ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Μεταξύ πολλών άλλων σημαντικών μηνυμάτων που έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επ’ ευκαιρία της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου, επεσήμανε ότι βασικά συστατικά της συλλογικής μας συνειδήσεως είναι η Παιδεία και το Θάρρος. Μετά θλίψεως θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι ο κ. Παυλόπουλος προέβη σε αυτό το σχόλιο ενθυμούμενος την παιδεία της οποίας ο ίδιος έτυχε κατά τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια. Τότε που τα σχολεία όλων βαθμίδων παρείχαν παιδεία και μόρφωση πολύ υψηλού επιπέδου. Που μεριμνούσαν ώστε οι απόφοιτοί τους να είναι σκεπτόμενοι και δημιουργικοί άνθρωποι. Ήταν η εποχή, κατά την οποία ο πενιχρά αμειβόμενος διδάσκαλος εθεωρείτο -και ήταν- πρότυπο ευσυνειδησίας και πατριωτισμού, που ενέπνεε αρετές στους μαθητές του.Από τότε δυστυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Μπορεί να έχει αυξηθεί κατακορύφως το ποσοστό των πτυχιούχων τριτοβαθμίου εκπαιδεύσεως στην χώρα μας, αλλά η παιδεία μας έχει υποβαθμισθεί κατά τρόπον αντιστρόφως ανάλογο. Επεκράτησε και εδώ δυστυχώς η βασιλεία της ποσότητος… Είναι πολύ αμφίβολο αν ένας σημερινός πτυχιούχος έχει το ίδιο επίπεδο μορφώσεως και καλλιεργείας που είχε ένας απόφοιτος μέσης εκπαιδεύσεως των δεκαετιών του ‘60 και ‘70. Γι’ αυτό άλλωστε παρατηρείται το θλιβερό φαινόμενο των ανέργων πτυχιούχων. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι δέσμιοι ενός συστήματος που τους προετοίμασε για το πελατειακό κομματικό σύστημα, το οποίο ως γνωστόν αδυνατεί πλέον να λειτουργήσει. Προς μεγάλη θλίψη των κρατιστών κυβερνώντων μας, τα δανεικά με τα οποία εχρηματοδοτείτο ετελείωσαν.Ακόμη χειρότερα, την περασμένη Παρασκευή, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας έδωσε δείγματα απαιδεύτου πτυχιούχου. Μιλώντας στην Βουλή έδειξε ότι δεν γνωρίζει κάν να ομιλεί σωστά ελληνικά. Και τούτο χωρίς να μας έχει δείξει ότι ομιλεί σωστά κάποιαν άλλη γνωστή γλώσσα του πολιτισμένου κόσμου. Κατά τον ίδιο τρόπο προφανώς, άγνοια της ελληνικής γλώσσης έχει και ο αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως Γιάννης Δραγασάκης. Αφού εδήλωσε με απόλυτη σαφήνεια ότι πρέπει να δημιουργήσουμε «παράλληλες τράπεζες» μη ελεγχόμενες από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μετά υπεστήριξε ότι δεν καταλάβαμε καλά τι έλεγε. Όποιος ομιλεί την ελληνική, καλώς αντελήφθη. Το ερώτημα είναι αν αντελαμβάνετο ο κ. Δραγασάκης τι ακριβώς έλεγε!Περιττεύει κάθε σχολιασμός για τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό της Παιδείας. Το θέμα δεν είναι αν γνωρίζει ή όχι πότε αρχίζει το σχολικό έτος, αλλά γενικώς όλα όσα έχει κατά καιρούς δηλώσει σχετικώς προς την Παιδεία. Τα οποία αναδεικνύουν ακριβώς την τάση όχι μόνον να συνεχισθούν αλλά και να επαυξηθούν όλες οι παθογένειες που αφορούν στον γενικό προσανατολισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Το αν είναι ανεπαρκής ο αριθμός των εκπαιδευτικών είναι μάλλον μικρό πρόβλημα σε σχέση προς το μεγάλο ερώτημα τι είδους γράμματα υποχρεώνονται να διδάσκουν!Η κλασσική παιδεία διδάσκεται ελάχιστα και ανεπαρκώς, τα μαθήματα ιστορίας συνιστούν σε μεγάλο βαθμό διαστρέβλωση των γεγονότων και μάλλον απωθούν τον μαθητή από του να ερευνά περαιτέρω διαβάζοντας και άλλα βιβλία. Το χειρότερο δε είναι ότι επιβάλλεται η αποστήθισις η οποία λειτουργεί εις βάρος της αναπτύξεως κριτικής σκέψεως. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και μια αρρωστημένη αντίληψις περί «πολιτικής ορθότητος» η οποία προτάσσεται της ανάγκης να διδαχθούν επιστημονικές διαπιστώσεις οι οποίες θεωρούνται από κάποιους «ανάρμοστες». Το ότι αυτό συνιστά την χειρότερη μορφή λογοκρισίας δεν έχει περάσει κάν από το μυαλό των αρμοδίων και, κυρίως των πολιτικών προϊσταμένων.Δεν είναι τυχαίο, αυτό που διαπιστώνουν σταθερά οι αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων της τελευταίας περιόδου, τα οποία δεικνύουν ότι στα «χάσμα των γενεών» έχει προστεθεί καιν ένα χάσμα πολιτικών προτιμήσεων. Πράγματι οι νεότερες γενιές αποδεικνύονται πολύ πιο εύπιστες στην προεκλογική φιλολογία και πολύ πιο ευεπίφορες στον λαϊκισμό. Δεν είναι δε τυχαίο ότι ο λαϊκισμός ως λέξις και ως έννοια εισήχθη στο λεξιλόγιό μας από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, οπότε οι Κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου είχαν αρχίσει τις καταστροφικές μεταρρυθμίσεις τους στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.Ζούμε σήμερα τα θλιβερά αποτελέσματα. Πολλές καταστάσεις έχουν αντιστραφεί. Κάποτε οι νεότερες γενιές έπαιρναν την σκυτάλη της επαγγελματικής δραστηριότητος και ανελάμβαναν το βάρος των παλαιμάχων. Είτε σε επίπεδο οικογενειακό, είτε σε συλλογικό δια των εισφορών τους στο ασφαλιστικό σύστημα. Σήμερα πολλοί νέοι Έλληνες στις πλέον παραγωγικές ηλικίες αναμένουν στήριξη από τις συντάξεις των γεροντοτέρων, οι οποίοι κατά τρόπον ουδόλως υγιή στηρίζονται σε δάνεια και εξωγενείς Στερούμενοι δε κριτικής σκέψεως, αδυνατούν να αναλύσουν τα δεδομένα και περιορίζονται σε μια μοιρολατρική θεώρηση των εξελίξεων. Εάν δε τους επισημάνει κανείς τα επιτεύγματα των παλαιοτέρων γενεών που έζησαν πολύ δυσκολότερες καταστάσεις (καταστροφές και πολέμους) αντιδρούν κατά τρόπο τελείως παράλογο που υποδεικνύει απλώς ότι η άγνοια γεγονότων συνδυάζεται με πολύ ρηχή όσο και ωφελιμιστική αντίληψη των πραγμάτων.Δεν είναι τυχαίο, ότι σε αυτό το κοινό αλιεύει ψήφους η αριστερά. Η οποία παγκοσμίως υποβαθμίζεται, όσο αναβαθμίζεται το μορφωτικό επίπεδο των πολιτών. Γι’ αυτό έχει κάθε συμφέρον να διατηρεί το επίπεδο της Παιδείας χαμηλό.                                 του ΕΥΘ. ΠΕΤΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑ

 

Related Post

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση