ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ……

 

Picture

του Ανχη εα Δημητρίου Σούκερα, MBA(ER)Εκφωνήθηκε από το μέλος μας Δημήτρη Σούκερα, στην Μητρόπολη της Κέρκυρας για τον εορτασμό της Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου.

«…Ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς !  Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν  ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».


 «Η ζωή όχι μόνο αγαπάει τους λιγοστούς τολμηρούς, αλλά τους επιβραβεύει κιόλας».Έτσι μετά την πτώση της Βασιλεύουσας ,στην ιστορική διαδρομή  368 ετών  οθωμανικής σκλαβιάς χρειάστηκε να χαραμιστούν,  14 γενιές Ελλήνων, μέχρι  επιτέλους, να γεννηθούν , μερικοί άσημοι και με μέτριες γραμματικές γνώσεις πατριώτες, πρωτοπόροι όμως στις ιδέες  ,στα όνειρα και στην καθαρότητα της ψυχής , τρείς αρχικά και στην συνέχεια μερικές εκατοντάδες, μέχρι να συγκροτηθεί μία κρίσιμη μάζα ανθρώπων  που όχι μόνο με ζέση επαναλάμβαναν   τα λόγια του όρκου αλλά και τα έκαναν  σκοπό της ζωής τους.

Μπορεί η ιστορία για την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, να έγραψε με χρυσά γράμματα στις σελίδες της, μόνο τους   Νικόλαο Σκουφά  Αθανάσιο Τσακάλωφ και τον Εμμανουήλ Ξάνθο ως ιδρυτές της, όμως στην πραγματικότητα η στάση των τριών  ήταν απλά η απόδειξη της τελικής πνευματικής επικράτησης του κατακτημένου Ελληνικού έθνους επί του Οθωμανού κατακτητή, της διατήρησης της ικανότητας του  για διαρκή αναζήτηση της προόδου, της φιλομαθείας του ,της αέναης διεκδίκησης της υστεροφημίας από τα μέλη του  και βέβαια της Χριστιανικής του Πίστης, στοιχεία που δεν επέτρεψαν την αφομοίωσή του στα χρόνια της σκλαβιάς.

Μπορεί η Επανάσταση του 1821 να πέρασε από χίλια κύματα και τον αρχικό ενθουσιασμό από τις πρώτες επιτυχίες να διαδέχθηκε η διχόνοια,  ο χειρότερος εχθρός της φυλής μας, όμως όπως έλεγε ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για την ελευθερία της πατρίδας και δεν την έπαιρνε πίσω.

Μπορεί ο Οθωμανός να έστελνε τον Δράμαλη ,τον Κιουταχή , τον Ιμπραήμ τον Ομέρ Βρυώνη ,να καταπνίξουν  την Επανάσταση στο αίμα,  αλλά για κάθε Ασκέρι Γενιτσάρων , Ίλη Γκέκηδων ή Τουρκική Αρμάδα , ο ελληνισμός έβρισκε να αντιπαρατάσσει, την θυσία του Αθανάσιου Διάκου, τον ηρωισμό των πολεμιστών της εποχής, του  Οδυσσέα Ανδρούτσου και των 120 ανδρών του στο Χάνι της Γραβιάς απέναντι σε  8000 πάνοπλους οπλίτες  του Ομέρ Βρυώνη, την καρδιά του πυρπολητή Κανάρη και τις ψυχές που θυσιάστηκαν στην Χίο και  στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, την φιλοπατρία ,την αυταπάρνηση ,την ευστροφία , τον ζήλο και την στρατηγική σκέψη του  Κολοκοτρώνη,  αντίκρυ όχι μόνο στις ορδές των εχθρών του γένους στα πεδία των μαχών, αλλά και απέναντι  στην κακεντρέχεια ,την ιδιοτέλεια, την ασέβεια , τις προσβολές «φίλιων»,  αυτών που  τόλμησαν να τον φυλακίσουν  πριν ακόμη ευοδωθεί ο αγώνας, των ιδίων,  που δολοφόνησαν τον γιό του  Πάνο, και παρόλα αυτά  εκείνος επέμενε να διατηρεί  την δύναμη και θέληση  να μάχεται ολημερίς  και   να ανασταίνει  το δένδρο της Ελευθερίας.

Αυτός ο τόπος έχει μία μαγική ικανότητα, με την ίδια ευκολία που  γεννάει Κολοκοτρώνηδες, Μάρκο Μπότσαρη ,Δέσπω Τζαβέλλα, Αθανάσιο Διάκο, Ρήγα Φεραίο, Ιωάννη Καποδίστρια  γεννάει επίσης, Πήλιο Γούση και κάποιους μικρόνοες πολιτικούς ,Μαυροκορδάτους, Κωλέττηδες, οι οποίοι για κάθε νίκη του Ελληνισμού  στο Βαλτέτσι ,στην Τριπολιτσά ,στα Δερβενάκια, σε κάθε έξοδο του Μεσολογγίου, μετά από  κάθε στάσιμο του χορού του Ζαλόγγου , για   κάθε γραμμή του Θούριου του Ρήγα που διαδίδεται ,σε  κάθε λόγο εμψυχωτικό προς στην ψυχή  των Ελλήνων, στην  κάθε προβολή υγιούς προτύπου που προτείνεται  προς την νεολαία,  μόνιμα προσπαθούν, να θολώνουν την εικόνα των αγώνων , να απαξιώνουν τα κατορθώματα των άξιων Ελλήνων, να   στήνουν οδοφράγματα διλημμάτων στην σκέψη, χρυσές φυλακές στις ψυχές,  προσπαθώντας να περιορίσουν το πανάρχαιο πνεύμα, προβάλλοντας το πρότυπο του ραγιά, καταδυναστεύοντας την Ελληνική καρδιά, πνίγοντας τα όνειρα και τσακίζοντας την διάθεση για πρόοδο και ευημερία.

Έχει όμως αποδειχθεί στην μακραίωνη Ελληνική ιστορία πως σε αυτές τις περιόδους της δυσκολίας ,εκεί που όλοι θεωρούν το τέλος δεδομένο η Ελληνική Φυλή πάντα βρίσκει τον τρόπο, να κινητοποιεί τις υγιείς δυνάμεις της , να κλείνει τις κερκόπορτες, να αδρανοποιεί  τα κελεύσματα της καταστροφής και να εμφανίζει ξανά στο προσκήνιο , τις αρχές και τις αξίες που από αρχαιοτάτων χρόνων μας οδηγούν στην πορεία του χρόνου.

Αυτές δεν είναι άλλες, από την ανιδιοτελή προσφορά για την πατρίδα, η πίστη στην αξία του γένους μας, η ανυπέρβλητη πνευματική δύναμη των κλασσικών  , η δημιουργικότητα των ιδεών που μαζί με την ευγένεια της ψυχής μας, που προκύπτει από την βαθιά ριζωμένη χριστιανική μας πίστη, μας ξεχωρίζουν  και μας κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις του Πάνθεου της Παγκόσμιας Ιστορίας σε επίπεδα θυσιών και ιδανικών.

Ελληνίδες και Έλληνες ο εχθρός  δεν βρίσκεται πάντα  μόνο στα εξωτερικά μας σύνορα , ο πιο δύσκολος να νικηθεί είναι αυτός  που είναι δίπλα μας, ακόμη και μέσα μας, εκείνος που μας αποξενώνει από την φύση μας,  που μας βγάζει μακριά από τον σκοπό μας, που δεν είναι άλλος από την υπηρέτηση  και προάσπιση   ιδεών όπως του συμπατριώτη μας Ιωάννη  Καποδίστρια, που δυστυχώς ακόμη και σήμερα παραμένει ανυπεράσπιστος και κάθε Σεπτέμβριο  εκτελείται στο Ανάπλι από τα βέβηλα χέρια των σημερινών «Μαυρομιχαλαίων», όσο  εμείς διστάζουμε να συγκροτήσουμε και πάλι τον Ιερό Λόχο του Υψηλάντη  από  νέους   με ιδανικά, εκείνους που αύριο θα αποτελούν τους ακριβοδίκαιους  δικαστές ,τους φωτισμένους  δασκάλους, τους ατρόμητους στρατιωτικούς ,τους σεβόμενους του όρκου τους γιατρούς, τους φύλακες της δημόσιας περιουσίας ενάντια στους απλούς κομιστές της Δημόσιας Σφραγίδας.

Δεν έχουν σημασία, ποτέ δεν είχαν  άλλωστε, οι  εκατόμβες Ελληνικών ψυχών που κάθε φορά θυσιάζονται  στις μάχες που δίδει ο Ιερός Λόχος, στο Δραγατσάνι ή αλλού,  αυτό που έχει σημασία είναι κάθε φορά οι επιζώντες να επικροτούν την προσπάθεια ,να συνεχίζουν τον αγώνα των προηγουμένων  και ευλαβικά να στέκονται μέρες σαν κι αυτές, απέναντι στην άδολη θυσία τους απαγγέλλοντας τους στίχους του Κάλβου:

«Ας μην βρέξει ποτέ

το σύννεφον, και ο άνεμος

σκληρός ας μην σκορπίσει

το χώμα το μακάριον

Που σας σκεπάζει.

Ας το δροσίση πάντοτε

Με τα  αργυρά της δάκρυα

Η ροδόπεπλος κόρη

Και αυτού ας ξεφυτρώνουν

Αιώνια τα άνθη.

Ω γνήσια της Ελλάδος

Τέκνα ψυχαί που πέσατε

Εις τον αγώνα ανδρείως,

Τάγμα εκλεκτών Ηρώων,

Καύχημα νέον…».

Related Post

Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση