ΤΟ » ΛΑΘΟΣ» ΤΟΥ ΔΝΤ

 1Οι παρερμηνείες του «λάθους» του ΔΝΤ Τι θα άλλαζε αν το ΔΝΤ δεν είχε κάνει «λάθος»; Ένα ακόμα άλλοθι για τις δικές μας αβελτηρίες  Ένα από τα πιο καυτά θέματα των τελευταίων ημερών είναι το «λάθος» που έκανε το ΔΝΤ στη συνταγή της δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας. Το θέμα έχει παίξει ποικιλοτρόπως στα ελληνικά ΜΜΕ, ενώ αρκετά παράδοξες ήταν και οι ερμηνείες ή οι αντιδράσεις των κομμάτων, στο άκουσμα ότι το ΔΝΤ έκανε λάθος στον περιβόητο «πολλαπλασιαστή». Εντύπωση μου έχει προκαλέσει, όλες αυτές τις μέρες, ότι όλοι φαίνονται να γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτός «πολλαπλασιαστής» και τι επίδραση είχε στο ελληνικό ΑΕΠ. Φαίνεται μάλλον πως ξεχνάω ότι ζω στη χώρα των 10 εκατομμυρίων οικονομολόγων. Από την πρώτη στιγμή που είχε «παίξει» το θέμα με το «λάθος» του ΔΝΤ, είχα τη βεβαιότητα ότι επρόκειτο για μία ακόμα παρερμηνεία δηλώσεων ή ανακοινώσεων του Ταμείου. Η τακτική της απομόνωσης προτάσεων ή δηλώσεων και η επανάληψή τους στα ελληνικά ΜΜΕ δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο άλλωστε. Αυτό που είναι όμως απαράδεκτο, είναι να απομονώνονται και να παραφράζονται κατά το δοκούν, προτάσεις ή λέξεις από δηλώσεις, ανακοινώσεις ή αναλύσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, διεθνών οργανισμών, κτλ, από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου. Το ακόμα πιο γελοίο είναι να γίνονται διευκρινήσεις που διορθώνουν τις όποιες τυχόν παρερμηνείες, αλλά το ελληνικό θέατρο σε Βουλή και ΜΜΕ να συνεχίζεται. Θα μου πείτε, ποιος ασχολείται με τις διευκρινήσεις στη χώρα της «ατάκας». Στην περίπτωση λοιπόν του «λάθους» που παραδέχτηκε το ΔΝΤ, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ – επικεφαλής οικονομολόγος ερευνών του ΔΝΤ – διευκρίνισε ότι «το να συνδέει κανείς αυτό με τον σχεδιασμό του προγράμματος συνιστά ριζική παρερμηνεία των ιστορικών δεδομένων και της έρευνας του ΔΝΤ σε ό,τι αφορά τους δημοσιονομικούς πολλαπλασιαστές» (9/2/2013). Κι όμως, ο πολιτικός κόσμος είχε ήδη προλάβει να λαϊκίσει, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το ΔΝΤ έκανε λάθος στο σύνολο του προγράμματος και ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να εφαρμόζει ένα λάθος πρόγραμμα, λες και το ΔΝΤ θα εκταμίευε τέτοια ποσά προς τη χώρα μας, αν θεωρούσε ότι το σύνολο του προγράμματος είναι λάθος και οι χώρες που μας δανείζουν θα χάσουν τα λεφτά τους! Τι θα άλλαζε αν το ΔΝΤ δεν είχε κάνει «λάθος»; Σε ένα (ακόμα) πολύ ενδιαφέρον άρθρο της, η Μιράντα Ξαφά – η οποία είχε εργαστεί για δέκα χρόνια ως οικονομολόγος του ΔΝΤ – απαντάει στο ερώτημα του τι θα άλλαζε αν είχε χρησιμοποιηθεί υψηλότερος πολλαπλασιαστής από την αρχή του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής της Ελλάδας. «Θα είχε γίνει σαφές ότι χρειαζόμαστε μακρύτερη περίοδο προσαρμογής και διαγραφή χρέους. Και πάλι όμως θα έπρεπε να μηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα, που ξεπερνούσε τα 20 δισ. ευρώ το 2009, διότι απλούστατα κανείς δεν θα ήταν πρόθυμος να μας δανείζει αιωνίως αυτό το ποσό». Ο πολλαπλασιαστής εξαρτάται και από τη σύνθεση της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αν, για παράδειγμα, η Ελλάδα είχε δώσει έμφαση στην περικοπή δαπανών και όχι στην αύξηση των φόρων, το αρνητικό αποτέλεσμα στο ΑΕΠ θα ήταν μικρότερο. Για αυτό το λόγο άλλωστε το Μνημόνιο μιλάει για συρρίκνωση του κράτους με συγχωνεύσεις οργανισμών, ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. «Το μείγμα προσαρμογής που επέλεξε η Ελλάδα, με τη συνεχή περικοπή του προϋπολογισμού δημοσίων επενδύσεων και το μπαράζ νέων φόρων, ήταν συνταγή για τη μέγιστη δυνατή μείωση του ΑΕΠ». Τι εννοεί το ΔΝΤ περί «λάθους»; Αν το ΔΝΤ έσφαλε είναι ότι υποχώρησε, σε ένα βαθμό, στην αδυναμία των κυβερνήσεων να εφαρμόσουν αυτές ακριβώς τις μεταρρυθμίσεις, υπό το φόβο της βίαιης σύγκρουσης με συνδικαλιστικά και συντεχνιακά συμφέροντα. Το λάθος του ΔΝΤ δεν είναι ότι η Ελλάδα δεν χρειαζόταν δημοσιονομική προσαρμογή. Άκουγα με απορία εδώ και μέρες φωνές πολιτικών (και όχι μόνο) για άμεση «διόρθωση του λάθους», με υπονοούμενα για επιτροφή συντάξεων, μισθών , επιδομάτων κλπ. Το θέμα δεν είναι το πόσο διαστρεβλώνεται αυτό το «λάθος» – το θέμα είναι ότι υπάρχει ένα διαρκές και συνειδητό ψέμα. Ότι τάχα το λάθος είναι τέτοιο που μπορούμε να στριμώξουμε το ΔΝΤ, ώστε να μας δίνει περισσότερα λεφτά, για να έχουμε ελλείμματα, να επιστρέψουμε δηλαδή κάπως έτσι σε παλαιότερα επίπεδα διαβίωσης και να περνάμε καλά. Δεν λένε ότι αν διορθωθεί το λάθος, η Ελλάδα θα πρέπει ακόμα πιο γρήγορα να προχωρήσει σε μείωση του κράτους και αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Και δεν το λέει κανείς, γιατί κανένας δεν επιθυμεί άμεση σύγκρουση με συντεχνίες και συνδικάτα. Το λάθος έχει διορθωθεί! Το σημαντικότερο βέβαια λάθος στην παρερμηνεία των λεγομένων του ΔΝΤ είναι ότι το λάθος στον πολλαπλασιαστή έχει ήδη διορθωθεί! Το Μνημόνιο αναπροσαρμόστηκε ήδη δύο φορές ώστε να λάβει υπόψη τη βαθύτερη από την αναμενόμενη ύφεση. « Η πρώτη έγινε τον Μάρτιο του 2012 με το κούρεμα του χρέους και τη δεύτερη δανειακή σύμβαση, και η δεύτερη τον Δεκέμβριο του 2012 όταν συμφωνήθηκε η επιμήκυνση του προγράμματος κατά δύο χρόνια, η επιπλέον χρηματοδότηση, η μείωση του επιτοκίου και η αναβολή της αποπληρωμής των δανείων, η επαναγορά ομολόγων, και η υπόσχεση ότι θα υπάρξει νέα μείωση του χρέους εφόσον η Ελλάδα εφαρμόσει το πρόγραμμα» (Μιράντα Ξαφά). Το κωμικό στην πολιτική ρητορική που έχει αναπτυχθεί με τον πολλαπλασιαστή είναι ότι, αυτοί που κατηγορούν εδώ και κάποια χρόνια το ΔΝΤ ως ξένο τοκογλύφο και κερδοσκόπο, κομμάτι ενός οργανωμένου σχεδίου να κατακτηθεί η Ελλάδα, το χρησιμοποιούν σήμερα ως επιχείρημα για να χτυπήσουν κεντρικές κυβερνητικές επιλογές, αποκρύπτοντας συνειδητά την ουσία πίσω από το «λάθος» με τον πολλαπλασιαστή. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι όσο η κατάσταση στην Ευρωζώνη εξελίσσεται, ο κόσμος κατανοεί καλύτερα τα αίτια της κρίσης. Ήδη η απήχηση που έχουν οι φωνές λαϊκισμού έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με πριν λίγα χρόνια, όταν εκδηλώθηκε η κρίση. Πιστεύω ότι όσο ο καιρός περνάει, ο ανεύθυνος λαϊκισμός θα απαξιωθεί ακόμα περισσότερο από τον μέσο πολίτη. Πηγή: www.lifo.gr

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση