωτερική πολιτική «το δόγμα των μηδενικών προβλημάτων» έχει καταρρεύσει. «Ο Ερντογάν χρησιμοποίησε την εξωτερική πολιτική για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους» εκτιμά ο Ουλγκέν, ενώ κατά τον Γκάρεθ Τζένκινς, «το διδακτικό του ύφος σε Αιγυπτίους, Λίβυους, Σύρους και λοιπούς Αραβες θύμισε την οθωμανική κυριαρχία και αυτό δεν άρεσε, ενώ η ρητορική του εναντίον του Ισραήλ είναι υπερβολική». Παράλληλα, το επικίνδυνο «σεχταριστικό» παιχνίδι, ακόμη και με ακραία σουνιτικά στοιχεία, τείνει να αποβεί εις βάρος της Αγκυρας, όπως μαρτυρούν οι τελευταίες εξελίξεις με το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIL).
Κατά τον Ουλγκέν, ο πρόεδρος Ερντογάν θα αποφύγει μείζονες κινήσεις το προσεχές διάστημα, έχοντας να παίξει δύο βασικά χαρτιά για να βελτιώσει την εικόνα του: το Κουρδικό και το Κυπριακό. Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, αυτό που αναμένουν και οι Αμερικανοί είναι κάποιες θετικές κινήσεις εκ μέρους του Ερντογάν.
Το Κουρδικό παραμένει «άγνωστος Χ». Αν και οι συνομιλίες με το ΡΚΚ έχουν προχωρήσει αρκετά για να ακυρωθούν, οι Κούρδοι εξακολουθούν να είναι επιφυλακτικοί διότι ανησυχούν μήπως ο Ερντογάν απλώς διαχειρίζεται το πρόβλημα για να ικανοποιήσει δικές του πολιτικές σκοπιμότητες. Παράλληλα, το Κουρδικό στην Τουρκία δεν μπορεί να ιδωθεί ανεξάρτητο από τη συριακή και την ιρακινή του πτυχή. Ηδη «η στρατιωτική πτέρυγα του ΡΚΚ ετοιμάζεται να πάρει τα όπλα για να βοηθήσει τους σύρους Κούρδους του PYD απέναντι στους εξτρεμιστές του ISIS/ISIL» λέει ο Τζένκινς.
Η στενή σχέση με το Ερμπίλ βασίζεται στην οικονομική (ιδιαίτερα ενεργειακή) συνεργασία, στην κοινή σουνιτική ταυτότητα αλλά και στις… διαφορές του Μασούντ Μπαρζανί με το ΡΚΚ. Και παρά τις δημόσιες τοποθετήσεις υπέρ μιας ευρύτερης αυτονομίας του ιρακινού Κουρδιστάν, δεν είναι σαφές αν η Αγκυρα επιθυμεί πλέον ή όχι ένα ενιαίο Ιράκ.
http://www.analystsforchange.org/2014/08/blog-post_762.html

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση