Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ ……….

Η ιστορική νομοτέλεια, συνώνυμη της απόλυτης ευτέλειας

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΠ. ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ καθηγητή Νεολληνικής Ιστορίας στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ

Το νεοελληνικό φαινόμενο εδράζεται μόνιμα και διαχρονικά -από συστάσεως του ελλαδικού κράτους- σε μια νομοτελειακή πραγματικότητα, η οποία προσδιορίζεται από ένα σχήμα ανεξάντλητων αφετηριών. Οι τελευταίες εγκαινιάζονταν κάθε φορά όταν το προηγούμενο αδιέξοδο είχε πλέον ολοκληρωθεί.

Έτσι, σχεδόν πάντοτε, όταν διατυμπανιζόταν μια «νέα εποχή» και μια «νέα αφετηρία», συνηθέστατα το γεγονός εκείνο, προϊόντος του χρόνου, υποτροπίαζε για να καταλήξει σ’ ένα φαύλο κύκλο εσωτερικών και εξωτερικών εξελίξεων και αναταράξεων για να επανέλθει αργότερα σε μια καινούργια διαδικασία μιας νέας αφετηρίας, σαφώς χειρότερης της προηγούμενης και αρνητικά εξελισσόμενης για την ελλαδική πραγματικότητα.

Τα κυρίαρχα πρότυπα εν γένει της μεταπολεμικής και ειδικότερα της μεταπολιτευτικής περιόδου τείνουν να έχουν ολοκληρώσει τη διαδρομή τους. Προηγήθηκαν ο περιορισμός του μείζονος Ελληνισμού στα στενά γεωγραφικά όρια του ελλαδισμού, αλλά και η αποδυνάμωση καθώς και η αποσύνθεση των περιφερειακών πληθυσμών του ελλαδικού κράτους, φαινόμενο το οποίο εξέθρεψε τη γιγάντωση μιας τερατογένεσης.

Η σταδιακή και ιδιαίτερα αποτελεσματική κατίσχυση του ελλαδισμού (από συστάσεως του ελλαδικού βασιλείου) έναντι όλων των ζωντανών λειτουργιών του έθνους, που ενσαρκώνουν τόσο ο μείζων Ελληνισμός όσο και εκείνος της περιφέρειας, συνετέλεσαν με μαθηματική ακρίβεια και στην απολίθωση των αποδήμων, του ύστερου τμήματος του Ελληνισμού.

Σήμερα είναι πλέον αργά ν’ αντιστραφεί η κατάσταση. Ο ελλαδισμός έχει εισχωρήσει τόσο βαθιά στα μύχια των απομειναριών του έθνους, έτσι ώστε άρχισε να υλοποιείται με γοργούς ρυθμούς η αντίστροφη πορεία, εκείνη της αυτοκαταστροφικής διαδικασίας, της πιο επώδυνης και ανηλεούς αποσύνθεσης. Μια διαδικασία, η οποία εξελίσσεται καθημερινά ενώπιόν μας σε όλα τα πεδία της ηθικής, κοινωνικής, οικονομικής δράσης της υπόστασής μας.

Σε μια εποχή κατά την οποία τα εθνικά θέματα βρίσκονται σε απελπιστικό τέλμα εγκυμονώντας ανεξέλεγκτες καταστάσεις, σωρευμένες από την παρέλευση δεκαετιών, σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά θέματα έχουν προσλάβει ιλιγγιώδεις διαστάσεις καθώς ο κομματισμός, η διαφθορά και οι πελατειακές σχέσεις γνώρισαν το ζενίθ της προβολής τους, σε μια παρόμοια όπως η σημερινή εποχή όπου έχουμε την αίσθηση ότι ζούμε σ’ ένα «κράτος χωρίς κράτος», διερωτάται κανείς αν, πραγματικά, είναι αυτός ο τόπος όπου, όντως, ονειρευθήκαμε να επιβιώσουμε.

Μια σειρά από διαδοχικές φάσεις σωρευμένης ανισορροπίας διεύρυναν το προσωπείο της παραποίησης, το μικρόκοσμο της μιζέριας, την ισοπέδωση των πάντων, το πλέγμα της προσωπικής αυτοπροβολής, το τσίρκο της κουλτούρας και τόσα άλλα.

Ο ευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης και ο περιορισμός της σε καθαρά υποτυπώδη, τετριμμένο, πεζό και μηχανικό ρόλο, ανέδειξαν την αποθέωση του ρόλου της σκοπιμότητας. Η διαδικασία του αποπροσανατολισμού και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας έφτασαν στα όρια της ακρότητας και δυσχέραναν αφάνταστα την προβολή της ελεύθερης σκέψης.

Η ψυχολογία της μάζας λειτούργησε άριστα και το προσωποπαγές σύστημα κομματικών φορέων θριάμβευσε κακοποιώντας τους εθνικούς προσανατολισμούς και επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι καθένας από μας, μικρός ή μεγάλος, έγινε τύραννος του εαυτού του. Δηλαδή, ο μεγαλύτερος ανθέλληνας έχει προ πολλού καταστεί ο σημερινός νεοέλληνας.

Μόνο όταν το κρατικό πρότυπο αναζητήσει στις ρίζες του τα αίτια της συντέλειας και αναμορφώσει πλήρως τις αρχές της συμπεριφοράς του έναντι του κοινωνικού συνόλου, τότε είναι δυνατόν να υπάρξουν ελπίδες αντιστροφής του κλίματος. Όσο θα αντιμετωπίζει τον πολίτη καχύποπτα, αν όχι και εχθρικά, όσο θα συνεχίζει να συμπεριφέρεται σε όλα τα επίπεδα διοίκησης αρνητικά, αν όχι και κατασταλτικά, τότε η κατάσταση θα υποτροπιάζει.

Η ψυχολογία διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο. Και για το λόγο τούτο, αντί να μετριάζεται η ανένδοτη στάση του κρατικού μοντέλου έναντι του πολίτη, αντί να συμπάσχει το ίδιο με τα ανυπέρβλητα κοινωνικά προβλήματα, αντί ν’ αναλάβει την ευθύνη της εκτροφής μιας χωρίς προηγούμενο τερατογένεσης, όχι μόνο δεν δείχνει καμιά διάθεση συμβιβασμού αλλά δεν αναγνωρίζει τα εγκληματικά λάθη του δικομματικού παρελθόντος.

Έστω, μια «συγγνώμη» εκ μέρους εκείνων που αφάνισαν στην κυριολεξία το μέλλον των νέων γενεών, δεν θα έβλαπτε κανένα. Αντίθετα, ενώ πνέει τα λοίσθια το οικοδόμημα του κομματικού παρελθόντος, το προσωπείο των άλλων «χαρωπών» και «επιτυχημένων» ηγετών καθίσταται έτι επικινδυνότερο και απανθρωπότερο.

Εφ’ όσον διαιωνίζεται το φαινόμενο αυτό, τα όρια της εθνικής καταστροφής θεωρούνται πλέον ορατά. Καμιά επένδυση δεν μπορεί να λύσει το υπαρξιακό ζήτημα του Ελληνισμού παρά μόνο εκείνη της μεταμέλειας, της περίσκεψης και της περισυλλογής του εαυτού μας.

 

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση