ΤΟ ΘΡΟΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΥΜΟΥ

Το θρόισμα του θυμού

photo: richwall100@Flickrphoto: richwall100@Flickr

Ξυπνάς χάλια. Είδες άσχημο όνειρο; Σου έμεινε κάτι υποσυνείδητα από την προηγούμενη μέρα; Δεν έχει σημασία. Ούτε ο καφές δεν σου αρέσει, παρ’ όλο που έχει την ίδια δοσολογία όπως τόσα χρόνια. Κάτι σου φταίει.

Αν είσαι τυχερός και σε πάρουν από καμιά τράπεζα για οφειλές, μέσα σε πέντε λεπτά έχει φτιάξει πλέον η διάθεσή σου και συνεχίζεις τη μέρα σου. Έχεις χώσει τα μπινελίκια σου και… πάει περίπατο η κακή διάθεση. Αυτά είναι τα εύκολα.
Ξαφνικά ή μήπως όχι και τόσο ξαφνικά, βλέπουμε μόνο σκυθρωπά, σκοτεινιασμένα πρόσωπα γύρω μας. Υπάρχει θυμός. Πολύ θυμός. Και κάπου πρέπει να διοχετευτεί, αν δεν έχεις την εγκράτεια και τη σκέψη, γιατί όχι και τη θέληση να δεις και όχι απλά να κοιτάξεις, αν πρέπει να τα βάλεις και με τον εαυτό σου. Ίσως πρώτα με αυτόν.

Συνήθως οι σάκοι του μποξ σε έναν συναισθηματικό φόρτο με απαρχή τον θυμό είναι οι πιο αδύναμοι άνθρωποι. Οι παρεκκλίνοντες, τις περισσότερες φορές. Αυτοί που είναι πιο χαμηλών τόνων. Αυτοί που ξεφεύγουν απ’ τη χαραμάδα της παρωπίδας σου. Αυτοί που χαλούν την αισθητική σου, την οποία αισθητική σου, σου την έχουν χαράξει με δόγματα και πεποιθήσεις που αν είχες τη δυνατότητα ίσως και να μην ήταν και τόσο τραγικό το… χάλασμά σου.

Αν όμως αυτή η αισθητική (και δεν μιλώ φυσικά μόνο για φυσικά χαρίσματα) είναι απόκτημα μιας δικής σου ολοκληρωμένης προσωπικότητας, τότε είσαι διπλά υπαίτιος για το χάλι σου.

Βρίζεις τον Πακιστανό στα φανάρια γιατί ξέρεις πως δεν του επιτρέπεται να αντιδράσει. Μιλάς με εκνευρισμό στην ταμία του σούπερ-μάρκετ γιατί γνωρίζεις πως αν σου απαντήσει καταλλήλως, μπορεί και να χάσει τη δουλειά της.
Ξεσπάς λίγο παραπάνω απ’ όσο αναλογεί σε κάποιον άνθρωπο που σου έχει αδυναμία, ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο. Εκμεταλλεύεσαι την αδυναμία του.

Περνάς με την παρέα σου απ’ τις πιάτσες εκδιδόμενων γυναικών ή μη -ιδιαίτερα από τις πιάτσες των μη γυναικών- κράζεις, βγάζεις τη μιζέρια σου εκείνη τη στιγμή, το πρόβλημά σου, ίσως εν αγνοία σου, προσπαθείς να το περάσεις σε εκείνα τα πρόσωπα, νομίζοντας πως θα ξαλαφρώσεις. Μην μπερδεύεσαι. Στιγμιαίο είναι το ξαλάφρωμα. Το τι φορτώνεις εκείνο τον άνθρωπο τη δεδομένη στιγμή, εσύ και όλοι οι προηγούμενοι ή επόμενοι, δεν θα μπορέσει να το χωρέσει το άδειο μυαλό σου. Κι αυτός ο θυμός κάπου αλλού θα ξεσπάσει, μάλλον λανθασμένα.

Είναι πολυτέλεια για σένα λίγη σκέψη παραπάνω. Μπορεί και ουτοπία. Η ηλιθιότητα έχει χτυπήσει κόκκινο σ’ αυτή τη χώρα, οπότε προσπαθώ να σε κατανοήσω. Αλλά δεν σε δικαιολογώ. Στα τέτοια σου; Στο δικό μου να δεις.
Κι αν δεν με θεωρείς δίκαιη, να σε πάω και στην απέναντι πλευρά. Πολλοί άνθρωποι που δεν τους έχει φερθεί και τόσο ευγενικά η ζωή, γίνονται σκληροί και ο συσσωρευμένος θυμός τους και απογοήτευση, πολλές φορές έχει λάθος κατεύθυνση. Και μπορεί να είσαι εσύ ο σάκος.

Μα εκεί είναι η μαγκιά και η θέληση να «σωθείς». Πρέπει να αφουγκραστείς το θρόισμα του θυμού προτού γίνει ανεμοστρόβιλος. Γιατί θα σε πάρει και θα σε σηκώσει.
Και δεν θα σεβαστείς ούτε τον μεγάλο άνθρωπο που δυσκολεύεται να περάσει τον δρόμο απέναντι και θα αρχίσεις να κορνάρεις σαν σεληνιασμένος. Ούτε τη μάνα σου που θα σε ρωτήσει για εικοστή φορά αν έφαγες το μεσημέρι.

Ούτε τον κάθε υπάλληλο που είναι στη δική σου υπηρεσία γιατί ΕΣΥ τον πληρώνεις και έχεις κάθε δικαίωμα να του μιλάς όπως γουστάρεις. Ούτε στον ταξιτζή, ούτε στον αρτοποιό, ούτε στην πουτάνα, ούτε στην πωλήτρια. Ούτε αυτοί σε σένα.
Με λίγα λόγια ο θυμός μας διοχετεύεται λάθος. Προς λάθος κατεύθυνση. Δεν γίνεται επειδή είσαι θυμωμένος με ένα σάπιο σύστημα τόσα χρόνια, να ψηφίζεις φασίστες… από θυμό. Δεν έχει λογική. Έχει αιτιολογία αλλά γι’ αυτό σου έδωσε μυαλό ο «θεός», να μπορείς να διαχωρίσεις την αιτία και να μην την κάνεις ντε και καλά αποτέλεσμα. Δεν στέκει από θυμό να καταστρέφεις το μέλλον των παιδιών σου.

Αυτός ο θυμός, ο τόσο συσσωρευμένος, από ολόκληρη σχεδόν την κοινωνία, πρέπει να βρει τον κατάλληλο στόχο. Δεν τιμώρησες το σύστημα. Δεν το βλέπεις; Τον εαυτό σου τιμώρησες.
Κι αν η χώρα μας κοντεύει να πάρει την πρωτιά στις μελέτες για την κατάθλιψη, μείνε μια νύχτα με τον εαυτό σου και ψάξε να βρεις πού έφταιξες και εσύ. Δεν το λέω με σηκωμένο το δάχτυλο.

Μη θυμώνεις και μαζί μου. Αλλά αν στην τελική γουστάρεις να μου τα χώσεις για να ξαλαφρώσεις, δεν θα σε πάρω στα σοβαρά. Τη διαχείριση του θυμού μου, την έχω φέρει σχεδόν εις πέρας… Ίσως γιατί εκ των πραγμάτων έγινα πολλές φορές ο δικός σου σάκος για μπουνιές. Απ’ την άλλη όμως, ίσως έχω μείνει πολλά περισσότερα βράδια από σένα μόνη μου με τον εαυτό μου και έψαξα τρόπους αυτόν τον θυμό, που εσύ μπορεί να μου προξένησες, να τον κάνω γνώση.

Να τον παιδέψω -με την ετυμολογική έννοια- γιατί δεν του επιτρέπω να είναι πιο δυνατός από μένα…

ΑΠΟ ΤΟ protagon.gr

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση