ΔΙΑΛΕΞΗ:Ο Πόλεμος 4ης Γενεάς, σαν ερέθισμα επάνω στις έννοιες Ασφάλεια, Αποτροπή και Δομή Ενόπλων Δυνάμεων

 

Του Υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Αργυροπούλου

 
Ορισμοί
Ο Πόλεμος 4ης Γενεάς (Π4Γ) είναι σύγκρουση, η οποία χαρακτηρίζεται από μια ασάφεια παρεμβαλλομένων ερμηνειών μεταξύ πολέμου και πολιτικής· μεταξύ στρατιώτου και πολίτου.

 

Ο όρος χρησιμοποιήθηκε κατά πρώτον το 1989 από μία ομάδα αναλυτών των ΗΠΑ, με κύριον εκφραστή τον William S. Lind, ειδικό σε στρατιωτικές μελέτες και κάτοχο master Ιστορίας. Κατά τον Lind αυτή η θεωρία του Π4Γ προνοεί, ότι το κράτος στα­διακά χάνει το μονοπώλιο διεξαγωγής πολέμου, όπου αναζητώνται και συστήνονται νέες προκλήσεις, οι οποίες κι αυτές γεννώνται από νέες διαμορφούμενες καταστάσεις εξ αιτίας άλλων νεωτέρων προκλήσεων. Λαμβάνοντας την σκυτάλη οι στοχαστές των καιρών μας αποφαίνονται για την αιτία και λένε, ότι η ρίζα του φαινομένου αυτού τοποθετείται στην «κρίση νομιμότητας του κράτους».
Ο Π4Γ περιγράφεται σαν η επιστροφή στην αποκεντρωμένη μορφή, όπου κύριοι συμμετέχοντες δεν είναι κράτη αλλά κάποιοι βίαιοι μη κρατικοί φορείς, κάποιες οντότητες.
Προσδιορισμοί/Προϋποθέσεις
Ο Π4Γ προσδιορίζεται σαν αριθμός συγκρούσεων, οι οποίες συνεπάγονται ύπαρξη και επενέργεια των εξής στοιχείων:
α. Περιπλοκή και μακροπρόθεσμον (πχ τώρα με την κρίση, που σημαίνει περι­πλοκή στον τρόπο του προγραμματισμού της ζωής των Ελλήνων και την εκτίμηση της μακράς διάρκειας της απροσδιοριστίας του μέλλοντος)
β. Τρομοκρατία
γ. Μη Εθνική ή υπερεθνική βάση- μεγίστη αποκέντρωση
δ. Ευθεία επίθεση στην κουλτούρα του αντιπάλου (πχ Islamists)
ε. Υψηλής επινοήσεως ψυχολογικές επιχειρήσεις, ιδίως δια της χειραγωγή­σεως μέσω των media και του Lawfare.
Η λέξη είναι καινούργια και δεν περιέχεται στα λεξικά. Η λέξη Lawfare είναι πολλαπλών ερμηνειών. Μία εξήγηση αντιστοιχεί με την warfare και asymmetric warfare.
Άλλη εξήγηση είναι η χρησιμοποίηση του νόμου για να προκαλέσει υπαγωγή, υποτέλεια. (πχ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ κλπ υποτάσσουν την Ελλάδα μέσω μνημονίων. Ο Paul Singer με ένδικα μέσα επιτυγχάνει κέρδη από την αποπληρωμή στο ακέραιον Ελληνικών ομολόγων). Στο βιβλίο δύο Κινέζων συνταγματαρχών, των Qiao Liang και Wang Xiangsui με τίτλο «Πόλεμος χωρίς όρια», η πρώτιστη αναφορά γίνεται στο πως ένα έθνος, όπως η Κίνα μπορεί να νικήσει έναν αντίπαλο τεχνολογικά ανώτερο, όπως οι ΗΠΑ μέσω διαφόρων πρακτικών. Μία πρακτική είναι η καταφυγή στο Διε­θνές Δίκαιο και σε ένα ποικίλο πρόγραμμα οικονομικών μέτρων, που θα οδηγήσει στην αποφυγή στρατιωτικής δράσεως από τον αντίπαλο. Το ίδιο βιβλίο συνιστά σε πολλά αδύναμα κράτη να συνασπιστούν κατά του ενός ισχυρού αντιπάλου. Μέσον κατευθύνσεως των δράσεων είναι η προπαγάνδα, η οποία προκαλεί σημαντική δημό­σια πίεση εναντίον του ισχυρού κράτους-στόχου. Αυτή η πίεση καταλήγει τουλά­χιστον σε εξασθένηση της αποφασιστικότητας για επιβολή της θελήσεως του ισχυρού επί του αδυνάτου (εκτός από την περίπτωση Ελλάς/Τουρκία, διεθνές Δικαστήριο για την υφαλοκρηπίδα).
Μία άλλη ερμηνεία/εφαρμογή του Lawfare είναι και η αγωγή σε δίκη αριθμού επισήμων στελεχών μιας χώρας σαν εσωτερική εξυγίανση/κάθαρση. Επίσης η αγωγή σε δίκη αριθμού στελεχών μιας άλλης χώρας (πχ Νυρεμβέργη, η οποία κατ’ άλλους θεωρείται προσβολή του προϋπάρχοντος στην Γερμανία συστήματος Δικαιοσύνης).
Εν πάση περιπτώσει η lawfare είναι έννοια με χρηστική δυναμική, που πρέπει να απασχολεί τους στρατηγικούς αναλυτές για να μπορούν να δικαιολογήσουν τα φαινόμενα και να εισέλθουν στο βάθος της σκέψεως των εμπλεκομένων φορέων.
στ. Χρησιμοποίηση όλων των διαθεσίμων τρόπων πιέσεως. (τρόποι πολιτικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί, στρατιωτικοί).
ζ. Απαντάται (λαμβάνει χώρα) στις συγκρούσεις χαμηλής εντάσεως και εμ­πλέκει εκτελεστές από όλες τις πλευρές. Από όλα τα πιθανά συμπλεκόμενα δίκτυα.
Και για να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε, όταν αναφερόμεθα σε πόλεμο χαμηλής εντάσεως εννοούμε, ότι είναι η χρησιμοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων, οι οποίες ενεργούν επιλεκτικά και με πειθαρχία για να επιβάλλουν συμμόρφωση στην πολιτική ή τους αντικειμενικούς σκοπούς του πολιτικού σώματος, που ελέγχει την στρατιωτική δύναμη.
Και περισσότερο διευκρινιστικά, όταν ομιλούμε για επιχειρήσεις χαμηλής εντάσεως εννοούμε την ανάπτυξη και χρησιμοποίηση στρατού σε καταστάσεις άλλες εκτός του γνωστού μας πολέμου. Για τα κράτη, αυτές οι επιχειρήσεις συνήθως κατευ­θύ­νονται εναντίον ενεργούντων κάτω από μη κρατικές ταυτότητες ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν. Αυτές οι επιχειρήσεις ονομάζονται επιχειρήσεις εναντίον στασιαστών (είναι αντιστασιαστικές, αντιανατρεπτικές και ειρηνευτικές. Μη κρατικά βίαια στοιχεία-εκτελεστικά όργανα συχνά διεξάγουν επιχειρήσεις χαμηλής εντάσεως εναντίον κρα­τών, συνήθως κατά τους στασιασμούς.
η. Οι μη μάχιμοι συνιστούν τακτικό δίλημμα. (πχ, ντόπιος πληθυσμός συμ­παθών και συνδράμων ή όχι την αντικυβερνητική οντότητα 1946-1949)
θ. Δεν υφίσταται ιεραρχία.
ι. Μικρό μέγεθος, ευρέως ανεπτυγμένο δίκτυο επικοινωνίας και οικονομική υπο­στήριξη.
ια. Χρησιμοποίηση τακτικής στασιαστών και ανταρτών.
Ιστορικές Επισημάνσεις
Μια ομάδα Αμερικανικών στρατιωτικών συγγραφέων έχει κατατάξει τους πολέμους σε γενεές.
α. Πρώτη Γενεά: Είναι η τακτική Γραμμών και Φαλάγγων, με ορόσημο την συνθήκη της Βεστφαλίας και εντεύθεν. Τότε εθεωρείτο, ως ο αποτελεσματικότερος τρόπος διεξαγωγής πολεμικών επιχειρήσεων.
β. Δευτέρα Γενεά: Χρησιμοποίηση της τακτικής του Γραμμικού πυρός και κινήσεως που βασίζεται και υποστηρίζεται από το έμμεσο πυρ (ΠΒ).
γ. Τρίτη Γενεά: Είναι η τακτική της διεισδύσεως, της υπερκεράσεως και της εξουδετερώσεως των εχθρικών δυνάμεων δια της προσβολής της εις βάθος αμυντικής των διατάξεως.
δ. Τον Πόλεμο 4ης Γενεάς (Π4Γ) τον συναντούμε κατά πρώτον στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι υπερδυνάμεις και οι μεγάλες δυνάμεις προσπαθούσαν να διατηρήσουν την ισχύ τους στις αποικίες τους και στα κατεκτημένα εδάφη.
Κάποιες αδιευκρίνιστες μη επίσημες μη κρατικές οντότητες μη δυνάμενες να αντιμετωπίσουν τον στρατιωτικό όγκο, τους σχηματισμούς και τα μέσα του, δηλαδή τα α/φ, τα άρματα, τα πυροβόλα και το χάσμα της τεχνολογίας που τους χώριζε, μεθόδευσαν μια άλλου είδους αντιπαράθεση με όπλα την προπαγάνδα, την διαρκή κίνηση, την εκπαίδευση, την μυστικότητα, την τρομοκρατία και την σύγχυση.
Στον Π4Γ παρατηρούμε συχνά εμπλοκή μη κρατικών οντοτήτων, που χρησι­μοποιούν βία (ΕΛΑΣ 46-49) και που προσπαθούν να λειτουργήσουν δική τους κυ­βέρνηση ή να επαναφέρουν κάποια προγενέστερη κυβέρνηση (Μόρσι/Αίγυπτος) σε αντικατάσταση της υφισταμένης. Η Ιστορία διδάσκει, ότι μια μη κρατική οντότητα είναι πιο επιτυχής στον σκοπό της, όταν επιδιώκει με μακροπρόθεσμους όρους να επιβάλλει την δική της εξουσία, ενεργώντας προς αποδιοργάνωση και απονομιμο­ποίηση του υφισταμένου καθεστώτος. Κάτι τέτοιο φαίνεται να έχουν στο νου τους οι μουσουλμάνοι της Σουηδίας, της Γαλλίας και …(3 διαφάνειες)
Όσοι διεξάγουν αυτόν τον Π4Γ, δείχνουν να έχουν σκοπό να εξαναγκάσουν το κράτος/αντίπαλο να αναλίσκει ανθρώπινο δυναμικό και να δαπανά χρήμα στην προσπάθειά του να αποκαθιστά την τάξη, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλήγει σε γενική αταξία, μέχρι που το κράτος εγκαταλείπει ή υποχωρεί.
Τον Π4Γ τον βλέπουμε σε συγκρούσεις, όπου εμπλέκονται μη κρατικά στοι­χεία, μη συμμορφούμενοι διαφωνούντες σε θέματα εθνικά ή θρησκευτικά, ξενοκί­νητες ο­μά­δες, ξένοι «οικονομικοί μετανάστες», οι οποίοι ξεκινούν ένα πόλεμο διεκ­δικήσεων, οργανωμένοι φανατικοί αλλοτρίων θρησκευ­μάτων κττ. Όπως και όταν υπάρχει αξιοσημείωτη διαφορά σε στρατιωτικές συμ­βατικές δυνάμεις (ΠΓΔΜ, Αλβα­νία κα).
Ο Π4Γ έχει πολλά κοινά γνωρίσματα με την παραδοσιακή σύγκρουση χαμη­λής εντάσεως κατά την κλασσική της μορφή, της στάσεως και του ανταρτοπολέμου. Όπως σε όλους αυτούς τους μικρούς πολέμους, η σύγκρουση προκαλείται από τον «ασθενέστερο» με την επιθετική του πρακτική. Η διαφορά συνίσταται στον τρόπο με τον οποίο οι αντίπαλοι στον Π4Γ προσαρμόζουν την ιδέα ενεργείας τους στις σύγχρο­νες συνθήκες. Αυτές οι συνθήκες είναι συνάρτηση της τεχνολογίας, της παγκοσμιο­ποίη­σης, του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και της μετατοπίσεως των θέσεων επά­νω στις ηθικές και εθιμικές νόρμες που καταλήγουν να νομιμοποιούν κάποιες από­ψεις/θέματα, που προηγουμένως εθεωρούντο απαγορεύσεις και περιορισμοί στην διεξαγωγή του πολέμου. Αυτή η ανάμειξη και η μεταμόρφωση παράγει νέους τρό­πους πολέμου και για τον επιτιθέμενο και για τον αμυνόμενο.
Χαρακτηριστικά
Το κύριο χαρακτηριστικό είναι ο βίαιος μη κρατικός ακτιβιστής, ο οποίος μάχεται το κράτος. Ο δράστης αυτός χρησιμοποιεί όλα τα επίπεδα του Π4Γ. Δηλαδή, το φυσικό επίπεδο, που είναι η πραγματική μάχη, η οποία βέβαια θεωρείται το ολι­γότερο σπουδαίο επίπεδο. Το επόμενο επίπεδο είναι το διανοητικό/το πνευματικό. Εί­ναι δηλαδή η θέληση προς μάχη, η πίστη στην νίκη. Τέλος είναι το ηθικό επίπεδο, το οποίο θεωρείται και το πιο σπουδαίο, διότι στηρίζεται στα πολιτισμικά πρότυπα, τους κανόνες και τις σταθερές.
Στον Π4Γ ο εχθρός διακρίνεται από τα εξής χαρακτηριστικά.
Ø  Έλλειψη τυπικής δομής.
Ø  Υπομονή και ευκαμψία.
Ø  Δυνατότητα τηρήσεως χαμηλού προφίλ, όταν απαιτείται.
Ø  Μικρό μέγεθος.
Ø  Ένας εχθρός στον Π4Γ δυνατόν να χρησιμοποιεί τακτική στασιαστού, τρομοκράτου ή αντάρτου κατά τις επιχειρήσεις του εναντίον των δομών ενός κράτους.
Ø  Τον Π4Γ τον συναντούμε σε όλα τα μέτωπα. Δηλαδή το πολιτικό, στο οικονομικό, στα media, στο στρατιωτικό αλλά και στους πολίτες.
Υπάρχει και η περίπτωση αντίστασης χωρίς βία. Παραδείγματα Gandhi, Martin Luther King με θεαματικά αποτελέσματα και γελιοποίηση του κράτους. Βέβαια το κίνημα των αγανακτισμένων στην Ελλάδα δεν έπιασε, διότι έγινε εκμετάλλευση από κομματικά μαγαζάκια. Συστήθηκε πασαρέλα κομματόσκυλων.
Επιδιώξεις κατά τον Π4Γ
Ø  Επιβίωση.
Ø    Να πεισθούν οι λαμβάνοντες τις πολιτικές αποφάσεις του εχθρού, ότι οι σκοποί τους είναι είτε ακατόρθωτοι είτε πολύ δαπανηροί για το υπολογισθέν πλεονέκτημά τους.
Επί πλέον ακόμη ένας παράγων είναι, ότι τα πολιτικά κέντρα λήψεως αποφάσεων έχουν αλλάξει. Αυτά τα κέντρα μπορεί να περιστρέφονται γύρω από τον εθνικισμό και την θρησκεία. Μπορεί και από μία οικογενειακή δυναστεία ή γύρω από την τιμή μιας φυλής.
Διεσπαρμένες δυνάμεις, όπως οι αντάρτες, οι τρομοκράτες και οι διάφοροι ταραχοποιοί, στερούμενοι κάποιου κέντρου βάρους, δηλαδή αποφάσεων, προκαλούν στον εχθρό αδυναμία εστιάσεως στο βασικό τους σημείο για μάχη αποφασιστική. Ως εκ τούτου, η στρατηγική γίνεται προβληματική στην περίπτωση εφαρμογής αυτού του ακανόνιστου Π4Γ.
Υπάρχει και μία θεωρία κατά την οποία, όταν υπάρχει συμπλοκή κρατών υπό μορφή Π4Γ, θα μπορούσαν να εμπλακούν επί πλέον και hackers υπολογιστών, όπως και το Διεθνές Δίκαιο προς υποστήριξη της αδυνάτου πλευράς με το σκεπτικό, ότι οι πολίτες του ισχυροτέρου κράτους θα απολέσουν την θέληση για μάχη, εφόσον παρατηρούν τις δήθεν προκαλούμενες φρικαλεότητες από την φιλία πλευρά καθώς και ότι οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί έχουν πειραχθεί.
Συμπερασματικά ο Π4Γ θα μπορούσε να είναι μείγμα όλων των ειδών των πολέμων με την έξυπνη και ευρηματική χρησιμοποίηση της συνεχώς προαγομένης τεχνολογίας. Το πιο περίπλοκο στην προκειμένη περίπτωση είναι το να ευρεθεί ένα τέτοιο στρατιωτικό σχήμα με τον κατάλληλο εξοπλισμό του για να αντιμετω­πίσει αυτή την ασύμμετρη εκδοχή του πολέμου. Προς το παρόν δημιουργεί στους οργανωμένους στρατούς μία νέα νοοτροπία, η οποία πρέπει να υιοθετηθεί μαζί με την ήδη αποκτημένη πολλαπλότητα εμπειριών από όλους τους μέχρι τώρα πολέμους.
Σκέψεις για τα επερχόμενα
Η σύγκρουση χαμηλής εντάσεως αναβιώνει. Ας έχουμε υπ’ όψη μας τα εξής. Να μη ταυτίζουμε όλους τους πολέμους με το κράτος. Αν ακολουθήσουμε αυτή τη σκέψη, τότε θα μας επισκέπτεται συνέχεια ο συλλογισμός, ότι όπου δεν υπάρχει κράτος τότε κάθε είδους ένοπλη βία, η οποία θα εκδηλώνεται δεν ισοδυναμεί με πόλεμο. Και το λέμε αυτό αναλογιζόμενοι, ότι γύρω στον κόσμο λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις χαμηλής εντάσεως, που μας αφήνουν αδιάφορους μέχρι την στιγμή που θα καταλάβουμε, ότι είναι πόλεμος. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά.
Κάποιες εξεγέρσεις αρχικά αντιμετωπίζονται υπεροπτικά, σαν «ληστρική» ή έκνομη πράξη, η οποία μπορεί να κατασταλεί με ευκολία. Ωστόσο για πρακτικούς και -γιατί όχι και- θεωρητικούς λόγους εμείς οφείλουμε να ακολουθούμε μία αντίθετη πορεία σκέψεως. Το ιστορικό παρελθόν είναι οδηγός σκέψεως. Τι δεν είναι οδηγός σκέψεως;  Δεν είναι η φιλοσοφική προσέγγιση του μεγάλου Κλαούζεβιτς, ότι ο «πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Ο Κλαούζεβιτς μας εμποδίζει να κατανοήσουμε τον πόλεμο, όπως αυτός πλέον εκδηλώνεται σήμερα. Είναι καιρός να τοποθετήσουμε την ιδέα του χθες περί πολέμου στην αποθήκη των γνώσεων και να την έχουμε σαν μία δυνητική παράμετρο στα διαρκώς υπ’ όψιν.
Εμείς οι πολίτες του ανεπτυγμένου κόσμου πρέπει να ανησυχούμε για το τι μέλλοι να συμβεί στην αυλή μας. Ακόμη περισσότερο πρέπει να ανησυχούν οι όσοι υπεύθυνοι στη χώρα μας έχουν ορισθεί για την Ασφάλεια και για τα επί μέρους αυτής, που είναι η Άμυνα και η Αποτροπή. Αυτοί οι υπεύθυνοι οφείλουν να κατα­νοήσουν, ότι πρέπει να προετοιμάζονται για τον κάθε είδους πόλεμο και όχι για τον λάθος πόλεμο.
Το επαναλαμβάνουμε. Όταν βλέπουμε την Τουρκία ή τις βόρειες όμορες χώρες σαν εχθρό με τους όρους τριαδικού πολέμου, τότε υπολογίζουμε σε ένα πόλεμο, που ξέρουμε καλά, αλλά όχι σ’ αυτόν τον πόλεμο, που θα εκδηλωθεί ή που ήδη εκδηλώνεται και δεν το καταλαβαίνουμε. Αυτή τη στιγμή νομίζουμε, ότι ελέγ­χουμε την κατάσταση, διότι νομίζουμε, ότι ελέγχουμε την στρατιωτική, την τεχνο­λογική και την οικονομική διάσταση των πραγμάτων. Έτσι είναι; Είναι αυτό που νομίζουμε, ότι νομίζουμε;
Προετοιμαζόμενοι για ένα πόλεμο, όπως τον ξέρουμε, υποκείμεθα σε μία δαπανηρή βάσανο αγοράς οπλικών συστημάτων, τα οποία προνοούν συμβατικές επιχειρήσεις. Ωστόσο ο εχθρός δεν παρουσιάζεται υπό μορφήν οργανωμένου στρατού κάτω από μία γνωστή εχθρική κυβέρνηση.
Κάποια γεγονότα περνάνε από την ζωή μας χωρίς να δίνουμε την δέουσα σοβαρότητα στην αξιολόγησή τους. Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008 ήταν μία καλή πρόβα κάποιων δυνάμεων για να αποδειχθεί η τρωτότητα του συστήματος ασφαλείας μας. Το εμπορικό κέντρο των Αθηνών λεηλατήθηκε. Κάηκε. Δηώθηκε.  Η εικόνα της Ελλάδος αμαυρώθηκε. Προσεβλήθη το εθνικό μας κύρος. Ο εχθρός συνήγαγε κάποια συμπεράσματα.
Τον Ιανουάριο του 1996, το γεγονός των Ιμίων το βαπτίσαμε θερμό επει­σόδιο. Δεν υπάρχει σε κανένα στρατιωτικό εγχειρίδιο ο όρος «θερμό επεισόδιο». Είναι πόλεμος. Στην Ζουράφα σήμερα γίνεται πόλεμος. Γύρω από την Ζουράφα υ­πάρ­χουν υδρογονάνθρακες. Στην Ζουράφα συσσωρεύονται «αθώα» Τουρκικά αλιευ­τικά συνοδευόμενα από εξοπλισμένα Τουρκικά σκάφη. Στην Ζουράφα και στο υπόλοιπο Αιγαίο γίνεται πό­λεμος. Οι Τούρκοι κερδίζουν σ’ αυτόν τον πόλεμο και η παρουσία τους στο Αιγαίο έχει πάρει ετσιθελικά το status de facto.
Κρίνουμε τα διάφορα γεγονότα με τα κριτήρια του τριαδικού πολέμου και παραβλέπουμε τα ενδεχόμενα.
Διατεινόμεθα, και μάλιστα με πολιτική παρρησία, ότι μία τρομοκρατική οργάνωση την θεωρούμε, ότι είναι ένας ενοχλητικός ψύλλος, που με ένα απλό εν­τομοκτόνο θα εξουδετερωθεί. Πι­στεύου­με, ότι η βιωσιμότητά της είναι συνάρτηση της θνήσκουσας ιδεολογίας της ή της κοινω­νικής περιφρόνησης ή της οικονομικής της αδυναμίας.
Κι αν δεν είναι έτσι; Εάν κάποιος ενδιαφερόμενος την ενισχύει οικονο­μικά πέραν των προσπορισμών από ληστείες τραπεζών, διακίνηση ναρκωτικών και εξ άλλων υπόπτων πηγών; Τι θα συμβεί εάν η κοινωνία ούσα απογοητευμένη από την εξουσία συντάσσεται με τα δηλούμενα μιας τέτοιας οργάνωσης; Μια τέτοια φράξια από στρατιωτική άποψη είναι αμελητέα. Δεν έχει στρατιωτική οργάνωση και δομή. Δεν έχει βαρύ οπλισμό. Δεν έχει στολές. Δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες ενός πολέμου, όπως τον ξέρουμε. Δεν αντιπαρατίθεται απέναντι σε στρατιωτικούς σχημα­τισμούς. Κι όμως αυτή η οργάνωση πλήττει την κυβέρνηση/το κράτος σε τόπο και χρόνο της δικής της επιλογής.
Αν μάλιστα αυτή η οργάνωση αντιπροσωπεύει κάποια εθνική ή θρησκευ­τική κοινότητα, χρησιμοποιεί ένα μίγμα βίας και πειθούς για να πεισθεί ένας πλη­θυσμός, που θα συνταχθεί μαζί της, γεγονός το οποίο θα κατατρομοκρατήσει την κυβέρνηση και τις δυνάμεις ασφαλείας, οι δε ένοπλες δυνάμεις θα διατείνονται, ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι «δικός» τους σύμφωνα με το τριαδικό σύστημα.
Εμείς οι Έλληνες ζούμε σε μία ψευδαίσθηση. Νομίζουμε, ότι όλα αυτά τα φαινόμενα του κόσμου, δηλαδή οι εμφύλιοι πόλεμοι, οι πόλεμοι ανεξαρτησίας, οι δίδυμοι πύργοι, το σαρίν στο μετρό της Ιαπωνίας, οι εκρήξεις στα τραίνα της Ισ­πανίας και στις πλατείες του Λονδίνου, στις βομβόπληκτες πρεσβείες, στην πειρατεία των πλοίων, στα ανατιναγμένα α/φ και ελικόπτερα, στις απαγωγές για λύτρα, στις απειλές κατά της ζωής κλπ είναι κάτι το μακρινό. Κάτι που δεν μας εγγίζει.
Είμαστε ανεκτικοί στο γεγονός της τύπου πλημμύρας εισροής λαθρομε­ταναστών στην χώρα μας και μάλιστα μεθοδεύουμε και νόμους για να τιμωρούμε τους όσους Έλληνες ανησυχούν για το αύριο μιας απευκταίας πολυπολιτισμικής ή μου­σουλμανικής Ελλάδος. Αισθανόμαστε συμπάθεια για τους δυστυχείς μουσουλ­μάνους, που κακοποιούνται από άλλους μουσουλμάνους στις χώρες προέλευσής τους σε κάποιους μεταξύ τους αγώνες για αδιευκρίνιστες οικονομικές, κοινωνικές και θρη­σκευτικών αποκλίσεων σημαντικές τοποθετήσεις και επιδιώξεις.
Κοιτάζουμε προς τα έξω και δεν βλέπουμε μέσα στο σπίτι μας. Τα ενδε­χόμενα. Τα επικείμενα. Τα συμβαίνοντα. Όποιος από τους Έλληνες πιστεύει, ότι δεν κινδυνεύει από το ενδεχόμενο ενός πολέμου 4ης γενεάς πρέπει να κοιταχθεί από γιατρό· «ή να γίνει πολιτευτής, ο οποίος τα βλέπει όλα πρίμα».
Δεν είμαστε ασφαλής χώρα. Υπάρχουν μέσα στην Ελλάδα πολλοί δυσα­ρεστημένοι και μάλιστα τώρα με την κρίση, εκτός από τους σπεκουλαδόρους, τους κερδοσκόπους και τους εξουσιαστές (όπου εξουσιαστές είναι οι χρηματοδότες της εξουσίας, οι οποίοι βέβαια δεν έβαλαν το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτήσουν τους κυβερνώντες αλλά διαθέτουν ένα μέρος από τα θαλασσοδάνεια, που έλαβαν από τους κυβερνώντες και ο φαύλος κύκλος καλά κρατεί).
Όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι συγκροτούν την μερίδα των απλοϊκών, των αφε­λών, των ελαφρόπιστων, των κακοκαρδισμένων. Η δυσαρέσκεια είναι το κοινό ση­μείο. Κάποιοι αναλαμβάνουν να χρησιμοποιήσουν βία για να δώσουν ένα μήνυμα μιας κάποιας άτυπης δικαιοσύνης. Τέτοιου είδους ομάδες μπορούν να ξεφυτρώσουν πολλές, όταν ο κόσμος σταματήσει να στέκεται υπνωτισμένος μπροστά στον Σουλεϊ­μάν, στις συνταγές μαγειρικής, στα δακρύβρεκτα reality shows και τα λοιπά σκοπί­μως αποχαυνωτικά προγράμματα. Όταν ο κόσμος βλέποντας από την άλλη οπτική γωνία αρχίσει να διαισθάνεται την στραβή πορεία των πραγμάτων.
Αυτές οι ομάδες εξελισσόμενες σε οργανώσεις και εκμεταλλευόμενες την σύγχρονη τεχνολογία, τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, την κοινωνική δικτύωση, τις πλαστικές εκρηκτικές ύλες, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν ένα πόλεμο στο εσωτερικό της χώρας. Θα μπορούσαν επίσης να συνεργαστούν με άλλες οργανώσεις του εξω­τερικού και να δημιουργήσουν ένα δίκτυο τρομοκρατικής διεθνούς. Δεν αποκλείεται και η δημιουργία δεσμών με άλλου τύπου οργανώσεις, οι οποίες ενεργούν με μη πολιτικά κίνητρα, όπως οι διακινητές ναρκωτικών, μεταναστών και λοιπών τύπων traffickers, με συγκλίνοντα οικονομικά συμφέροντα. Αυτές οι ομάδες έχουν την δυνατότητα να εξασφαλίσουν χρηματοδότηση, όπλα, εκπαίδευση και άσυλο (κρη­σφύγετο).
Ασφαλώς και γνωρίζουμε, ότι για την επικράτηση της τρομοκρατίας επιρρίπτονται συχνά ευθύνες σε αρμοδίους για την αναβλητικότητα ή απροθυμία υιοθετήσεως σκληρών μέτρων καταστολής ή προνοήσεως αποτροπής. Βασικά μιλάμε για την θέσπιση αυστηρών νόμων. Αν μη, τουλάχιστον για την τήρηση των υφιστα­μένων νόμων.
Η παγκόσμια τρομοκρατία είναι αναμφίβολα ένας κίνδυνος πραγματικός. Ωστόσο, κάποιες εκτιμήσεις, τον κίνδυνον αυτόν τον παρουσιάζουν σαν μία φαντα­σία, που έχει μεγαλοποιηθεί και παραμορφωθεί από τους πολιτικούς. Ανιχνεύοντας τον λόγο για την συντήρηση αυτής της ψευδαίσθησης σ’ αυτή την δική μας εποχή, όπου δεν υπάρχουν μεγάλες ιδέες και βασιλεύει η αναξιοπιστία, ο φόβος ενός εχθρού φάντασμα είναι μία καλή παράσταση για να διατηρούν την εξουσία τους. Και τούτο ισχύει για την Ελλάδα σε ό,τι αφορά στην «τρομοκρατία», που κατά το μείζον εκφράζεται με τα «γκαζάκια» και τις φωτιές στους σκουπιδοτενεκέδες.
Ωστόσο δεν είναι καθόλου αστείο να ιδούμε να ξεκινάει ένας πόλεμος 4ης γενεάς με αντικειμενικό σκοπό την αυτονόμηση της Θράκης και των Δωδεκανήσων, την «απελευθέρωση» της Τσαμουριάς από τους σφαγείς Έλληνες, την «απελευθέ­ρω­ση» της Μακεδονίας από τους κατακτητές Έλληνες, την ανεξαρτητοποίηση της Κρήτης από τους εκμεταλλευτές Έλληνες, την επιβολή των ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο (όπως ο κ. Σημίτης εγκαινίασε την ιδέα της συγκυριαρχίας του Αιγαίου με την Τουρκία) και τέλος μετά την δημογραφική θανή των Ελλήνων να θρηνούν οι επιγενόμενοι και οι αγέννητοι νεκροί ποτίζοντας με τα δάκρυά τους μια παράξενη μουσουλμανική γη, όπου κάποτε κατοικούσαν, ευδοκιμούσαν και μεγα­λουρ­γούσαν Έλληνες.
Κάτι είπε κάποτε μια πρόεδρος της Ελληνικής βουλής σε ένα πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας και εκείνος συγκατένευσε. Θυμάστε;
Προτάσεις
Απαιτείται ύπαρξη Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.
Το ΣΕΑ είναι σε θέση με μία καλή οργάνωση και σύνθεση να λειτουρ­γήσει κατά κάποιο τρόπο, ώστε να προβλέπει όλα τα πιθανά σενάρια αντιμετωπίσεως απειλών.
Το ΣΕΑ είναι σε θέση να εισηγηθεί μία λειτουργική Εθνική Στρατηγική.
Η εθνική Στρατηγική μπορεί να προβλέπει και μη ανακοινώσιμες απο­φάσεις, όπως π.χ. εκτέλεση ασυμμέτρων ενεργειών, δηλαδή Π4Γ εις βάρος ενός εκδηλωμένου ή εν δυνάμει εχθρού/αντιπάλου.
Το ΣΕΑ να μη σκέπτεται αποκλειστικά με όρους τριαδικού πολέμου. Το ίδιο και η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία. Και μάλιστα η στρατιωτική ηγεσία να έχει την ευελιξία και να μην είναι προσκεκολλημένη σ’ αυτό που διδάχθηκε, ωσάν ο εχθρός να βρίσκεται απέναντι με τους σχηματισμούς του ανεπτυγμένους, όπως στους πολέμους του χθες.
Μείωση του αριθμού των στρατευμάτων δεν είναι πρόοδος, ούτε εκσυγ­χρονισμός και συνταύτιση με την διεθνή στρατιωτική πρακτική. (Παράδειγμα ανα­σφαλείας παραμεθορίων περιοχών).
Η Ελλάδα έχει μία παγκόσμια ιδιαιτερότητα. Όλες οι όμορες χώρες κατά τις υφιστάμενες συνθήκες είναι σύμμαχες και ομοιοπροσανατολισμένες στην ιδέα μιας κοινής Ευρωπαϊκής πορείας. Αλλά, όλες ανεξαιρέτως διεκδικούν το άπαν από την Ελλάδα.
Κατόπιν αυτού καλούνται οι αρμόδιοι να επανεξετάσουν τις χερσαίες, τις ναυτικές τις αεροπορικές δυνάμεις καθώς και τις δυνάμεις αστυνομίας, εθνοφυλακής, χωρο­φυ­λακής, πυροσβεστικής, αγροφυλακής, δασοφυλακής, και όποια άλλη δύναμη προκύπτει από τις εκτιμήσεις των απειλών, ώστε να υπολογισθούν σαν συνδυαστικοί συντελεστές αμύνης και αποτροπής ενός πολέμου με τελείως διάφορες από τις γνωστές ιδέες επιχειρήσεων. Και αυτό δεν πρέπει να κατατίθεται σαν ευχή αλλά σαν επιβαλλόμενη δέσμευση.  
Κατηγορίες: 'Αρθρα. Προσθήκη στους σελιδοδείκτες.

Αφήστε μια απάντηση