Ο ΧΡΗΣΙΜΟΣ ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ.

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

     Μετά την  ολοκληρωτική ήττα του ISIS στην Συρία και στο Ιράκ, η κατάσταση παραμένει ακόμη  ασαφής και αδιευκρίνιστη σε ότι αφορά την τελική κατάσταση. Όλα όσα συμβαίνουν σήμερα, σκοπό έχουν την προσπάθεια των εμπλεκομένων με τον ένα ή άλλο τρόπο δυνάμεων, για διατήρηση των κεκτημένων ή και περισσότερη προβολή ισχύος, όπου είναι δυνατόν.

Έτσι πλέον δεν βλέπουμε επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού κράτους, το οποίο στρατιωτικά έχει ηττηθεί και γεωγραφικά έχει εξαλειφθεί, αλλά επιχειρήσεις του Συριακού Αραβικού στρατού κατά της επαρχίας του Ιντλίμπ, που ακόμη κατέχεται από άλλες ισλαμιστικές εξτρεμιστικές οργανώσεις, όπως η Σαλαφιστική τζιχαντιστική Jabhat al-Nusra , ακόμη γνωστή και ως Jabhat Fateh al-Sham, θυγατρική της Al Qaeda, όπως ακόμη η επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας» (sic!!)  της Τουρκίας, στο καντόνι του Αφρίν με εισβολή στη ΒΔ περιοχή της Συρίας, κατά των Κούρδων της Συρίας του YPG , αλλά και κάποιες άγνωστες σε πολλούς επιχειρήσεις στην Νότια Συρία, κοντά στα υψώματα του Γκολάν. Τόσο στις επιχειρήσεις των Τούρκων στο Αφρίν, αλλά και στο Νότο της Συρίας, χρησιμοποιούνται υπό μορφή αντιπροσώπων (Proxy powers), η οργάνωση Free Syrian Army (FSA), χρήσιμος ηλίθιος όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Ελεύθερος Συριακός Στρατός.

Ο Free Syrian Army (FSA), δηλαδή ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός στην ουσία ούτε ελεύθερος είναι, ούτε Συριακός Στρατός είναι. Είναι ένα συνονθύλευμα «κατσαπλιάδων» διαφόρων εθνοτήτων, όπως Ουϊγούροι, Τσετσένοι, φανατικοί ισλαμιστές και μισθοφόροι, που δημιουργήθηκαν στην αρχή για να πολεμήσουν κατά του Συριακού καθεστώτος, χρηματοδοτούμενοι από Σαουδική Αραβία, Κατάρ, ΗΠΑ και εφοδιαζόμενοι μέσω Τουρκίας. Τελικά απέτυχαν, οι ΗΠΑ τους εγκατέλειψαν και τελικά βρήκαν νέους προστάτες, τιθέμενοι  υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση της Τουρκίας. Έτσι βλέπουμε στις επιχειρήσεις του Αφρίν, ο «ένδοξος» Τουρκικός στρατός να χρησιμοποιεί ως εμπροσθοφυλακή και ως πρόβατα επί σφαγήν τους τζιχαντιστές  του  FSA, αλλά η επιχείρηση μέχρι τώρα δεν εξελίσσεται όπως είχε σχεδιαστεί, λόγω τακτικών λαθών και σφοδρής αντίστασης των Κούρδων Πεσμεργκά.  Συνέχεια

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΖΗΣ! ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ-ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!

 

Ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης αναλύει όλες τις πτυχές του θέματος
Ας εξετάσομε πρωτίστως κάποιες επιχειρηματολογικές αφηγήσεις του δημοσίου διαλόγου σχετικά με το «συνετόν» του συμβιβασμού των Αθηνών εις μίαν ονομασία σύνθετη εμπεριέχουσα τον όρον «Μακεδονία». Η υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων είναι πρωτίστως και ουσιαστικώς κρίσιμη, για τους εξής λόγους:

1)      Ο όρος «Μακεδονία» per se αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα του σκοπιανού δήθεν αλυτρωτισμού. Εξ αυτού και μόνον θα χαλκευθεί η νομιμοποίησις της ανυπάρκτου εθνικώς «μακεδονικής ταυτότητος», ανυπάρκτου γλωσσολογικώς «μακεδονικής γλώσσης» και φυσικά της ανυπάρκτου νομοκανονολογικώς «ορθοδόξου μακεδονικής εκκλησίας».
2)      Τα ζητήματα της απαλοιφής από το Σύνταγμα των Σκοπίων των δήθεν «αλυτρωτικών» επιταγών του, δια της απαλοιφής των αντιστοίχων άρθρων, δεν αποτελούν, κατά κανένα τρόπο, εξασφάλιση για την ελληνική πλευρά. Ασφαλώς ένα κράτος έχει το απόλυτον δικαίωμα να δημιουργεί, αλλά και να αναθεωρεί τον συνταγματικό του χάρτη κατά: i) τα εθνικά του συμφέροντα, ii) τα ιδεολογικά του ζητούμενα και iii) τα πολιτικά και iv) τα γεωστρατηγικά του προτάγματα, όπως αυτό τα αξιολογεί. Εάν, συνεπώς, το σκοπιανό πολυεθνοτικό (αλβανο-σλαβο-ρομανικό) μόρφωμα ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με σύνθετη ονομασία εμπεριέχουσα τον όρο «Μακεδονία» δεν θα έχει κανένα λόγο να μην τροποποιήσει εκ νέου το Σύνταγμά του προς την προϋπάρξασα δήθεν «αλυτρωτική» κατεύθυνση. Είναι λοιπόν φενάκη η διατυμπανιζομένη, από τους υποστηρικτές της υπάρξεως του όρου «μακεδονία» στην «λύση» του ονοματολογικού, «διασφάλιση του αποκλεισμού των αλυτρωτικών διατάξεων από το νέο Σύνταγμα των Σκοπίων».
Έχει εισέτι υποστηριχθεί ότι εάν δεν καταλήξομε σε «σύνθετη ονομασία» (…με τον όρο «-μακεδονία» άραγε εννοούν οι υποστηρίζοντες «λυσιν»;) τότε δεν θα υπάρξει «λύσις». Μα, αυτό ποιόν απειλεί; Την Ελλάδα ή τα Σκόπια τα οποία επείγονται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ? Ας λάβουμε επίσης υπόψη την προ εβδομάδος προειδοποίηση του ΓΓ/ΝΑΤΟ κου Στόλτενμπεργκ προς την Σκοπιανή κυβέρνηση, η οποία αποκλείει την εισδοχή του κρατιδίου εις το ΝΑΤΟ με την συνταγματική των ονομασία. Και αυτά συμβαίνουν ενώ τα Σκόπια απαιτούν τον σφετερισμό της εθνικής ελληνικής ταυτότητος, της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και της ελληνικής ιστορίας και μάλιστα με την επίσημη συναίνεση της…Ελλάδος; Και μας προτείνουν…«καθρεφτάκια και χάντρες για ιθαγενείς» προσφέροντάς μας την αλλαγή της ονομασίας του… αεροδρομίου των και κάποιων… οδών της πρωτευούσης των; Ο κος Μητσοτάκης είχε απόλυτο δίκαιο όταν ανέφερε προχθές ότι : «δεν θα διακινδυνεύσω τον διχασμό των Ελλήνων για να διαφυλάξω την ενότητα των Σκοπιανών». Μόνο που θα πρέπει να προχωρήσει θαρραλέα και στην αποκήρυξη του όρου «Μακεδονία» από την προερχομένη εκ του, επικινδύνως συγχροτιζομένου μετά του κου Σόρος και παταγωδώς αποτυχόντος επί 25ετίαν, «διαμεσολαβητού» του ΟΗΕ και να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση και αντικατάστασή του. Τότε θα ευεργετούσε πρωτίστως το έθνος μας και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα του πολυεθνοτικού κρατιδίου των Σκοπίων και δευτερευόντως την μεγάλη παράταξη της οποίας επιδιώκει να ηγηθεί. Υπό το κράτος της εκφράσεως της λαϊκής βουλήσεως από το Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης αλλά και του επομένου των Αθηνών, εις το Σύνταγμα, στις 4 Φεβρουαρίου, είναι αδύνατον η «μυστική διπλωματία» των Αθηνών να επιτρέψει εις τα πολιτικά κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου να «αυτοκτονήσουν» πολιτικώς. Άρα «λύσις» του προαναφερθέντος τύπου δεν νομίζω ότι θα υπάρξει.
Γιατί προτείνω ως ονομασία το « Κεντροβαλκανική Δημοκρατία».
Επιμένω εδώ και πολύ καιρό, στην σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και erga omnes, «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία», διότι όλες οι άλλες δεν ανταποκρίνονται στην ιστορική πραγματικότητα, πράγμα που θα καταλήξει προϊόντος του χρόνου, όχι μόνον εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων, αλλά και εις βάρος των κρατικών συμφερόντων και του ιδίου του κρατιδίου των Σκοπίων! Και αυτό διότι οι ισορροπίες στην Βαλκανική, από τούδε και εις το εξής, θα είναι άκρως επισφαλείς με πρώτα θύματα, εκείνα τα πολυεθνικά μορφώματα τα οποία δεν έχουν και δεν μπορούν να αποδείξουν βαθύτατες εθνικές ταυτότητες οι οποίες να αποτελούν κοινή εθνική συνείδηση και πεποίθηση του μωσαϊκού των λαών που τα συνιστούν. Επίσης η ονομασία «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» δεν διαγράφει ούτε καταπνίγει κάποια εθνοπολιτισμική ή γλωσσική ταυτότητα των συνιστωσών εθνοτήτων του κρατιδίου. Εις τα ταξιδιωτικά έγγραφα των κεντροβαλκανίων πολιτών, η κάθε εθνότης θα μπορεί να αναφέρει την ταυτότητά της: Π.χ. ο εθνοτικώς αλβανογενής, θα μπορεί να αναφέρει:«Εθνικότης αλβανική», ο εθνοτικώς σλαύος αντιστοίχως: «Εθνικότης σλαυϊκή», ο εθνοτικώς έλλην: «Εθνικότης ελληνική», κ.τ.λ. Επίσης το ίδιο το ΝΑΤΟ θα ήτο απολύτως ικανοποιημένο όταν εις τον κατάλογον των μελών του εγένετο εμφανές δια της ονομασίας αυτής, ότι ασκεί επιρροήν εις την κεντρική βαλκανική! Άρα, όλοι θα ήσαν ικανοποιημένοι!
Ποιοι στηρίζουν την Σκοπιανή ονοματολογική εμμονή και γιατί.
Τα ερείσματα των Σκοπίων ανήκουν πρωτίστως σε κύκλους Γερμανικής και δευτερευόντως Ιταλικής προελεύσεως και εμπνεύσεως για λόγους οι οποίοι έγιναν σαφείς από εδαφικής απόψεως ήδη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αμέσως μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαυΐας στην Γερμανία ιδρύθησαν ισχυρώς χρηματοδοτούμενα «ερευνητικά κέντρα» τα οποία εστόχευαν τον, ναζιστικής εμπνεύσεως, πολυτεμαχισμό και την διάλυση της Βαλκανικής στη “βιολογική βάση” του (φανταστικού) DNA των εθνοτήτων τις οποίες εφρόντιζαν να ανακαλύψουν ως καταπιεζόμενες! Ένα λαμπρό παράδειγμα αποτελεί και το «Ευρωπαϊκό Κέντρο Μειονοτήτων», ιδρυθέν το 1996, και προσωπικότητες όπως ο τότε διευθυντής του, και μετέπειτα «γενικός πρόξενος» στο,  μη ανεγνωρισμένο ως κράτος, Κόσσοβο (!) κος  Στέφαν Τραίμπστ. Τον κο Στέφαν Τραίμπστ τον γνώρισα προσωπικά σε πρόσφατη ερευνητική συνεργασία του Εργαστηρίου Γεωπολιτικής το οποίον διευθύνω στο ΕΚΠΑ με το Πανεπιστήμιο της Λειψίας στο πλαίσιο προγράμματος διευθυνομένου από το DAAD. Οι αντιεπιστημονικές θέσεις του σχετικά με την περιοχή μας και την Ελλάδα μου έκαναν ιδιαιτέρα εντύπωση και έψαξα σχετικώς με την δράση του. Μεταξύ αυτών που ανεκάλυψα ήταν ότι διηύθυνε το ανωτέρω γερμανικό «Ευρωπαϊκό Κέντρο Μειονοτήτων». Ο εν λόγω κος Τραίμπστ, σε διάλεξή του σε Συμπόσιο του Ιδρύματος Καρλ Φρίντριχ φον Ζίμενς (Ναί! Του γερμανού βιομηχάνου και “ευπατρίδη” ο οποίος πέραν της λοιπής στενής συνεργασίας του με το Ναζιστικό Ράϊχ ήτο και ο κατασκευαστής των κρεματορίων του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος των ναζιστικών στρατοπέδων συγκεντρώσεως) η οποία εδόθη εις το Μόναχο, περί των «προβλημάτων των εθνοτήτων» και τις «περιφέρειες» στην Κεντρο-Ανατολική Ευρώπη, δημοσιευθείσα στη λίαν «έγκυρη» επιστημονική επιθεώρηση «Südosteuropa» τ. 7-8/1992, ανέφερε τα εξής: «Στον μόλις το 1912 εξελληνισθέντα Βορρά (sic!) θα είναι, άραγε, οι εναπομείναντες Νοτιοσλαύοι ή οι Τούρκοι, οι εκεί διαβιούντες Πομάκοι ή οι Αρωμούνοι, οι Μεγλενοί, οι Αλβανοί, οι Σαρακατσάνοι, οι Σεφαρδείμ, οι Ρώμα, οι Γύφτοι ή οι Γιουρούκοι – ή ποιοι άλλοι – εκείνοι που πρώτοι θα αξιώσουν τα μειονοτικά τους δικαιώματα – ως προστάδιο της ιδίας κρατικής υπάρξεώς τους ή της ενώσεως με ένα εκ των γειτονικών κρατών;» H καταγραφή 282 (!) εθνοτικών ομάδων από αυτά τα γερμανικά «ειδικά ερευνητικά κέντρα» αποτελεί στόχευση η οποία υπαγορεύεται εδώ και 100 χρόνια από την από την ανάγκη του γερμανικού (και, εν τω μεταξύ, του εταιρικού του ευρωπαϊκού) Κεφαλαίου να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να ανταγωνιστεί επιτυχώς, κατά τον 21ο αιώνα, το αμερικανικό Κεφάλαιο, το οποίο επίσης βαδίζει με αργά βήματα προς την περιχαράκωσή του δικού του στρατοπέδου, από την Αλάσκα μέχρι την Λατινική Αμερική.
Το μήνυμα του Συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης, μία εβδομάδα μετά.
Το Συλλαλητήριο αυτό, έκαμε σαφές ότι ο ελληνικός Λαός αντιλαμβάνεται ότι σε καμμία περίπτωση δεν παγιδεύεται ούτε και θυσιάζει την συνολική εθνική του μνήμη, ενότητα και ταυτότητα στο βωμό των ανωτέρω συμφερόντων. Διότι είναι διαυγέστατος ο μηχανισμός της μοριοποιήσεως και κατόπιν πολτοποιήσεως των εθνικών ταυτοτήτων που χρησιμοποιείται από τα κέντρα αυτά: όπου το εθνικό συναίσθημα έχει υποχωρήσει, βαλλόμενο τόσον από τον διεθνιστικό κεφαλαιοκρατικό κοσμοπολιτισμό όσον και από έναν διεστραφέντα «νεοφιλελεύθερο διεθνισμό» μιας εξίσου νεοφιλελεύθερης, υποτιθέμενης «Αριστεράς», οι άνθρωποι καταφεύγουν στο άμεσο και εγγύτερον: στην τοπική κοινότητα ή περιφέρεια, όπου διασώζονται ακόμη κάποια στοιχεία -ας είναι και μια διάλεκτος- που θα μπορούσαν να διακρίνουν «εμάς» από τους «άλλους». Οπότε η τοπική ιδιαιτερότητα ανακηρύσσεται σε «εθνοτική / μειονοτική ταυτότητα» και ανάγεται από τους απελπισμένους στον Ωκεανό της «Νέας Τάξεως» και της «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας» σε σανίδα σωτηρίας. Και ο λυσιτελέστερος, λιγότερο «επώδυνος» και ηθικώς λιγότερο μεμπτός τρόπος αποσταθεροποιήσεως της Ευρώπης των μη-γερμανικών κρατών, προς όφελος του «Νέου Βερολίνου», είναι σήμερα το υπονομευτικό παίγνιο με τις τεχνητές ή/και πραγματικές «εθνοτικές» αλλά και «γλωσσικές μειονότητες»,  όπου π.χ η ομηρική ελληνική κυπριακή ή ποντιακή ή κρητική διάλεκτος θα παρουσιασθεί από τα διεθνή αυτά «Κέντρα» κάποια στιγμή, ως «εθνοτική γλώσσα». Γι αυτόν τον λόγο και πρέπει να απωλέσει ο Έλληνας την γνώση της συνέχειας της Γλώσσας του από την Αρχαία Ελληνική στην Βυζαντινή, την μεταβυζαντινή και τέλος την νεοελληνική σε όλες της τις μορφές. Γι’ αυτό και τα Αρχαία Ελληνικά πρέπει να θεωρηθούν «νεκρή γλώσσα» και να μην διδάσκονται, προϊόντως του χρόνου, εις ουδένα έλληνα μαθητή. Τέτοιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους έχουν ενταθεί, στη νέα περίοδο που διανύουμε διεθνώς μετά τις κοσμοϊστορικές αλλαγές των ετών 1989-92 (διάλυση της ΕΣΣΔ), οι προσπάθειες προς επαναχάραξη του χάρτη της Ευρώπης με γνώμονα τις «μειονότητες».
Ο  ρόλος της Γερμανίας στην υπόθεση αυτή.
Ερανιζόμενος την σχετική πραγματολογία από τον ιστορικό Δρα Η. Ηλιόπουλο, δεινό μελετητή -μεταξύ άλλων- και του φαινομένου των γερμανικής εμπνεύσεως εθνοκρατικών αποσταθεροποιήσεων, έχω να τονίσω ότι η διαδικασία αυτή αποτελεί θεμελιώδη επιλογή των γερμανικών και των εταιρικών τους «ευρωπαϊκών ελίτ». Πρόκειται για επιλογή η οποία υποστηρίχθηκε από τους «οργανικούς-με-το-αζημίωτο-διανοουμένους» των Open Society Funds του κου Σόρος στις ημέρες μας, αλλά και την ιδεολογικο-πολιτική νομενκλατούρα των μηχανισμών [όπως το διαχρονικό «νεο-συντηρητικό» American Enterprise Institut (ιδρ. 1938, με σημαίνοντα μέλη όπως ο «φωτισθείς» πρώην τροτσιστής, Irving Kristol και άλλα της ιδίας ιδεολογικής τάσεως)]  των Μπούς-Κλίντον-Ομπάμα. Μια επιλογή η οποία παρουσιάσθηκε ως «επιταγή των καιρών», αναπόφευκτη λόγω «παγκοσμιοποίησης», επιφέρει αυτονοήτως την τάχα ανεξήγητη και παράδοξη «έξαρση των εθνικισμών, των τοπικισμών και των θρησκευτικών φουνταμενταλισμών». Πρώτον διότι, προκειμένου να επιτύχει το ζωτικό στρατηγικό στόχο του, το διεθνές πανίσχυρο χρηματοπιστωτικό σύστημα του διεθνοποιηθέντος Κεφαλαίου οφείλει να διαγράψει πλέον το βεστφαλιανό Έθνος – Κράτος, το οποίο δρα ανασχετικώς ως προς τα συμφέροντά του, και δεύτερον διότι τα ευρέα κοινωνικά στρώματα που καλούνται να καταβάλουν το επαχθές τίμημα της «προσαρμογής» στην «άτεγκτη επιταγή» της «παγκοσμιοποίησης» αναζητούν ψυχολογική προστασία στο συναίσθημα του, εκ των πραγμάτων, σμυκρινθέντος σε επίπεδο εθνοτικής ομάδος, συναισθήματος του «Εμείς»! Η ανατροπή εδώ, ήλθε «απρόσμενα» από την άνοδο στην αμερικανική εξουσία του Προέδρου Τράμπ ο οποίος αντιτίθεται στην διεθνοποιητική και διεθνίζουσα κεφαλαιοκρατική αυτή τάση και στηρίζει την έννοια του έθνους κράτους, και μάλιστα από την ισχυρότατη θέση του Ενοίκου του Λευκού Οίκου. Ανάλογη και η βρετανική αντίσταση στην γερμανοποιούμενη Ευρώπη δια του Brexit. Σημεία των Καιρών, θα μου πείτε, όπως και «σημεία των αφυπνιζομένων Λαών», θα προσθέσω εγώ. Στο πλαίσιο αυτής της αφυπνίσεως των Λαών εντάσσω και το εν λόγω Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης των 700.000 ατόμων το οποίο «εξατμίσθηκε» από τους εθνικούς και ιδιωτικούς τηλεοπτικούς διαύλους ως μηδέποτε υπάρξαν!
Βαλκάνια  και “εθνοτικοί” εθνικισμοί: μηχανισμοί αποστεθεροποιήσεως.
Η απάντησή μου είναι καταφατική. Ο απώτερος στόχος των γερμανικής εμπνεύσεως αποσταθεροποιήσεων, είναι και δεδομένος και ομολογημένος: Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Γαλλία και τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, διαβιούν 101.412.000 «μειονοτικών» ατόμων, κατά την επίσημη εκτίμηση της «μετωπικής» νεοφασιστικής «Φεντεραλιστικής Ενώσεως Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων». Αυτοί οι «καταπιεζόμενοι μειονοτικοί» έχουν «ιερό δικαίωμα» να προστατεύσουν την «εθνοτική / γλωσσική ταυτότητά τους», όπερ μεθερμηνεύεται από τους Γερμανούς «ειδήμονες» σε χορήγηση εκτεταμένης αυτονομίας. Τότε και μόνον τότε τους επιτρέπεται να παραμένουν π.χ. Γάλλοι πολίτες (ενώ είναι, κατά βάθος «Βουργουνδοί», «Νορμανδοί», «Οξιτανοί», κ.λ.π.) ή παραμένουν π.χ. Έλληνες (ενώ είναι, υποτίθεται, «Μακεδόνες», Βλάχοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Γιουρούκοι, Σαρακατσάνοι κ.λ.π.). Αν όμως υπάρξει κρίση στη σχέση της «εθνοτικής μειονότητος» με το κυρίαρχο Έθνος – Κράτος, τότε η «μειονότητα» έχει το «δικαίωμα αυτοδιαθέσεως» και αποσχίσεως, και διά της βίας ακόμη, σύμφωνα με τους «έγκυρους» Γερμανούς εμπειρογνώμονες.
Η θέση αυτή αναγορεύτηκε σε αρχή από τον τότε γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Χ. Σολάνα, έναν «φωτισθέντα» πρώην μαρξιστή. Εφ’ εξής, είπε, η προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων θα προηγείται του σεβασμού της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Άρα, πυρίτιδα διατίθεται άφθονη, δοθέντος ότι οι αυτόκλητοι «προστάτες» των μειονοτήτων αναβιβάζουν σε …282 τις «εθνοτικές ομάδες» που δήθεν …ασφυκτιούν στα στενά σύνορα των 36 ευρωπαϊκών Εθνών – Κρατών. Η «Φεντεραλιστική Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων» εκπροσωπείται στο Συμβούλιο του ιδρυθέντος κατά τα τέλη του 1996, «Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων» που εδρεύει στο Φλένσμπουργκ της Βορείου Γερμανίας και διευθύνεται από τον ίδιο «μακεδονολόγο» κο Στέφαν Τραιμπστ (StefanTroebst). Η ίδρυση τουαναβαθμισμένου επιτελικού κέντρου στο Φλένσμπουργκ, τρία χρόνια πρίν τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς του Μαρτίου του 1999 που σήμαναν την διάλυση της Γιουγκοσλαυΐας και την δημιουργία της FYROM, σηματοδοτεί μια ουσιαστική ποιοτική μεταβολή στον τρόπο εργασίας. Άλλωστε από την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη έγινε η αρχή: Την διάλυση της παλαιάς Γιουγκοσλαβίας, διά της αποσχίσεως των Σλοβένων, των Κροατών, των Βοσνίων μουσουλμάνων και των «Μακεδόνων» των Σκοπίων, ακολουθεί η κατά μέτωπον επίθεση εναντίον της κυρίως Σερβίας, με τον επιτευχθέντα ακρωτηριασμό του Κοσσυφοπεδίου / Μετοχίου, της Βοϊβοδίνας (ουγγρική μειονότητα), του Σατζακίου (μουσουλμανική μειονότητα), αλλά και του Μαυροβουνίου το οποίο προ μηνών (2017) ενετάχθη εις το ΝΑΤΟ.
Έπεται δε η Θράκη, για την οποία τα «αρμόδια» γερμανικά ιδρύματα έχουν κάνει …προεργασία από ετών, ενώ ήδη οι επιφανείς τούρκοι επισκέπται μας (Τσαβούσογλου, Ερντογάν, κ.τ.λ.) φροντίζουν να μας το καταστήσουν απολύτως εμφανές και σαφές. Συνέχεια
Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΤΟ Δ ΡΑΙΧ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ-TEFAN TROEBST, ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ FUEN – ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Αξίζει να το διαβάσεις!

Το Δ’ Ράιχ και οι μειονότητες (1) – Ηλία Ηλιόπουλου
~ Νοϊμπαχερ, ειδικός επιτετραμμένος του υπουργείου Εξωτερικών του Ράιχ για τη Νοτιοανατολική Περιοχή:

«H Γερμανία είναι ειλικρινώς και ανιδιοτελώς έτοιμη να αναγνωρίσει και να προστατεύσει μία Αλβανία που θα διακηρύξει την ανεξαρτησία της. Περαιτέρω, είναι προς το μέγιστο συμφέρον του αλβανικού λαού να διαθέτει μίαν
κυβέρνηση, η οποία επί τη βάσει της αναγνωρίσεώς της από τη Γερμανία, θα διαφυλάξει, σε φιλική συμφωνία με την τελευταία, τα συμφέροντα του πληθυσμού, εν όψει της(…) προελάσεως της Γερμανικής Βέρμαχτ.(…) Στη Νέα Αλβανία, η οποία είχε δοθεί στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα, κατοικούν τα φυλετικώς εκλεκτότερα, πολιτικώς φανατικότερα και στρατιωτικώς καταλληλότερα στοιχεία του αλβανικού έθνους. Ο πληθυσμός αυτός γνωρίζει ότι (…) ζει και πεθαίνει με τη Γερμανία….

Σχηματίζουμε εθνικές πολιτοφυλακές. Μπορούμε πιθανώς να χρησιμοποιήσουμε μία κοσοβάρικη πολιτοφυλακή για την κάλυψη των οδών προελάσεως μας και να την αφήσουμε να παρελάσει στα Τίρανα -γεγονός που θα έδινε ώθηση στο κίνημα της ανεξαρτησίας»…
~ Stefan Troebst, σύμβουλος της FUEN, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων και αντιπρόσωπος του Γερμανικού ΥΠΕΞ στα Σκόπια κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας:

»Στον μόλις 1912 εξελληνισθέντα Βορρά θα είναι άραγε οι εναπομείναντες Νοτιοσλάβοι ή οι Τούρκοι ή οι εκεί διαβιούντες Πομάκοι ή οι Αρωμούνοι, οι Μεγλενοί, οι Αλβανοί, οι Σαρακατσάνοι, οι Σεφαρδίνοι, οι Ρωμα, οι Γύφτοι ή οι Γιουρούκοι ή ποιοί άλλοι που πρώτοι θα αξιώσουν τα μειονοτικά τους δικαιώματα ως πρώτο στάδιο της ίδιας της κρατικής υπάρξεως τους ή της ενώσεως τους με ένα εκ των κοινοτικών κρατών.»

Το Δ’ Ράιχ και οι μειονότητες – Μέρος δεύτερο
Του Ηλία Ηλιόπουλου

Πολλοί καλοπροαίρετοι εκφράζουν την απορία τους για το πώς γίνεται να συνυπάρχουν, επί των ημερών μας, αφ’ ενός μεν μία τάση προς υπέρβαση των παραδοσιακών εθνικών κρατών και σύμπηξη μεγαλυτέρων συνόλων (όρα «Ευρωπαϊκή Ένωση») και αφ’ ετέρου μία, αντίρροπος, τάση προς αποσύνθεση των υφισταμέ­νων κρατών σε πολυάριθμα μικρότερα εθνοφυλετικά μόρια («Ευρώπη των Περιφερειών»). Στην πραγματικό­τητα δεν υπάρχει καμιά αντίφαση.

Η συγκρότηση ενός ενιαίου γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού χώρου της ηπειρωτικής Ευρώπης συνιστά μείζονος σημασίας στρατηγική επιλογή του ισχυρού γερμανικού (και του εταιρικού του ευρωπαϊκού) κεφαλαίου, υπαγορευόμενη από την ανάγκη του να δημιουργήσει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις που θα του επιτρέψουν να ανταγωνισθεί επιτυχώς, κατά τον 21ο αιώνα, το αμερικανικό κεφάλαιο (το οποίο επίσης βαδίζει με γοργά βήματα προς την περιχαράκωση του δικού του στρατοπέδου,από την Αλάσκα μέχρι το Μεξικό -όρα «ΝΑFΤΑ»- και, μεσοπρόθεσμα, μέχρι την Αργεντινή).
Η θεμελιώδης αυτή επιλογή των ισχυρών της Ευρώπης, η οποία και παρουσιάζεται από τουςοικονομολογούντες μισθοφόρους των εντύπων και ηλεκτρονικών «χαμαιτυπείων σκέψεως» ως «επιταγή των καιρών», αναπόφευκτη λόγω «παγκοσμιοποίησης», επιφέρει αυτονοήτως την (τάχα… ανεξήγητη και παράδοξη) «έξαρση των εθνικισμών, των τοπικισμών και των θρησκευτικών φονταμενταλισμών».

Πρώτον, διότι, προκειμένου να επιτύχει τον ζωτικό στρατηγικό στόχο του, το ισχυρό κεφάλαιο «έχει ξεγρά­ψει» πλέον το έθνος-κράτος, το οποίο του έγινε από καιρού «στενός κορσές», και δεύτερον, διότι τα ευρέα κοινωνικά στρώ­ματα που καλούνται να καταβάλουν το επαχθές τίμημα της «προσαρμογής» στην «άτεγκτη επιταγή» της «παγκοσμιοποίησης» αναζητούν ψυχολογική προστασία στο συναίσθημα του »εμείς». Εκεί δε όπου το εθνικό συναίσθημα έχει υποχωρήσει, κατά ριπάς βαλλόμενον τόσον από τούς διεθνιστές του πλούτου όσον και από τους διεθνιστές της Αριστεράς, οι άνθρωποι καταφεύγουν στο άμεσον και εγγύτερον: στην τοπική κοινότητα ή περιφέρεια, όπου διασώζονται ακόμη κάποια στοιχεία -ας είναι και μία διάλεκτος- που θα μπορούσαν να διακρίνουν »εμάς» από τους «άλλους». Οπότε η τοπική ιδιαιτερότης ανακηρύσσεται σε «εθνοτική/μειονοτική ταυτότητα» και ανάγεται από τους πνιγμένους στον ωκεανό της «Νέας Τάξεως» και της «παγκοσμιοποιημένης οικονομίας» σε σανίδα σωτηρίας. Πολλώ μάλλον όταν το κεφά­λαιο εκπέμπει το σαφές μήνυμα ότι η «Ενωμένη Ευρώπη» δεν θα αποτελείται από έθνη-κράτη, αλλά από περιφέρειες, εκ των οποίων άλλες μεν (οι πιο «ευέλικτες» και «ευπροσάρμοστες») θα διάγουν εν ευημερία, ενώ οι άλλες, εκείνες που θα χάσουν το τρένο, θα αποτελούν, τρόπον τινά, το Χάρλεμ της Ευρώπης. Το μήνυμα το έχουν ήδη λάβει οι ενδιαφερόμενοι: Στη Βόρειο Ιταλία και στην Καταλονία (Ισπανία) η πλειοψηφία δεν βιάζεται για απόσχιση, αλλά ήδη έχει λάβει την απόφαση ότι, εν ανάγκη, θα πηδήξει για να ανέβει στο τρένο του Μάαστριχτ, χωρίς να περιμένει τους «τεμπέληδες” του Νότου ή τους «γραφειοκράτες της πρωτεύουσας», όπως έπραξαν και οι Σλοβένοι). Η δημιουργία, λοιπόν, ενός υπερεθνικού ευρωπαϊκού Ράιχ υπό γερμανική ηγεμονία (αυτό κρύβεται πίσω από τον απατηλό τίτλο «ευρωπαϊκή ενοποίηση») όχι μόνο δεν αντιτίθεται, αλλά απεναντίας προαπαιτεί την αποδυνάμωση των ιστορικών εθνών-κρατών της Ευρώπης δια του κατακερματισμού τους σε πολυάριθμα περιφερειακά εθνάρια. Και ο λυσιτελέστερος, λιγότερο »επώδυνο» και ηθικώς λιγότερο μεμπτός (επί το νεοελληνικότερον: ο πιο »in») τρόπος αποσταθεροποιήσεωςτης Ευρώπης είναι σήμερα το παιχνίδι με τις »εθνοτικές και γλωσσικές μειονότητες». Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο έχουν ενταθεί, στη νέα περίοδο που διανύουμε διεθνώς μετά τις κοσμοϊστορικές αλλαγές των ετών 1989-91 και τη λήξη του διπολισμού, οι προσπάθειες των γερμανικών αναθεωρητικών κύκλων προς επαναχάραξη του χάρτη της Ευρώπης με γνώμονα τις »μειονότητες».
Ο απώτερος στόχος τους είναι και δεδομένος και ομολογημένος: Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, από τη Γαλλία και τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα και την Κύπρο, διαβιούν 101.412.000 »μειονοτικών» ατόμων, κατά την επίσημη εκτίμηση της »μετωπικής» φασιστικής »Φεντεραλιστικής Ενώσεως Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων» (σημ. FUEN). Αυτοί οι »καταπιεζόμενοι μειονοτικοί» έχουν »ιερό δικαίωμα» να προστατεύσουν την »εθνοτική/γλωσσική ταυτότητα τους», όπερ μεθερμηνεύεται (από τους Γερμανούς »ειδήμονες») σε χορήγηση εκτεταμένης αυτονομίας. Τότε και μόνον τότε τους επιτρέπεται να παραμένουν π.χ Γάλλοι πολίτες (ενώ είναι, κατά βάθος, »Βουργουνδοί», »Νορμανδοί», »Οξιτανοί» κ.λπ.) ή να παραμένουν π.χ Έλληνες (ενώ είναι, υποτίθεται, »Μακεδόνες», Βλάχοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Γιουρούκοι, Σαρακατσάνοι κ.λπ.) Αν όμως υπάρξει κρίση στη σχέση της »εθνοτικής μειονότητος» με το κυρίαρχο έθνος-κράτος τότε η »μειονότητα» έχει το »δικαίωμα αυτοδιαθέσεως» και αποσχίσεως, και δια της βίας ακόμη.
Άρα, πυρίτιδα διατίθεται άφθονη, δοθέντος ότι οι Γερμανοί προτέκτορες των μειονοτήτων αναβιβάζουν σε ..282 τις »εθνοτικές ομάδες» που δήθεν ασφυκτιούν στα στενά σύνορα των 36 ευρωπαϊκών κρατών (και αριθμούν υπέρ τα 100 εκατομμύρια »μειονοτικών», ως προελέχθη). Βεβαίως, όλοι αυτοί δεν γνωρίζουν πάντοτε ότι »εθνοτικώς» δεν είναι Ιταλοί αλλά…Λομβαρδοί ή Γότθοι, ούτε ότι δεν είναι π.χ Έλληνες αλλά Μακεδόνες ή Αλβανοί εξελληνισθέντες -και, συνακόλουθα, δεν αντιλαμβάνονται πάντοτε ότι »καταπιέζονται». Όθεν πρέπει κάποιος ν ανάβει κάθε φορά το φυτίλι -τι διάβολο τους έχουμε τους εμπειρογνώμονες στα Ινστιτούτα και τους στέλνουμε και σε επιτόπιες αποστολές, δαπάναις του γερμανικού κράτους ή του ΟΑΣΕ;
Η προαναφερθείσα »Φεντεραλιστική Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοφυλετικών Ομάδων’‘ υπήρξε η σπουδαιότερη »μετωπική» οργάνωση εξ όσων ανέλαβαν να προωθήσουν τους αναθεωρητικούς στόχους του ηττηθέντος γερμανικού φασισμού, κατά τη δύσκολη μεταπολεμική περίοδο, απετέλεσε δε το »θερμοκήπιο» όπου ευδοκήμισαν ή αναπαρήχθησαν ένα σωρό μπουμπούκια του γερμανικού φασιστικού χώρου. Δικαίως, λοιπόν, εκπροσωπείται στο Συμβούλιο του νεοϊδρυθέντος (τέλη 1996) »Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτήτων», που εδρεύει στο Φλένσμπουργκ της Βορείου Γερμανίας και διευθύνεται από τον »μακεδονολόγο» Στέφαν Τρέμπστ.
Έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στο »Κέντρο Μειονοτήτων» και στον διευθυντή του, και θα εξακολουθήσουμε να αναφερόμεθα, διότι είναι λίγα όσα και να γράψουμε για τον επικίνδυνο αποσταθεροποιητικό ρόλο του μηχανισμού αυτού, αποστολή του οποίου είναι, σε τελική ανάλυση, ο εθνοφυλετικός κατακερματισμός και η διάλυση της Ευρώπης με μοχλό τις »μειονότητες».

Η ίδρυση του νέου, αναβαθμισμένου, επιτελικού κέντρου στο Φλένσμπουργκ σηματοδοτεί μια ουσιαστική ποιοτική μεταβολή στον τρόπο εργασίας των γερμανικών αναθεωρητικών κύκλων.Η μεταβολή συνίσταται, πρώτον, στη θεαματική επέκταση του επιχειρησιακού πεδίου μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, δεύτερον, στην ανοικτή πλέον εμφάνιση των αναθεωρητών προς τα έξω, και τρίτον -παραλλήλως προς την πλήρη αξιοποίηση της πολυτίμου πείρας των βετεράνων του ψυχολογικού και ανατρεπτικού πολέμου- στην εντυπωσιακή και επιτυχή απόπειρα καλύψεως του επιχειρησιακού μετώπου με δυνάμεις προερχόμενες και από τον χώρο της Αριστεράς.

Η λήξη της διπολικής αντιπαλότητας Ανατολής – Δύσεως και η συνακό­λουθη υπέρβαση της διαιρέσεως της Ευρώπης διήνοιξαν νέα πεδία δράσεως και δόξης λαμπρά για τούς Γερμα­νούς αναθεωρητές. Άλλωστε, η διάνοιξις δεν ήτο και τόσον νέα! Τό θέατρο επιχειρήσεων ήταν παλαιόθεν γνώριμο, ήδη δε από της δεκαετίας του ’70, συνεπεία της «εκτονώσεως» του κλίματος που επέφερε η σοσιαλ­δημοκρατική «Ostpolitik», είχε αρχίσει ο νέος γύρος της γερμανικής πολιτικής διεισδύσεως, μέσω Ινστιτούτων, «Ιδρυμάτων Πολιτικής Επιμορφώσεως», «Εταιρειών ΝΑ Ευρώπης» κ.ο.κ. Συνέχεια
Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

ΤΟ Δ ΡΑΙΧ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ!! Α ΜΕΡΟΣ-ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 του  Ηλία Ηλιόπουλου

Η κατασκευή μειονοτήτων
 
~ Heirnrich Himler, ο αρχηγός των SS: 
“Κατά την αντιμετώπιση των ξένων εθνοτήτων στην Ανατολική Ευρώπη ένα πράγμα πρέπει να έχουμε κατά νου: να αναγνωρίζουμε και να προωθούμε την ιδιαίτερη ταυτότητα όσο το δυνατόν περισσοτέρων εθνοτήτων… άρα να αναγνωρίζουμε όχι μόνον τους Πολωνούς και Εβραίους αλλά και όποιες άλλες εθνοφυλετικές κατηγορίες μπορεί να βρεθούν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όχι μόνον δεν έχουμε κανέναν απολύτως συμφέρον στο να είναι εθνικώς ομοιογενής ο Ανατολικός χώρος, αλλ’ απεναντίας έχουμε μέγιστο συμφέρον να τον διασπάσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερα τμήματα και εθνότητες. Αλλά και αυτές ακόμη τις εθνότητες, δεν μας συμφέρει να τις καταστήσουμε ενιαίες και μεγάλες να τους αναπτύξουμε ισχυρά εθνική συνείδηση και εθνικό πολιτισμό, αλλά αντιθέτως, μας συμφέρει να τις διαλύσουμε σε απειράριθμες μικρότερες φυλετικές ομάδες και μόρια”…
~ Τον Μάιο του 2005 έλαβε χώρα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας συνέδριο από την Γερμανικής προελεύσεως Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων» που φέρει το ακρώνυμο ”FUEN”. Η διακήρυξη του συνεδρίου σε σχέση με τους Βλάχους ήταν αποκαλυπτική ως προς τους απώτερους στόχους του ημιεπίσημου, γερμανικού αυτού φορέα:
”Η Αλβανία και η Ελλάδα θα πρέπει να αναγνωρίσουν τους Αρωμάνους σαν την μεγαλύτερη μειονότητα στο Σύνταγμά τους, να κάνουν απογραφή του πληθυσμού, να αλλάξουν τον νόμο περί πολιτικών κομμάτων και να προσφέρουν στους Αρωμάνους το δικαίωμα να εκπέμπουν στο Εθνικό Ραδιοφωνικό Δίκτυο και τηλεόραση στην Αλβανία και Ελλάδα με δικαίωμα να σχηματίσουν τοπικές Διοικητικές μονάδες Αρωμάνων επιθυμούντων ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ (πολιτισμική ή ΕΔΑΦΙΚΗ)”. (Εδώ)

Θα ακολουθήσει μια σειρά άρθρων σχετικά με την γερμανική πολιτική και τις μειονότητες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον. Διαβάστε παρακάτω το πρώτος μέρος.
 
Το Δ’ Ράιχ και οι μειονότητες – Μέρος πρώτο
Του Ηλία Ηλιόπουλου
 
Από της Αμερικανικής και της Γαλλικής επαναστάσεως και έπειτα, η σύγχρονη δημοκρατική σκέψη αναγνωρίζει δικαι­ώματα του ανθρώπου και πολίτου. Το (ναζιστικής κατα­γωγής) ιδεολόγημα των “εθνοτικών ομάδων” σηματοδοτεί ιστο­ρικών διαστάσεων αναστροφή κατά τη μακρά πορεία του ανθρώπου για τη χειραφέτηση και απελευθέρωσή του από αρχαϊκά προ-πολιτικά δεσμά (θρησκοληψία – φυλετισμός), σημαίνει δε, εν τέλει, την ακύρωση του ουμανισμού, του Διαφωτισμού και του νεωτερικού δημοκρατικού έθνους-κράτους και την επιστροφή στον Μεσαίωνα.
Η αντίληψη ότι ουδείς άνθρωπος επιτρέπεται του λοιπού να διωχθεί ή να τύχει αρνητικής μεταχειρίσεως μόνον και μόνον επειδή έχει την τάδε ή τη δείνα εθνικότητα ή θρησκευτική πίστη, απετέλει κοινή πεποίθηση των απανταχού της γης ελευθέρων πνευ­μάτων, την επαύριο του τελευταίου μεγάλου πολέμου.
Συγκλονισμένη από τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και από το πρωτοφανές και ασύλληπτον (“einmalig und unvorstellbar”) των εγκλημάτων του φασισμού (ακόμη και εν αντιπαραβολή προς προηγουμένους πολέμους ή γενοκτονίες), ακριβώς δε επειδή τα εγκλήματα αυτά διεπράχθησαν αδιακρίτως εις βάρος αμάχων ανθρώπων μόνον και μόνον εξ αίτιας του ”ανήκειν” σε μία άλφα ή βήτα εθνική ή θρησκευτική κοινότητα (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η γενοκτονία κατά των Εβραίων), η ανθρωπότης αισθάνθηκε την ανάγκη να εκδηλώσει πανηγυρικώς την ευαισθησία της ειδικά ως προς το ζήτημα των διακρίσεων εις βάρος ατόμων λόγω εθνικότητος, χρώματος ή θρησκεύματος.
Υπό την έννοια αυτήν, λοιπόν, ο νεοϊδρυθείς τότε Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών συνομολόγησε το 1948 την ”Σύμβασιν προς πρόληψιν και δίωξιν της γενοκτονίας”. Η συμφωνία απετέλεσε το νομικό πλαίσιο (λίαν αυστηρό, υπό το κράτος και των αλγεινών εμπειριών του φασισμού) γιά την προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Πολίτου.
Όλως ενδιαφέρον, σε σχέση με το εξεταζόμενο θέμα μας, είναι το γεγονός ότι ή σύμβαση του ΟΗΕ αφορά πρόσωπα, όχι σύνολο. Ο άνθρωπος, ο πολίτης, είναι πού προστατεύεται από ενδεχόμενη δίωξη ή διάκριση εις βάρος του, επειδή ανήκει στην άλφα ή τη βήτα μειονότητα, θρησκευτική ή εθνική. Πουθενά δεν αναφέρεται ότι ”ή” μειονότης χ ή ψ πρέπει να έχει, ως τοιαύτη, συλλογικά δικαιώματα.
 
Ήγουν: Η Διακήρυξη του ΟΗΕ αναφέρεται σε δικαιώματα του προσώπου, του Ανθρώπου και του Πολίτου! Συλλογικά ”δικαιώμα­τα” αρχαϊκών συνόλων (”εθνοτική ομάδα / μειονότης”) δεν γνωρί­ζει ο ΟΗΕ! Τούτο δε όχι επειδή ίσως ο ΟΗΕ ”ξέχασε” τις μειονότη­τες, όπως κατ’ επανάληψιν ισχυρίσθηκε τον τελευταίο καιρό ο κ. Σωτήρης Νταλής, παρουσιάζων τις δήθεν “μοντέρνες” εκδόσεις κάποιων ανιστόρητων “ευρωπαϊστών” προφεσόρων για τις “μειο­νότητες” στην Ελλάδα. Ο Ισχυρισμός ότι ή “διεθνής κοινότης” είχε ”ξεχάσει” τις ”εθνοτικές και γλωσσικές μειονότητες” επί σαράντα και πλέον χρόνια (1945-1990), προδίδει ασύγγνωστη πολιτική αφέλεια και τερατώδη άγνοια κρίσιμων ιστορικών αληθειών. Και καλόν θα ήτο όσοι αναλαμβάνουν κατά καιρούς να “μετακενώσουν” στους εν Ελλάδι “ιθαγενείς” τα ”φώτα της Εσπερίας (πανεπιστημιακοί αστέρες του συρμού, αρθρογράφοι-βιβλιοπαρουσιαστές του “Βήματος”, του “Αντί”, της “Ελευθεροτυπίας” κ.α). να υιοθετούν μια κριτική στάση και να μη λειτουργούν απλώς ως πρακτορεία αναμεταδόσεως των κυριάρχων ιδεολογημάτων της “Νέας Τάξεως”.
Για να επανέλθουμε όμως, η διεθνής κοινότης (ότι και αν σημαίνει τούτο) δεν ήταν ποτέ δυνατόν να αναφερθεί σε “εθνοτικές και γλωσσικές μειονότητες” το 1954, την επαύριο του “μεγά­λου σφαγείου”, για δύο λόγους:
 
Πρώτον, η ενδεχόμενη αναγνώριση δικαιωμάτων όχι προσώπων αλλά συνόλων θα εσήμαινε αποδοχή, εκ μέρους των Ηνωμένων Εθνών, της αρχής της συλλογικής ευθύνης, η οποία όμως είναι παντελώς ξένη στην προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική και νομική σκέψη, μετά το 1789, και αντίκειται προς πάσαν έννοιαν δημοκρατίας (όρα τα προαναφερθέντα περί ιστορικής αναστροφής). Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι, κατά τους τελευταίους αιώνες, η αρχή της συλλογικής ευθύνης εξακολουθούσε να ισχύει μόνον σε κοινωνίες με “παρωχημένη πολιτική κουλτούρα” (”parochial culture”). Τυπικό παράδειγμα το οσμανικό κράτος, όπου δεν ανεγνωρίζετο το πρόσωπο, αλλά το “μιλλέτ” (Ρωμιοί, Εβραίοι κ.λπ.).
Δεύτερον, επί της ιδίας αρχής της συλ­λογικής ευθύνης είχε βασισθεί η όλη πολιτική και πολιτειακή σκέψη της ναζιστικής Γερμανίας. Οι πολιτειολόγοι, νομομαθείς και λοιποί διανοούμενοι του ναζισμού είχαν αναγάγει σε ύπατο αξίωμα την προ-νεωτερική, προ-πολιτική, προ-αστική και προ-δημοκρατική αρχή της συλλογικής ευθύνης (η οποία δεν απαντούσε πλέον πουθενά στην Ευρώπη, παρά μόνον, ως προελέχθη, στην Οθωμανική Αυτο­κρατορία ή σε εκτός Ευρώπης αποικιοκρατούμενες κοινωνίες).

Για τούς θεωρητικούς του ναζισμού δεν υπήρχαν πλέον πρόσω­πα, αλλά εθνοφυλετικές ομάδες. “Ελευθερία είναι η συμφωνία με το είδος”, εξηγούσε ο κορυφαίος εξ αυτών Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Και το αξίωμα αυτό απετέλεσε τη λυδία λίθο της ευρωπαϊκής σχεδιάσεως του ναζισμού, όπως θα δούμε κατωτέρω (η γνωστή ”διεθνιστική” παρέα της “Ελευθεροτυπίας” και οι λοιποί φωνασκούντες για την καταπίεση των “εθνοτικών ομάδων” εν Ελλάδι για “Μακεδόνες” καί ”Αρωμούνους” και τα τοιαύτα, θα εξεπλήσσοντο, εάν μάθαιναν πόθεν κατάγονται τα ιδεολογήματά τους).
Επομένως, οι στοχαστές και οι διανοούμενοι οι οποίοι συνέτασσαν το 1948 διακηρύξεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – διακατεχόμενοι από την ιδεαλιστική πίστη ότι, τώρα πλέον, μετά το πέρας της τραγωδίας και δια της ιδρύσεως του ΟΗΕ, η ανθρωπότης θα εύρει τον δρόμο της ειρήνης και της συναδελφώσεως (πίστη ανθρωπίνως εύλογη και αξιέπαινη, ασχέτως του πώς κατήντησε αργότερα ο ταλαίπωρος ο διεθνής οργανισμός!)- δεν θα διενοούντο ποτέ να υιοθετήσουν τη φασιστική αρχή της συλλο­γικής ευθύνης -πολλώ μάλλον, καθ’ όσον είχαν ακόμη νωπές τις οδυνηρές μνήμες από την ακατάσχετη χιτλερική ρητορεία υπέρ των “μειονοτήτων” και “έθνοτικών ομάδων”.
Αλλά ακόμη και σήμερα, η “διεθνής επιστημονική κοινότης” (ότι και αν σημαίνει αυτό) δεν έχει κατασταλάξει σε ένα κοινής αποδοχής ορισμό περί “μειονοτήτων”, ακόμη λιγότερο δε αναγνωρίζει τη βεβα­ρημένου ναζιστικού παρελθόντος έννοια της “εθνοτικής ομάδος” – παρά τις ενταθείσες μετά το 1990 προσπάθειες της γερ­μανικής διπλωματίας και παρ’ όλον τον εκκωφαντικό θόρυβο διαφόρων, υπόπτου προελεύσεως, “Ινστιτούτων” και “Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων”!
Το χαρίεν της υποθέσεως έγκειται στο ότι, πολύ προτού… ανακαλυφθούν, τα τελευταία χρόνια, από τους κατ’ επάγγελμα “διεθνιστές”, οι “εθνοτικές ομάδες” και “μειονότητες” είχαν αναχθεί από τους ναζιστές ιθύνοντες σε ακρογωνιαίο λίθο του “νεο-ταξικού” ευρωπαϊκού οικοδομή­ματος τους!
Οι ευφυέστεροι και διορατικότεροι εκπρόσωποι των γερμα­νικών οικονομικών, πολιτικών και διπλωματικών ελίτ είχαν διαγνώσει. ήδη από της επομένης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ότι οι στρατηγικοί στόχοι της Γερμανίας στην Ευρώπη, πρωτίστως δε στην Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, έπρεπε να προσλάβουν μίαν τινά “ήθική” νομιμοποίηση στα όμματα της διεθνούς κοινής γνώμης, πράγματι, η Γερμανική Δημοκρατία του Μεσοπολέμου, η αποκληθείσα και Δημοκρατία της Βαϊμάρης και η οποία, όπως έχει, εν τω μεταξύ, μετά βεβαιότητος αποφανθεί η σύγχρονη ιστο­ρική επιστήμη, ακολουθούσε σαφώς αναθεωρητική πολιτική (πολι­τική αναθεωρήσεως/ακυρώσεως των δυσμενών για τη Γερμανία γεωπολιτικών αποτελεσμάτων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), αξιοποίησε το ιδεολόγημα των “εθνοτικών ομάδων” και ενέταξε την “προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων” στην εξωτερική πολιτική της.

Η άμα τη λήξει του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ιδρυθείσα Κοινω­νία των Εθνών δημιούργησε, συν τοις άλλοις, και ένα όργανο για την προστασία των πολιτών-μελών διαφόρων εθνικών μειονοτήτων. Το πρόσωπο το οποίο θεωρούσε ότι ετύγχανε αρνητικής μεταχειρίσεως εκ μέρους του κράτους του, εξ αίτιας της εθνικής καταγωγής του, διέθετε για πρώτη φορά θεσμούς στους οποίους και ηδύνατο πλέον να απευθύνεται, προκειμένου να προστατεύσει τα δικαιώματα του (Γραμματεία Κοινωνίας των Εθνών, εδρεύουσα εν Γενεύη, Διεθνές Δικαστήριο Χάγης).
Δεν πρόλαβε, καλά-καλά, να εγκαθιδρυθεί το νέο σύστημα και η Γερμανία του “άλλαξε τα φώτα”, κατά το κοινώς λεγόμενον, χρησιμοποιούσα αυτό καταχρηστικώς και καθ’ υπερβολήν, προς επίτευξιν των στρατηγικών στόχων της στην Ευρώπη. Η σημαντι­κότερη πολιτικώς διαστρέβλωση συνίστατο στο ότι, ενώ το νομικό πλαίσιο της ΚτΕ (όπως και το μεταγενέστρο του ΟΗΕ, περί του οποί­ου εγένετο λόγος) αφορούσε πρόσωπα, οι Γερμανοί ιθύνοντες επέμεναν να το εννοούν και να το ερμηνεύουν ως αναφερόμενο σε σύνολα (“έθνοφυλετικές ομάδες”).
Η εμμονή αυτή εκλαμβάνεται συνήθως, και ορθώς, ως τυπική απόδειξη της θεμελιώδους διαφωνίας μεταξύ της συγχρόνου, πολιτικής και δημοκρατικής περί έθνους αντιλήψεως (“γαλλική / αγγλοσαξονική σχολή”) και της αντίστοιχης αρχαϊκής και φυλετιστικής περί έθνους αντιλήψεως της “γερμανικής σχολής”. Πέραν αυτού, όμως, η γερμανική στάση πρέπει να εξηγηθεί και σε συνάρτηση προς τις στρατηγικές επιδιώξεις της Γερμανίας στην Ευρώπη.

Διακεκηρυγμένος, ήδη από το 1914, στρατηγικός στόχος του γερμανικού κεφαλαίου ήταν η συγκρότηση ενός ηνωμένου γεωοικονομικού και γεωστρατηγικού χώρου της ηπειρωτικής Ευρώπης, υπό γερμανική ηγεμονία. Η ναζιστική Γερμανία (1933-1945) εξήγγειλε την πρόθεσή της να εκπληρώσει αυτόν τον στόχο. Τα επίσημα και ημιεπίσημα γερμανικά κείμενα της περιόδου βρίθουν αναφορών στον σχεδιαζόμενο Μεγάλο Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (“Europaische Grossraumwirtschaft”) και στην ιδρυθησομένη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (“Europaische Wirschaftsgemeinschaft”)!
Απαραίτητος όρος, όμως, της δημιουργίας αυτού του υπερεθνικού ευρωπαϊκού Ράιχ ήταν η διάλυση ή σημαντική αποδυνάμωση των σχετικώς (ισχυρών εθνών-κρατών τής Ευρώπης. Όσον και αν, εκ πρώτης και μόνον όψεως, φαίνεται οξύμωρον, η επιδιωκομένη υπό του γερμανικού ιμπεριαλισμού “ευρωπαϊκή ενοποίηση” συνεβάδιζε με τον εθνοφυλετικό κατακερματισμό της Ευρώπης. Και ένα θαυμάσιο εργαλείο προς τον σκοπόν αυτό συνιστούσαν οι διάσπαρ­τες ανά την Ευρώπη γερμανικές μειονότητες (συνεπεία της ήττας της, το 1918, η Γερμανία απώλεσε σημαντικές εκτάσεις υπέρ της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, του Βελγίου, της Δανίας κ.λπ., οπότε εκατομμύρια Γερμανών κατέστησαν αίφνης πολίτες άλλων κρατών), αλλά και οι μη γερμανικές εθνοφυλετικές ομάδες.
Ήδη λοιπόν από της επομένης του πολέμου, η Γερμανία (σημειωτέον: η δημοκρατική Γερμανία των Σοσιαλδημοκρατών του Γουσταύου Στρέζεμαν!) ανήγαγε τις μειονότητες σε μοχλό της αναθεωρητικής πολιτικής της. Προς τον σκοπό αυτό συνεστήθησαν διά­φορες “μη κυβερνητικές” οργανώσεις για τα δικαιώματα των “εθνοτικών ομάδων”, οι οποίες, ενισχυόμενες με κρατικούς πόρους και δρώσες βάσει κρατικών οδηγιών, ανέλαβαν να προω­θήσουν την πρώτιστη επιδίωξη της Γερμανίας στην Ευρώπη: την αναθεώρηση της Συνθήκης Ειρήνης και των συνόρων στην Ανατο­λική Ευρώπη.
Ο χειρισμός της υποθέσεως απαιτούσε μεγίστη προσοχή και εχεμύθεια. Σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε να διαρρεύσει ή, έστω, να δοθεί η εντύπωση ότι το γερμανικό κράτος ήταν αναμεμειγμένο. Αντιθέτως, έπρεπε να φαίνεται ότι όλα είναι προϊόν της τοπικής δράσεως, των εκπροσώπων διαφόρων γερμανικών μειο­νοτήτων, καθηγητών, δημοσιογράφων, δικηγόρων, πολιτικών. Η εντολή του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών προς την Ομοσπονδία Γερμανικών Εθνοτικών Ομάδων Ευρώπης ήταν σαφής: “Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος πρέπει να δράσει λίαν προσεκτικώς και να κρατηθεί στο παρασκήνιο“. Σημειωτέον ότι τούτα ελέγοντο τον Απρίλιο του 1922, ήτοι ένδεκα χρόνια προ της ανόδου του ναζισμού στην αρχή!

Απόρρητο υπόμνημα του (Σοσιαλδημοκράτη) Στρέζεμαν όριζε τα της μυστικής χρηματοδοτήσεως των ανά την Ευρώπη δραστηριοποιουμένων μειονοτικών οργανώσεων της Γερμανίας. Το υπουργείο Οικονομικών εκλήθη να καταβάλει τριάντα εκατομμύ­ρια (παλαιά) μάρκα, ποσό σημαντικό για την εποχή εκείνη. Διάφοροι “σύνδεσμοι” ανέλαβαν την προώθηση των χρημάτων αυτών στις μειονοτικές οργανώσεις του εξωτερικού, ούτως ώστε να “εξασφαλίζεται το απόρρητο της πηγής των χρημάτων”, όπως σημείωνε ο προαναφερθείς Γερμανός υπουργός Εξωτερικών. Τον ρόλο των συνδέσμων επεφορτίσθησαν ορισμένα γραφεία, ιδρυθέντα, κατά προτίμησιν, σε παραμεθόριες περιοχές.
Και από που θαρρείτε ότι ξεκίνησε η εκστρατεία αποσταθεροποιήσεως; Από το… Φλένσμπουργκ, στη γερμανοδανική μεθό­ριο! Τό Φλένσμπουργκ της Βορείου Γερμανίας επέλεξε ο “μακεδονολόγος” κ. Στέφαν Τρέμποτ και η βεβαρημένου παρελθόντος παρέα του (μεταξύ αυτών σεσημασμένοι παλαιοναζί!) ως έδρα, από τον Δεκέμβριο του 1996, του “Ευρωπαϊκού Κέντρου Μειονοτή­των” (όρα σχετική αρθρογραφία στην ΝΕΜΕCΙΝ). Και το ίδιο Φλένσμπουργκ είχαν επιλέξει, κατά τη δεκαετία του 1920, οι ομογάλακτοί τους, ως αφετηρία της εξορμήσεώς τους για τη διάλυση της Ευρώπης των κυριάρχων και ισοτίμων εθνών-κρατών και τη μετα­τροπή της σε μιά μάζα από εκατοντάδες “ανεξάρτητα” εθνάρια (“εύκολη τροφή” πλέον για τον τευτονικό “Γαργαντούα”).
 
Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

“Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία”, η νέα ονομασία των Σκοπίων;

 

 Για να μπορέσουν να ενταχθούν σε ΝΑΤΟ & ΕΕ;

«Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία» η νέα ονομασία των Σκοπίων για να μπορέσουν να ενταχθούν σε ΝΑΤΟ & ΕΕ;
O Σέρβος ιστορικός Αλεξάνταρ Ράκοβιτς μιλώντας σε σερβικά ΜΜΕ και επικαλούμενος πηγές και από τα Σκόπια, με τα οποία έχει πολλές διασυνδέσεις σε πολιτικό επίπεδο, υποστηρίζει ότι η πιθανότερη ονομασία που έχει συμφωνηθεί θα είναι το “Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία”.

Ο Ράκοβιτς-ιστορικός στο Ινστιτούτο της νέας ιστορίας της Σερβίας-υποστηρίζει ότι έχει υπάρχει αποδοχή για τη ονομασία αυτή από τον Σκοπιανό πρωθυπουργό Ζάεφ στο πλαίσιο του νέου μοντέλου ομοσπονδιοποίηση της ΠΓΔΜ, όπου στα δυτικά οι αλβανόφωνοι θα αποκτήσουν την αυτοδιοικούμενη “Δημοκρατία της Ιλλυρίας”  και Συνέχεια
Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο