ΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ”ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ” ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ!!!


του Παναγιώτη Τραιανού*

Σ’ ό,τι αφορά τον αντιρατσιστικό νόμο, ένα πράγμα έχουμε να πούμε: Αποτελεί ντροπή για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό και μόνον που υπάρχει ένας τέτοιος νόμος. Αποτελεί απόδειξη ήττας της κοινωνίας μας αυτός ο νόμος και μόνον που συζητιέται. Γιατί; Γιατί, όταν υπάρχει ένας τέτοιος νόμος, σημαίνει ότι έχουμε “ηττηθεί” ως ανθρώπινη κοινωνία.
Σημαίνει πως δεν υπάρχει ούτε άνθρωπος ούτε πολιτισμός. Απλά πράγματα. Είναι σαν να νομοθετεί κάποιος ότι η κάθε μητέρα πρέπει υποχρεωτικά να αγαπάει τα παιδιά της. Είναι σαν να ποινικοποιείς την “άρνηση” της μητέρας να αγαπήσει τα παιδιά της. Είναι δυνατόν να συμβεί αυτό; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί, αν υπάρξει ποτέ τέτοια ανάγκη, σημαίνει ότι το ανθρώπινο είδος έχει “μεταλλαχθεί” σε τέτοιον βαθμό, που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς έξωθεν παρέμβαση. Είναι νόμος της φύσης η αγάπη της μητέρας προς το βλαστάρι της. Αν αναγκαστεί κάποιος να θεσμοθετήσει τη μητρική αγάπη, σημαίνει ότι ξεφύγαμε από τη φύση και βαδίζουμε προς τον θάνατο.

Με τον ανθρώπινο νόμο κάποιοι μπορούν να προσπαθήσουν —ανεπιτυχώς πάντα— να “σπάσουν” έναν φυσικό νόμο, αλλά όχι να τον υποκαταστήσουν. Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει στην περίπτωση του αντιρατσιστικού νόμου.
Ο απλός άνθρωπος —και πόσο μάλλον ο πολιτισμένος— δεν έχει ανάγκη τον νόμο, για να αγαπάει τον συνάνθρωπό του. Δεν έχει ανάγκη τον νόμο, για να αγαπάει τον κατατρεγμένο συνάνθρωπό του και άρα και τα θύματα των ανθρώπινων θηριωδιών. Ο άνθρωπος από τη φύση του συμπαρίσταται στους ανθρώπους που διώκονται, αδικούνται, πεινάνε ή βασανίζονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πολιτισμούς που αυτός δημιούργησε. Οι άνθρωποι τούς “ρύθμισαν”, ώστε να είναι φιλικοί απέναντι στους δυστυχείς ανθρώπους. Ο άνθρωπος τη δική του αγάπη για τον συνάνθρωπό του την “πέρασε” και στα συστήματά του. Από τα αρχαία χρόνια έχουν “κωδικοποιηθεί” αυτές οι συμπεριφορές. Έχουν περάσει στο DNA των ανθρώπινων πολιτισμών. Οι Αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν τα δικαιώματα των ικετών ακόμα και σε φονιάδες. Η έννοια της φιλοξενίας είχε περάσει ως ηθικός νόμος μέσα στη θρησκεία τους.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι, για να προσπαθούν οι ισχυροί αυτού του κόσμου τώρα —την τρίτη χιλιετία— να επιβάλουν έναν τέτοιον νόμο, σημαίνει ότι φοβούνται την αντίδραση αυτού του κόσμου. Για να προσπαθούν αυτοί, που αδικούν τους ανθρώπους, να περάσουν νόμους υπέρ των αδικημένων, σημαίνει ότι τα πράγματα τείνουν να ξεφύγουν από το έλεγχό τους. Γνωρίζουν ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να έχει μονιμότητα και ότι αυτό σύντομα θα οδηγήσει στην έκρηξη. Μια έκρηξη, η οποία καθημερινά δείχνει όλο και πιο αναπόφευκτη. Αυτήν την έκρηξη προσπαθούν να καθυστερήσουν με τους “πυροσβεστικούς” νόμους του αντιρατσισμού. Τους νόμους εκείνους, οι οποίοι απλά “ψύχουν” μια κατάσταση, η οποία “υπερθερμαίνεται” και οδηγεί αναπόφευκτα στην έκρηξη. Όμως, ό,τι και να κάνουν, όσο σκληρά και να νομοθετήσουν, δεν μπορούν να σταματήσουν την ανθρώπινη φύση. Δεν μπορείς με νόμους και απαγορεύσεις να σταματήσεις τη ροή του ποταμού.
Οι κοινωνίες θα αντιδράσουν στο πολυπολιτισμικό μοντέλο της Νέας Τάξης, όχι επειδή είναι “καθυστερημένες” ή “πρωτόγονες”, αλλά γιατί απλά είναι ανθρώπινες. Θα αντιδράσουν όπως θα αντιδρούσε η κάθε οικογένεια, αν επιχειρούσες να μετατρέψεις το σπίτι της σε κέντρο διερχομένων.  Όταν βλέπουμε ότι η μέχρι τώρα “βιτρίνα” του πολυπολιτισμού και της ανοχής —που ήταν η Σουηδία— “έσπασε” μέσα σε λίγες ώρες, ευνόητα είναι μερικά πράγματα. Όταν η πλούσια Σουηδία δεν αντέχει, αντιλαμβανόμαστε ότι κοινωνίες, οι οποίες σύντομα θα κληθούν να δώσουν τη μάχη της επιβίωσης, δεν έχουν περιθώρια ανοχής.

Οι λαοί θα αντιδράσουν, γιατί θα πρέπει να επιβιώσουν. Δεν μπορείς να τους “δουλεύεις” και μάλιστα υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης. Όταν “σπάει” η Σουηδία —και μάλιστα υπό καλές οικονομικές συνθήκες— δεν υπάρχει πιθανότητα να αντέξει μια Ελλάδα ή μια Ιταλία ή μια Ισπανία υπό συνθήκες οικονομικής ασφυξίας και με τεράστια προβλήματα εγκληματικότητας από πλευράς λαθρομεταναστών. Είναι άλλο πράγμα η φιλοξενία και άλλο πράγμα ο εποικισμός, και αυτό —όταν συμβαίνει— οι λαοί το διακρίνουν. Είναι άλλο πράγμα το μικροέγκλημα της επιβίωσης του ξένου και άλλο πράγμα η “βαριά” εγκληματικότητα των ξένων συμμοριών. Είναι άλλο πράγμα να “περιθάλπεις” ένα θύμα, δίνοντάς του κάποια στοιχειώδη δικαιώματα και άλλο πράγμα να “θυματοποιείς” εκ του πονηρού τον θύτη, δίνοντάς του άπειρα προνόμια.

Όλα αυτά, δηλαδή, τα οποία θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι κοινωνίες, είναι λίγο-πολύ γνωστά σε όλους. Από τα “σποραδικά” εγκλήματα των μεταναστών, τα οποία γίνονται ανεκτά στο όνομα της επιβίωσής τους, δεν είναι εύκολο να περάσεις στην “καταιγίδα” της εγκληματικότητας, η οποία απειλεί την επιβίωση της ίδιας της κοινωνίας. Αν κάποτε οι Έλληνες έβλεπαν στο πρόσωπο ενός Πακιστανού —με παραβατική συμπεριφορά στον αγώνα της επιβίωσης— έναν νέο Γιάννη Αγιάννη, τώρα δεν βλέπουν το ίδιο στο πρόσωπο του Πακιστανού, που σακάτεψε τη μικρή Μυρτώ ή κατακρεούργησε το ζευγάρι στην Εύβοια. Οι μετανάστες έγιναν πολλοί, για να περάσουν σαν “φιλοξενούμενοι” της κοινωνίας. Είναι “συγκάτοικοι” —και μάλιστα παράνομοι— και αυτό αλλάζει τις συμπεριφορές της κοινωνίας. ;

Εδώ και δεκαετίες οι σιωνιστές αυτού του κόσμου πιέζουν τα κράτη, για να μπορέσουν να περάσουν τους νόμους εκείνους, οι οποίοι τους μετατρέπουν σε “ιερές αγελάδες” σε όλα τα κράτη. Το κατάφεραν μέχρι τώρα στα κράτη που ελέγχουν απόλυτα —όπως τη Γερμανία— αλλά όχι στα υπόλοιπα. Τώρα, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική κατάσταση, προσπαθούν, ως “δανειστές”, να αναγκάσουν τα κράτη να περάσουν αυτούς τους νόμους. Βάζουν αυτούς τους νόμους ως προϋπόθεση, για να συνεχιστούν τα χρηματοδοτικά προγράμματα. Με πρόφαση κάποια καφάσια, που έσπασαν οι χρυσαυγίτες στο Αγρίνιο, ή κάποιες “τζούφιες” σφαλιάρες του άστοχου Κασιδιάρη, “στρίμωξαν” τον ελληνικό λαό και ετοιμάζονται να επιβάλουν τον νόμο τους…

Έναν νόμο, ο οποίος θα τους δίνει τη δυνατότητα να απειλούν να εκβιάζουν όποιον τους ενοχλεί. Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι αυτός ο νόμος θα έχει εφαρμογή στα καφενεία και στους δρόμους, όπου θα παρακολουθούνται οι πολίτες για τις απόψεις τους, όπως φαινομενικά δείχνει να επιτρέπει αυτός ο νόμος. Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι αυτός ο νόμος είναι για γενική χρήση και θα αρχίσουν να μας παρακολουθούν όλους. Δεν τους ενδιαφέρει η γενική χρήση. Στο γενικό επίπεδο τούς αρκεί που υπάρχει ένας νόμος που “τρομοκρατεί” τους άσχετους και τους οδηγεί στον αυτοπεριορισμό της έκφρασης. Από εκεί και πέρα δεν είναι κορόιδα να κυνηγάνε τους ασήμαντους και να θέσουν υπό αμφισβήτηση τον νόμο. Αυτό, που τους ενδιαφέρει κυρίως, είναι να έχουν ένα “εργαλείο”, για να απειλούν αυτούς, οι οποίοι πραγματικά τους απειλούν.

Με τη χρήση του αντιρατσιστικού νόμου θα καταστρέφονται με συνοπτικές διαδικασίες όποιοι τους απειλούν. Όταν θα αρνούνται κάποιοι δικαστικοί, πολιτικοί ή κρατικοί υπάλληλοι να καταστρέψουν αυτούς που τους υποδεικνύουν, θα κινδυνεύουν και οι ίδιοι από τον ίδιο νόμο. Η “άρνηση” του Ολοκαυτώματος, δηλαδή, δεν αφορά την Κούλα από το Πέραμα ή τον Μπάμπη από το Διακοφτό. Η “άρνηση” του Ολοκαυτώματος αφορά κάποιον πολιτικό ή ιστορικό ή φιλόσοφο, ο οποίος θα προσπαθήσει να ερευνήσει το Ολοκαύτωμα και να επεξεργαστεί τα ευρήματά του με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχουν “συμφωνήσει” αυτοί μεταξύ τους.

Αυτά όλα ανήκουν σε μια πάγια τακτική τους, η οποία ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια από τη λήξη του πολέμου και εντεύθεν. Όμως, αυτό, το οποίο έχει αλλάξει σήμερα και το παρατηρούμε με μεγάλη προσοχή, είναι κάτι άλλο. Για λόγους φαινομενικά ανεξήγητους βλέπουμε να επείγονται, προκειμένου να επιβάλουν τους νόμους εκείνους, οι οποίοι μέχρι σήμερα δεν ήταν μέσα στα θέματα της καθημερινής τους ατζέντας. Αυτό είναι το παράξενο. Σήμερα, που βρίσκονται στο απόγειο της δύναμής τους, βλέπουμε καθημερινά τον φόβο τους να μεγαλώνει….

* ΠΗΓΗ: ΕΑΜ Β’ – ΥΔΡΟΧΟΟΣ (αποσπάσματα), ΕΛΚΕΔΑ

Κατηγορίες: 'Αρθρα, Θέματα που μας αφορούν. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση