ΔΩΡΕΑΝ ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ

 

Οι δωρεάν ξεναγήσεις είναι μία περιήγηση στον πολιτιστικό πλούτο και τις ομορφιές της πόλης μας, από έμπειρους και εξειδικευμένους ξεναγούς, που προσφέρει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του Δήμου σε συνεργασία με το Σωματείο Διπλωματούχων Ξεναγών.

Η συμμετοχή είναι έγκυρη μόνο με δήλωση συμμετοχής στην ηλεκτρονική πλατφόρμα ή μέσω της ιστοσελίδας του Οργανισμού.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμμετέχουν έως και δύο ξεναγήσεις το τρίμηνο.

Το εισιτήριο εισόδου στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους επιβαρύνει τους συμμετέχοντες στην ξενάγηση. Σε περίπτωση κακοκαιρίας οι ξεναγήσεις στους εξωτερικούς χώρους δεν θα πραγματοποιούνται.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1/12, 10:30

«183 Χρόνια Αθήνα Πρωτεύουσα»
Σημείο συγκέντρωσης:  Εθνικό Ιστορικό Μουσείο – Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής (Πλατεία Κολοκοτρώνη, Σταδίου 13)
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

ΣΧΕΤΙΚΑ

Κεραμεικός – Μεταξουργείο, το πιο αγαπημένο αθηναϊκό δίδυμο

Κεραμεικός – Μεταξουργείο, το πιο αγαπημένο αθηναϊκό δίδυμο

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 2/12

10:30, «Η γειτονιά του Ψυρρή»
Σημείο συγκέντρωσης: Έναντι σταθμού ΗΣΑΠ, πλατεία Μοναστηρακίου
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

11:00, Μουσείο Μπενάκη (βυζαντινή συλλογή)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου (Κουμπάρη 1, Κολωνάκι)
Ξεναγός: Κασσάνδρα Ποριώτη (έως 35 άτομα)

17:00, Ίδρυμα Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του Ιδρύματος (Λεωφ. Αμαλίας 4 , Σύνταγμα)
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 30 άτομα)

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/12, 17:00

‘Ίδρυμα Άγγελου & Λητώς Κατακουζηνού
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του Ιδρύματος  (Λεωφ. Αμαλίας 4 , Σύνταγμα)
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 30 άτομα)

ΣΑΒΒΑΤΟ 9/12

10:00, Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης – Μπενάκη
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου (Αγίων Ασωμάτων 22 & Διπύλου, Θησείο)
Ξεναγός: Θεώνη Κάμπρα (έως 40 άτομα)

11:00, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αίθουσες Γλυπτικής)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου, Πατησίων 44
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 40 άτομα)

15:00, Α’ Νεκροταφείο Αθηνών
Σημείο συγκέντρωσης: Κεντρική είσοδος  (Τέρμα οδού Αναπαύσεως)
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

ΚΥΡΙΑΚΗ 10/12, 10:30

Κεραμεικός
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του αρχαιολογικού χώρου (Ερμού 144)
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

ΠΕΜΠΤΗ 14/12, 10:30

Οικία Μπενιζέλων – Λουτρό Αέρηδων
Σημείο συγκέντρωσης: Αδριανού 96, Πλάκα
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/12, 15:00

Α’ Νεκροταφείο Αθηνών
Σημείο συγκέντρωσης: Κεντρική είσοδος (Τέρμα οδού Αναπαύσεως)
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

ΣΑΒΒΑΤΟ 16/12

10:30, Πνύκα (Λόφος Νυμφών-Λόφος Μουσών)
Σημείο συγκέντρωσης: Ιερός Ναός Αγ. Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, Φιλοπάππου
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

10:30, «Αθηναϊκή τριλογία» (Ακαδημία – Πανεπιστήμιο – Εθνική Βιβλιοθήκη)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος κτηρίου Πανεπιστημίου Αθηνών
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 50 άτομα)

11:00, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αίθουσες Γλυπτικής)
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου (Πατησίων 44)
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως  40 άτομα)

ΚΥΡΙΑΚΗ 17/12, 10:30

Λύκειο Αριστοτέλη
Σημείο συγκέντρωσης: Ρηγίλλης 1 & Βασιλίσσης Σοφίας (Λέσχη Αξιωματικών)
Ξεναγός: Λαυρεντία Γιαννόλα (έως 50 άτομα)

ΣΑΒΒΑΤΟ 23/12

10:30, Μουσείο πόλεως Αθηνών
Σημείο συγκέντρωσης: Είσοδος του μουσείου (Παπαρρηγοπούλου 7, Πλ. Κλαυθμώνος)
Ξεναγός: Άρτεμις Σκουμπουρδή (έως 35 άτομα)

11:00, Περίπατος στην οδό Αιόλου
Σημείο συγκέντρωσης: Ιερός Ναός Αγίας Ειρήνης  επί της οδού Αιόλου
Ξεναγός: Στέλλα Γαλανοπούλου (έως 50 άτομα)

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο

Οι Μεταρρυθμίσεις – Ανάλυση


ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ.

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Οι Μεταρρυθμίσεις – Ανάλυση

Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα , τις εσωτερικές εξελίξεις , καθώς και τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Βασιλείου, όπως τα σχεδιάζει ο πρίγκηπας Μοχάμεντ. Αναφερθήκαμε στην αρχή στους ρυθμούς καμήλας, σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στην χώρα, στο μέλλον της σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαίως.
Ο διάδοχος πρίγκηπας Μοχάμεντ, που να το επαναλάβουμε, είναι ο ουσιαστικός ηγέτης και κυβερνά την Σαουδική Αραβία, διαπίστωσε ότι η χώρα πρέπει χρειάζεται αλλαγές. Το παλαιό σύστημα δεν λειτουργεί πια. Ας δούμε κάποια στοιχεία για να καταλάβουμε για την πλούσια αυτή χώρα, που όμως έχει πολλά προβλήματα. Περίπου το 70% των κατοίκων της Σαουδικής Αραβίας είναι νέοι κάτω των 30 ετών και περίπου το 25% αυτών είναι άνεργοι (Στοιχεία των The New York Times). Επιπλέον, 200.000 σπουδάζουν στο εξωτερικό και περίπου 35.000 από αυτούς, άνδρες και γυναίκες , επιστρέφουν κάθε χρόνο με σπουδαία πτυχία και μεταπτυχιακά , ψάχνουν για σημαντική δημιουργική εργασία, παρά κάτι διαφορετικό και παραδοσιακό, όπως από το να πηγαίνεις στο τζαμί ή στα θαυμάσια εμπορικά κέντρα. Το σύστημα χρειάζεται απεγνωσμένα να δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας εκτός του τομέα πετρελαίου, όπου το εισόδημα της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε και η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να καταναλώνει τις αποταμιεύσεις της για να αγοράσει σταθερότητα και ησυχία από τον λαό της. Η Σαουδική Αραβία είναι η μεγαλύτερη παραγωγός και εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο. Κατέχει το 1/5 των γνωστών κοιτασμάτων πετρελαίου παγκοσμίως (Ανάμεσα στα κράτη – μέλη του OPEC είναι η δεύτερη χώρα σε κοιτάσματα πετρελαίου, με πρώτη τη Βενεζουέλα). Τα διαθέσιμα κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας έχουν υπολογιστεί σε 260 δισεκατομμύρια βαρέλια. Οι εξαγωγές πετρελαίου καλύπτουν το 90% των εξαγωγών και το 75% των εσόδων από τις συνολικές εξαγωγές της σαουδαραβικής οικονομίας. Τέλος, η βιομηχανία πετρελαίου αντιστοιχεί στο 40% του εγχώριου ΑΕΠ της Σαουδικής Αραβίας. Συνέχεια

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Δραστηριότητες συνδέσμου, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Από την Ευρώπη στη Μέση Ανατολή

 

του Αλέξανδρου Μαλλιά  –  Για μία ακόμα φορά η Μέση Ανατολή είναι η περιοχή όπου αφθονούν οι εστίες πολεμικών συγκρούσεων και πολιτικών εντάσεων. Η περιοχή έχει ανάγκη από μία συνολική λύση ευρείας και γενικής αποδοχής. Λύση που θα περιλαμβάνει και μέτρα αναλογικής και ταυτόχρονης μείωσης των συμβατικών εξοπλισμών. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για τον περιορισμό αιτιών και αφορμών πολεμικών συγκρούσεων. Η Διαδικασία του Ελσίνκι, που σήμερα έχει εξελιχθεί στον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, και […]

 

 

 

 

 

 

 

Αλέξανδρος ΜαλλιάςΑλέξανδρος Μαλλιάς

 

Για μία ακόμα φορά η Μέση Ανατολή είναι η περιοχή όπου αφθονούν οι εστίες πολεμικών συγκρούσεων και πολιτικών εντάσεων. Η περιοχή έχει ανάγκη από μία συνολική λύση ευρείας και γενικής αποδοχής. Λύση που θα περιλαμβάνει και μέτρα αναλογικής και ταυτόχρονης μείωσης των συμβατικών εξοπλισμών. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για τον περιορισμό αιτιών και αφορμών πολεμικών συγκρούσεων.

Η Διαδικασία του Ελσίνκι, που σήμερα έχει εξελιχθεί στον ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, και η Σύμβαση Περιορισμού των Συμβατικών Όπλων (Conventional Forces in Europe Treaty) είναι δύο επιτυχή παραδείγματα στην Ευρώπη. Οι θεσμοί αυτοί θα μπορούσαν να επεκταθούν και εφαρμοσθούν στη Μέση Ανατολή. Πιθανόν να χρειασθεί ένα ενδιάμεσο στάδιο Διαδικασίας Οικοδόμησης Μέτρων που θα αφορούν στους εξοπλισμούς και στις στρατιωτικές ασκήσεις.
Η υπογραφή της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, την 1η Αυγούστου 1975, δικαίως θεωρήθηκε ως μία ιστορική στιγμή. Σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Θυμίζω ότι η διαπραγμάτευση ξεκίνησε δύο χρόνια νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1973, στο Ελσίνκι. Χρειάστηκαν, με λίγα λόγια, δύο ολόκληρα χρόνια για την συνομολόγηση και την υπογραφή της.

Θεσμικό σχήμα συνεργασίας και ασφάλειας

Τι σχέση όμως μπορεί σήμερα να έχει το κορυφαίο αυτό πολιτικά δεσμευτικό κείμενο, που υπεγράφη πριν από 42 χρόνια και αφορούσε, κυρίως, στις σχέσεις μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ και της Συνθήκης της Βαρσοβίας, με την θετική και καταλυτική παρεμβολή των λεγόμενων «Ουδετέρων και Αδέσμευτων» (Neutral and Non-Aligned), μεταξύ των οποίων η Κύπρος, η Ελβετία, η Αυστρία και η κραταιά τότε Γιουγκοσλαβία, με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή;
Θυμίζω κατ’ αρχάς ότι πολύ λίγοι από τους πρωτεργάτες-διαπραγματευτές της τελικής πράξης του Ελσίνκι πίστευαν στη δυνατότητα κατάληξης σε ένα κοινά αποδεκτό και δεσμευτικό κείμενο. Κι όμως, υπεγράφη από 35 χώρες. Στην πραγματικότητα, η τότε ΔΑΣΕ (Διάσκεψη για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη) και μετέπειτα ΟΑΣΕ ανταποκρινόταν στις ανάγκες της εποχής.
Η σημερινή κατάσταση στη Βόρειο Αφρική και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, που στην ανάγνωσή μου περιλαμβάνει και τον Περσικό Κόλπο, στερείται ακριβώς ενός σχήματος Ασφάλειας και Συνεργασίας που να τη συνδέει άρρηκτα με την Ευρώπη. Πρόκειται άραγε για μια νεωτεριστική προσέγγιση; Πρόκειται για μια καινοτόμο σκέψη; Η απάντησή μου είναι όχι. Ή μάλλον δεν είναι εντελώς και στην ολοκληρότητά της καινούργια.
Λείπει ένα πλαίσιο, μια δεσμευτική διαδικασία όρων, προϋποθέσεων και παραμέτρων που θα μπορούσαν να οριοθετήσουν ένα νέο πλαίσιο πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής συνεργασίας. Ταυτόχρονα δε και ασφάλειας. Θα ισχύει η αρχή των δεσμεύσεων και υποχρεώσεων του τύπου «Όλοι έναντι –και όχι εναντίον– όλων», «όλοι έναντι ενός» και «ένας έναντι όλων». Αυτό που βλέπω είναι, σε βάθος κάποιου χρόνου βέβαια, ένα μίγμα μιας βεστφαλικού τύπου ισορροπίας σε συνδυασμό με τις Αρχές του ΟΗΕ.

Πρόνοια για τη Μεσόγειο

Χάρις στην διορατικότητα συγκεκριμένων ηγετών της εποχής εκείνης, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Ζόσιπ Τίτο, ο Ντον Μίντοφ (Μάλτα) και ο Αυστριακός Καγκελάριος Μπρούνο Κράισκι, η τελική πράξη του Ελσίνκι περιελάμβανε ένα ειδικό κεφάλαιο με τίτλο «Ζητήματα αφορώντα στην Ασφάλεια και Συνεργασία στην Μεσόγειο» (Questions relating to Security and Co-operation in the Mediterranean).
Η τελική πράξη του Ελσίνκι υπογράμμιζε ότι «τα συμμετέχοντα κράτη είναι πεπεισμένα ότι η ασφάλεια της Ευρώπης πρέπει να ιδωθεί στο ευρύτερο πλαίσιο της παγκόσμιας ασφάλειας και συνδέεται στενά με την ασφάλεια στην περιοχή της Μεσογείου στο σύνολό της (closely linked with security in the Mediterranean area as a whole) και συνεπώς ότι η διαδικασία βελτίωσης της ασφάλειας δεν θα πρέπει να περιοριστεί στην Ευρώπη, αλλά θα πρέπει να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές του κόσμου και ειδικότερα στην περιοχή της Μεσογείου».
Στο ειδικό αυτό κεφάλαιο είχαν περιληφθεί επίσης πρόνοιες για την σημασία της ανάπτυξης σχέσεων καλής γειτονίας με τα Κράτη της Μεσογείου σύμφωνα με τις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Να σημειώσω ότι, κατά την διάρκεια των εργασιών της προπαρασκευαστικής φάσης της Τελικής Πράξης της ΔΑΣΕ (Ελσίνκι), προσκλήθηκαν και έλαβαν μέρος, υποβάλλοντας συγκεκριμένες προτάσεις η Αλγερία, το Μαρόκο, η Τυνησία, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Ιορδανία.
Με σημερινά δεδομένα, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κατάλογος δεν είναι πλήρης. Ποιοι λείπουν; Δεκαεπτά ανεξάρτητες χώρες κράτη-μέλη του ΟΗΕ και βέβαια η Παλαιστινιακή Αρχή. Οι Δεκαοκτώ είναι: Ιράν, Ιράκ, Συρία, Λίβανος, Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ομάν, Υεμένη, Σαουδική Αραβία, Σουδάν –δεκαοκτώ αν θεωρηθεί ότι θα πρέπει να μετάσχει και το Νότιο Σουδάν–, Ερυθραία, Τζιμπουτί, Αιθιοπία, Σομαλία και Λιβύη.

Επέκταση του ΟΑΣΕ στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική

Είναι μια φιλόδοξη πρόταση. Ευκολότερη στη σύλληψη και δυσκολότερη στην υλοποίηση. Είναι όμως χρήσιμη και αναγκαία. Σε βάθος χρόνου θα γίνει αναπόφευκτη. Ξεκινώ κατ’ αρχάς με την σοφή και προφητική θέση της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι περί της αμεσότητας της ασφάλειας της Ευρώπης με την Μεσόγειο. Την επεκτείνω σ’ ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Η πρόταση άρα πρέπει να διατυπωθεί ως εξής:

  • Πρώτον, υποστηρίζω την ανάγκη έναρξης μίας Διαδικασίας στην οποία σε πρώτο στάδιο θα κληθούν να μετάσχουν όλα τα κράτη που μετέχουν σήμερα του Οργανισμού Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη, των δεκαοκτώ κρατών που ανέφερα, καθώς και της Παλαιστινιακής Αρχής.
  • Δεύτερον, θα κληθούν οι μετέχοντες να δεσμευτούν με πρόνοιες ανάλογες και αντίστοιχες των βασικών καταληκτικών κειμένων που υιοθετήθηκαν στο πλαίσιο της Διαδικασίας του ΟΑΣΕ. Πέραν των γενικών αρχών, που άλλωστε διατυπώνονται και στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, θα προβλεφθεί ένα νομικά δεσμευτικό κείμενο Συνθήκης για τον ισόρροπο έλεγχο και την μείωση των Συμβατικών Ενόπλων Δυνάμεων στην Μέση Ανατολή. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή της γνωστής ως «Treaty on Conventional Armed Forces in Europe» (υπεγράφη στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1990 από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ και της Συνθήκης της Βαρσοβίας). Το πεδίο εφαρμογής (scope of application) θα αποτελέσει αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης.
  • Τρίτον, κατά την ολοκλήρωση των εργασιών της νέας αυτής Διαδικασίας που θα περιλαμβάνει και το σύνολο των χωρών της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής, ο ΟΑΣΕ θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Μέση Ανατολή και Βόρειο Αφρική. Συνέχεια
Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν | Γράψτε σχόλιο

Θυσία ομοδόξων στον βωμό του «ιερού πολέμου”

του Σταύρου Λυγερού  –  Η αιματηρή επίθεση του Ισλαμικού Κράτους σε τέμενος στο Σινά της Αιγύπτου μπορεί να μην προκαλέσει την αίσθηση και να αποσπάσει τη δημοσιότητα που θα συγκέντρωνε μία αντίστοιχη επίθεση σε δυτική χώρα, αλλά δεν παύει να συνιστά ένα συγκλονιστικό γεγονός. Συγκαταλέγεται, άλλωστε, στις πιο πολύνεκρες επιθέσεις. Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι στόχος δεν είναι μόνο οι “άπιστοι”. Εκτός από τις επιθέσεις εναντίον ντόπιων χριστιανών και δυτικών τουριστών, οι τζιχαντιστές δεν διστάζουν να χύσουν το αίμα […]

 

Σταύρος Λυγερός
Σταύρος Λυγερός

Η αιματηρή επίθεση του Ισλαμικού Κράτους σε τέμενος στο Σινά της Αιγύπτου μπορεί να μην προκαλέσει την αίσθηση και να αποσπάσει τη δημοσιότητα που θα συγκέντρωνε μία αντίστοιχη επίθεση σε δυτική χώρα, αλλά δεν παύει να συνιστά ένα συγκλονιστικό γεγονός. Συγκαταλέγεται, άλλωστε, στις πιο πολύνεκρες επιθέσεις. Για μία ακόμα φορά επιβεβαιώνεται ότι στόχος δεν είναι μόνο οι “άπιστοι”.

Εκτός από τις επιθέσεις εναντίον ντόπιων χριστιανών και δυτικών τουριστών, οι τζιχαντιστές δεν διστάζουν να χύσουν το αίμα απλών μουσουλμάνων και μάλιστα όχι σιιτών που θεωρούνται εχθροί. Το γεγονός, μάλιστα, ότι δεν πρόκειται για παράπλευρα θύματα, αλλά για στόχο και μάλιστα σε χώρο προσευχής αποδεικνύει ότι έχουν καταλυθεί όλοι οι ηθικοί φραγμοί.
Ο όρος ισλαμική τρομοκρατία πηγάζει από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, αλλά πάει πολύ πιο μακριά από την ακραία σουνιτική εκδοχή του Ισλάμ. Είναι εκδήλωση της πιο ακραίας κουλτούρας βίας. Δεν περιορίζεται από ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων, ούτε καν ομοδόξων. Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι δράστες πιστεύουν ότι θυσιάζονται για έναν ιερό σκοπό, δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στον θάνατο αμάχους, ακόμα και μικρά παιδιά.
Όταν πρόκειται για Δυτικούς προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι είναι όχι μόνο “άπιστοι”, αλλά και παθητικά συνένοχοι για τις πράξεις των δυτικών κυβερνήσεων. Όταν στόχος είναι σιίτες προβάλλεται η αντίθεση εναντίον των “αιρετικών”. Όταν στόχος είναι χώροι δυτικού τρόπου ζωής, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι μουσουλμάνοι που βρίσκονταν εκεί ήταν “αμαρτωλοί” και τους άξιζε ο θάνατος. Είναι δύσκολο, όμως, να βρεθεί έστω και μία τραβηγμένη από τα μαλλιά δικαιολογία για την επίθεση εναντίον τζαμιού σε μία κωμόπολη την ώρα της προσευχής. Η δικαιολογία που επικαλούνται είναι ότι οι βεδουίνοι, που πλήρωσαν με το αίμα τους, συνεργάζονται με τις αρχές.
Στην πραγματικότητα, το Ισλαμικό Κράτος δεν δίστασε να σκοτώσει εν ψυχρώ αθώους πιστούς μουσουλμάνους μόνο και μόνο για να πλήξει το καθεστώς Σίσι στην Αίγυπτο. Με άλλα λόγια, ήταν μία αμιγώς πολιτική πράξη, η οποία, ωστόσο, δεν διακατέχεται από κανενός είδους ηθικό φραγμό, όπως άλλες κατηγορίες τρομοκρατών. Τέτοια απουσία ορίων και αναστολών εμφανίσθηκε μόνο στην τρομοκρατία που προέρχεται από ακραίες θρησκευτικές αιρέσεις, όπως αυτή που χρησιμοποίησε δηλητηριώδες αέριο στο μετρό του Τόκιο το 1995.

Η περίπτωση της Αιγύπτου

Υπενθυμίζουμε ότι στην Αίγυπτο η προ ετών εξέγερση (στο πλαίσιο της “Αραβικής Άνοιξης”) είχε οδηγήσει στην ανατροπή του προέδρου Μουμπάρακ. Επρόκειτο, ωστόσο, για τακτική υποχώρηση και όχι για κατάρρευση του καθεστώτος. Οι ένοπλες δυνάμεις, που εκτός από όπλα διαθέτουν και κάποιο κύρος στην κοινωνία, διατήρησαν παρασκηνιακά τον έλεγχο. Αν και η εξέγερση δεν καθοδηγήθηκε από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αυτοί ήταν η μόνη οργανωμένη και ριζωμένη στην κοινωνία πολιτική δύναμη. Συνέχεια

Κατηγορίες: 'Αρθρα | Γράψτε σχόλιο

Η ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΗΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ

Η ήττα των νικητών είναι χειρότερη

Φώτης Γεωργελές

Το πρώτο αμάξι σταματάει στη στροφή γιατί διασχίζει τη διάβαση μια κυρία. Ο πίσω οδηγός κορνάρει μανιασμένα. Η κυρία περπατάει αργά, ο τύπος κορνάρει ακόμα πιο λυσσασμένα. Είμαι στο φανάρι δίπλα του, του δείχνω τη γυναίκα, γιατί ρε φίλε κάνεις θόρυβο; Χωρίς να στρέψει το κεφάλι καθόλου μη διασταυρωθούν τα βλέμματα, κατακόκκινος, χτυπάει το τιμόνι ακόμα πιο υστερικά. Δεν κορνάρει στο μπροστινό αυτοκίνητο, κορνάρει στη ζωή του την ακινητοποιημένη.

Συνηθισμένες εικόνες της πόλης, καθημερινές σκηνές της ζωής μας. Η Μαρία Αντουανέτα υπουργός μπερδεύοντας τη ζωή με τις διαφημίσεις Σισέιντο που πρωταγωνιστούσε κάποτε, λέει ότι πάμε πολύ καλά, πάμε πάρα πολύ καλά, δεν τρώμε σκουπίδια. Όποιος όμως ζει σ’ αυτή τη χώρα το βλέπει καθημερινά, το νιώθει. Υπάρχει μια βουβή απογοήτευση, μια απόγνωση, ένα αίσθημα ματαιότητας. Είναι η συνειδητοποίηση της ήττας. Το χειρότερο, η ήττα τώρα είναι γενική. Αν μέχρι τώρα, σχηματικά, η ήττα ήταν του 38%, του Ναι, του «μένουμε Ευρώπη», τώρα η ήττα είναι συνολική. Η ήττα των νικητών είναι ακόμη χειρότερη. Τουλάχιστον πριν είχαν έναν εχθρό, τους είχαν υποδείξει έναν ένοχο για να διοχετεύσουν τους φόβους και την ανασφάλεια. Είχαν μια ελπίδα, έπρεπε μόνο να διώξουν τους «δοσίλογους και τις δυνάμεις κατοχής», για να ξαναβρούν τις ζωές τους, για να γυρίσουν όλα στο παρελθόν. Τώρα δεν περιμένουν τίποτα, δεν ελπίζουν πουθενά, νιώθουν ηττημένοι. Άδοξα ηττημένοι.

Ακολουθεί απογοήτευση, απομάκρυνση από τον κόσμο, απομόνωση. Βουβά παράπονα, βουβή οργή που δεν μπορεί πια να ξεσπάσει, δεν ξέρει πού να στραφεί. Στρέφεται στον διπλανό, στο σπίτι, στην οικογένεια. Σκηνές ξαφνικής υστερίας είναι πια πολύ συνηθισμένες στην καθημερινή ζωή. Μαζί με απόσυρση. Άνθρωποι ξαφνικά χάνονται. Εξαφανίζονται από τα ραντάρ. Τι φταίει;

Η διαχείριση της ήττας ήταν εξίσου παραπλανητική με την αντιμνημονιακή απάτη. Όταν όλα όσα αποτελούσαν τον κυρίαρχο λόγο της 5ετίας 2010-2015 διαψεύστηκαν, η κοινωνία μας δεν αντιλήφθηκε το λάθος. Δεν έβγαλε τα συμπεράσματά της για να διορθώσει πορεία. Αν σκεφτείς λίγο την κατάσταση, είναι σαν μαγική εικόνα, μια σουρεαλιστική εικόνα. Ενώ όλα όσα έχουν ειπωθεί έχουν διαψευσθεί με τον πιο απόλυτο τρόπο, ενώ όλες οι θεωρίες έχουν γελοιοποιηθεί, τίποτα δεν έχει αντικατασταθεί με κάτι άλλο. Το ίδιο «αφήγημα» κυριαρχεί στον επίσημο λόγο, στα μέσα ενημέρωσης, στις συζητήσεις. Άλλος ένας λόγος που κάνει φανερή την αδυναμία όλου του πολιτικού προσωπικού. Δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να αναδείξει την αλήθεια

Οι ανορθολογικές συμπεριφορές, μη μπορώντας πια να στρατευτούν εύκολα σε κεντρικά πολιτικά ζητήματα, διοχετεύονται στην καθημερινότητα. Ποτέ τόση συσσωρευμένη άγνοια, εθελοτυφλία, συνωμοσιολογία, επαρχιωτισμός, παραλογισμός, ανορθολογισμός δεν είχε πλημμυρίσει τα κοινωνικά δίκτυα, τις συζητήσεις, τις συμπεριφορές. Γεννούν στο σπίτι με στάχτη, υπουργοί θεραπεύουν με το άγγιγμα των χεριών, δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους, μανούλες αναρωτιούνται στο φέισμπουκ ποιος μεσαίωνας τους ταιριάζει, κάθε μέρα σε κάποιο ταξί συναντάς ανθρώπους από άλλες διαστάσεις. Παράλληλες πραγματικότητες, ο καθένας διαλέγει ένα δικό του κόσμο να ζήσει. Αρκεί να μην αντιμετωπίσει τον πραγματικό.

Τα σημάδια της παρακμής είναι πιο ανησυχητικά από τους οικονομικούς δείκτες. Κρίση θεσμών, ανυπαρξία κρατικών δομών, πόλεις χωρισμένες σε γκέτο, αντιποίηση εξουσιών, εγκληματικότητα, ανενόχλητες συμμορίες, κρίση αξιών, καθημερινά επεισόδια βίας, διαλυμένα πανεπιστήμια, ξεχασμένες επιδημίες, επιλεκτική δικαιοσύνη, φόβος. Άνθρωποι ζουν τα δικά τους προσωπικά δράματα, δεν έχουν φάρμακα, πεθαίνουν στην πόρτα μιας εντατικής, χτυπημένοι από ένα άγνωστο χέρι, καμένοι, πνιγμένοι από τα νερά ενός χειμάρρου. Οι δυστυχίες γίνονται ατομικές, προσωπικές περιπτώσεις, ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων, αποκοινωνικοποιούνται. Άνθρωποι μόνοι τους, σε γειτονιές μόνες τους, απομονωμένα νησιά, δεν επικοινωνούν, δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην επίσημη φωτογραφία της ζωής. Δεν έχουν τα δεδομένα, δεν γνωρίζουν τις αιτίες, δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν. Στη σημερινή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης, της τεχνολογικής επανάστασης, της διασύνδεσης ολόκληρου του πλανήτη, όσοι δεν γνωρίζουν τις πληροφορίες, όσοι δεν μπορούν να τοποθετηθούν στο σύγχρονο κόσμο, είναι οι χαμένοι της εξέλιξης.

Ό,τι κι αν λέει η προπαγάνδα του συστήματος, όσο κι αν όλοι, ντόπιοι και ξένοι, θέλουν να γυρίσουν σελίδα και να πουν ότι το πρόβλημα τελείωσε, η αλήθεια είναι σκληρή. Και επαληθεύεται κάθε χρόνο, καθώς η ανάπτυξη δεν έρχεται στο ραντεβού. Δεν πρόκειται να ξεφύγει η Ελλάδα από το σπιράλ της ύφεσης, δεν πρόκειται να ξεφύγει από τη μιζέρια, αν δεν κατανοήσει ότι το μοντέλο έχει τελειώσει και πρέπει να αλλάξει ριζικά. Όσο επαναλαμβάνεται η ίδια ερμηνεία του κόσμου θα συνεχίζεται η περίοδος της στασιμότητας, όλο και σε πιο χαμηλά επίπεδα. Καθώς τελειώνουν οι αποταμιεύσεις στα στρώματα, καθώς μεγαλώνουν τα χρέη των πολιτών προς το κράτος, θα διαψεύδεται βίαια και η αυταπάτη ότι «εντάξει μωρέ, κουτσά στραβά μπορούμε να ζήσουμε κι έτσι, τα χειρότερα πέρασαν». Δυστυχώς δεν πέρασαν. Η εξέλιξη είναι αδυσώπητη, ό,τι δεν αλλάζει πεθαίνει. Μετά από 8 χρόνια μνημονίων και χρεοκοπίας, η Ελλάδα δεν άλλαξε. Πόσοι από το πολιτικό σύστημα το λένε αυτό; Η απάντηση δείχνει την αιτία του προβλήματος. ΑΠΟ ΤΗΝ ATHENS VOICE

Κατηγορίες: Δραστηριότητες συνδέσμου | Γράψτε σχόλιο